VOLTRANS: TRANS ERKEK İNİSİYATİFİ

Biraz da Müzik - MEN

2011-11-16T17:45:00.001+02:00

who am I to feel so free

Biraz da Müzik - MEN

2011-11-16T17:40:00.001+02:00

off our backs

Geniş Katılımlı Toplantı

2011-09-29T02:07:00.000+03:00

Yeni sezona sıkı bir giriş yapmaya karar verdik. 02 Ekim 2011 Pazar günü saat 14.00'da İstanbul LGBT'de buluşuyoruz. Trans erkeklik deneyimiyle bağ kuran veya bu konuda kendini sorgulayan tanıdığımız herkese haber ulaşırsa oldukça geniş katılımlı bir toplantı olacak. Duyduk Duymadık Demeyin : )

Gün: 02 Ekim 2011 Pazar
Saat: 14.00
Yer: İstanbul LGBTT*

*Adres: İstiklal'deki Ağa Cami'nden girince 2. sağ sokakta "3. mevki"nin bulunduğu hanın 4. katı. zaten başınızı kaldırırsanız gökkuşağı bayrağını görürsünüz

19 Haziran 2011 Trans Onur Yürüyüşü

2011-06-23T11:19:00.000+03:00

17-19 Haziran Trans Onur Haftası Etkinlikleri

2011-06-23T11:12:00.000+03:00

Trans Onur Yürüyüşü 2011

2011-06-13T12:43:00.001+03:00

transpride2011.tumblr.com

Amargi'deki Erkek

2011-04-28T11:21:00.001+03:00

Son zamanlarda feminist hareket içindeki yeni tartışmalardan Amargi içindeki iki senelik karşılıklı sürecimizin çok değerli olduğuna dair inancım bir kat daha arttı. Bunu zaten bir ortamda anlatacaktım ama 8 mart öncesi ve sonrasıdaki tartışmalar çabuklaştırdı. Tabii bugünden geçmiş daha bir farklı gözüküyor, birçok kavram oturmuş ve yeni sorular zihnimde ortaya çıkmış oluyor. Unutmuş olduğum birçok detay da vardır. Umarım bir başkası veya birileri de bu deneyimi kendi bulundukları yerden anlatırlar. Ordan nasıl yaşandığını da merak ediyorum.

2007’nın sonuna doğru, sonbaharda Amargi’de gönüllü olarak çalışmaya başladım. Bu ilk gelişim değildi, 2001’de de bir süre için Amargi’de yer almıştım ama bir lezbiyen olarak. Dolayısıyla o dönemden beri Amargi’de olanlar beni lezbiyen kimliğiyle tanıyordu. Ben ise birkaç senedir kendimi bir iç değerlendirmeden geçiriyordum. Lezbiyen kimliğinin, dolayısıyla kadın kimliğinin içinde pek rahat hissetmiyordum. Hayatım boyunca böyle hissettim ama bu sese kulak verebilme cesaretini yeni göstermiştim. Zaten biraz da bu arayışın sonucunda gelmiştim buraya.

2008’de önce birkaç kişiye sonra da bir genel toplantıda herkese trans erkek olarak açıldım. Ortaklaştığımız nokta “kadınlık deneyiminden” geçtiğim için tabii ki burada olacaktım. Açıkçası ilk başlarda bu “kadınlık deneyiminin” neye işaret ettiğini anlamamıştım, bana “sen kadınsın” dendiğini düşünüp paniklemiş ret etme noktasına gelmiştim. Bence hala da zor anlaşılıyor çünkü bunu duyan birçok trans kadın kendisine “erkek, trans erkek de kendisine “kadın” dendiğini, yani kimliğinin tanınmadığını düşünüyor. Doğmadan önce belli bir beklentiyle, doğduktan sonra genital organlarımıza bakılarak kadın veya erkek olduğumuza hükmediliyor ve hiçbir irademiz olmadan bu cinsiyete göre yetiştiriliyoruz. Böylece kimimiz kadınlık, kimimiz de erkeklik deneyiminden geçirilmiş oluyoruz. Biz transların şimdi veya 3.5 yaşındayken de kendimizi nasıl tanımladığımız önemsenmiyor ve görülmüyor. Dolayısıyla evet, bir kadınlık deneyiminden geçtim, kadın olarak algılandığım her yerde de bu deneyimden geçiriliyorum. Bir trans erkek arkadaş bunu “zorunlu kadınlık deneyimi” olarak tanımlamıştı ki bu tanım bana çok daha doğru geliyor. Tabii ki herkes bu tanımın içinde rahat hissetmeyebilir. Bir başka trans erkek buna “trans deneyimi” demeyi tercih etmişti. .

Genel toplantıda herkes “trans erkek ne demek”, “ben neden açıldım” anlamıştı. Yani ben öyle zannettim. Sonra böyle olmadığı anlaşıldı. Bazıları küçük arkadaş muhabbetlerinde veya atölye çalışmalarında birebir sordukları sorularla anlamadıklarını belli ettiler. Cinsiyet kimliği ve toplumsal cinsiyet kimliği hiçbir yerde çok fazla konuşulan bir konu değil. Üzerine yazılmış çok fazla yayın da yok, haliyle toplumun geneli neyse, onun küçük bir yansıması olan Amargi de öyleydi. Hatta buradaki veya dışarıdaki lbt bireyler de homofobik veya transfobik olabildiğine göre şaşılacak hiçbir şey yoktu.

Amargi’deki herkes birbirinden farklı geçmişlerden, deneyimlerden geliyorlardı. Bazıları için lezbiyen, gey, biseksüel, transseksüel, transgender kelimeleri çok yeniydi, daha önce hiç karşılaşmamışlardı. Bazıları içinse lgbt bireyleri birlikte politika ürettikleri, dayanıştıkları, arkadaşlık kurdukları insanlardı. Hem açık bir trans olmak hem de konuşmaya açık olmak sizi bir çeşit danışma merkezi haline getirebiliyor. Sorusu olan, kafası karışık olan sizle sohbet etmek isteyebiliyor. Varsın, olsun. Zaman içinde birkaç kişi lezbiyen ve biseksüel olarak açıldı. Bir süre sonra bazı insanlar Amargi’nin nüfusunun çoğunu lbtlerin oluşturduğunu düşünmeye başladı. Şöyle bir diyalog geçmişti ki unutamıyorum. Cinsel şiddet üzerine çalışan grubun toplantısındaydık. Bu altı kişiden biri olan daha önceki Amargi sürecimden de tanıdığım arkadaş –ne güzel farklılıklarımızla bir aradayız, eskiden lbt bireyleri burada kalamıyordu şimdi ise farklı, süper iyi bir şey bu hissiyle- “şurda bir avuç heteroseksüel kaldık” dedi. Bir kişi “beni heteronormativetinin içinde saymayın” diyerek itiraz etti. İki kişi ise “evet ya şurda bir avuç heteroseksüel kaldık” derken gözlerinde ve beden dillerindeki tehdit altında kalmış hissini okuyabiliyordunuz. Zaman içinde karşılıklı muhbabetlerin artmasıyla bakışlar ve bence, hisler de değişti. Benim de bu kişiler hakkında birçok önyargım vardı ama onların yaşam deneyimlerini öğrenince benim de tavrım değişti. Birbirine değmek dedikleri buydu.

Açılmadan önce karşılaşabileceğim sorular, sözler ve davranışlar konusunda bir iki tahiminim vardı ve bunlar gerçekleşti: Bazıları “düşman gruba” geçtiğim için “kızkardeşliğe ihanet ettiğimi” düşündü ve bozuldu. Feminizm zannedildiği gibi erkek düşmanı değildir ama heteronormatif ve ataerkil sistem kendini kadın ve erkek ikiliği üzerinden yürüttüğü için feminizm de bazı stratejilerilerini bu ikilik üzerinden geliştirmiştir. Kapıdan giren herkesin “kadın” olduğuna dair kesin inanç bu hayalkırıklığının nedenlerinden biriydi. Bu kurumdaki insanların farklı cinsiyet kimliklerine sahip olabileceklerinin fark edilmemesi söz konusuydu.

Bazıları da “senin benden ne farkın var diye” sordu. Önceleri bu soruya “doğru” cevap verebilmek için çok uğraştım sonra kendimi açıklamak durumunda kalmamın bir şiddet biçimi olduğunu düşünmeye başladım. Hiç kimse trans olmayan bir kadına veya trans olmayan bir erkeğe neden kendilerini “kadın”ya da “erkek” olarak tanımladıklarını sormuyordu. Sadece biz trans bireyler bu soruyla muhatap oluyorduk. Soruyu tersine çevirdim, “senin benden ne farkın var?”. Bir süre düşündü, emin olmayan bir sesle “biyolojiden herhalde” dedi.

En çok sorulan soru “sence trans kadınlar ve trans erkekler toplumsal cinsiyet normlarını yeniden üretiyorlar mı” sorusu. Bunun üzerine düşündüklerimi Hassas Terazi adlı yazımda yazmıştım ama kısaca cevaplamak istiyorum: herkes kadar üretiyoruz. Daha az veya daha fazla değil. Ben hala bir kadın bedenine sahibim ve “ben trans erkeğim” diyorum. Bu cümleyi her söylediğimde karşımdaki kişi görüntüm, halim ve tavrıma bakıp ikna edilmeyi bekliyor. Bir trans erkek “ben erkeğim” dediğinde düşünüldüğü gibi çevresindeki herkes onu hemen “erkek” olarak kabul etmiyor aksine bazıları onu “geldiği yere geri göndermek” istiyor. Dolayısıyla o bildiğimiz toplumsal cinsiyet normlarını kendimi ifade etmek için kullanmak zorunda bırakılıyorum. Kabul edildiğimi hissettiğim yerlerde bu normlara daha az ihtiyaç duyuyorum.

Bazıları da “erkekliğin avantajlarından yararlanmak istediğimi”söyledi. Daha burada açılmadan önce bu sorunun bir başka feminist örgütte çalışan bir trans erkek arkadaşa da sorulduğunu duymuştum. Kendi iç sorgulamam süresince çok fazla Türkçe yayına ulaşamadım ama sağolsun Google kardeş önüme bir sürü terim ve yaşam hikayesi yığdı. Özellikle feminist hareket içindeki trans bireylerin hikayelerinde toplumsal cinsiyet normları üzerinden sorulan soruların ortak olduğunu gördüm. Önce ben kendime sordum: erkekliğin avantajları için mi trans erkektim? Sonuçta ben de bu toplum içinde büyüdüm. Annem babam Uranüs gezegeninden buraya gelmediler. Dolayısıyla erkeklerin avantajına olan şeyleri istedim. Elbette çocukluğumdan beri “erkeklere ait olduğu söylenen”, kısaca “erkeklik” denen, öğrendiğim ve bugüne kadar getirdiğim bir dizi davranış ve düşünceye sahiptim, hala da sahibim. Lambdaistanbul deneyimimden ve okuduğum erkeklik üzerine makalelerden farklı erkeklikler olabildiğini gördüm. Ben nasıl bir erkek olmak istiyordum? Ben insanlar üzerinde (kadın ve erkek) tahakküm kuran bir erkek olmak istemediğime karar verdim. Verdiğim kararın hayatımı daha da kolaylaştırmayacağı kesindi. Kendinizi “erkek” olarak kabul ettirmeye çalışırken karşınızdakinin algısına göre o meşhur kodları kullanmak durumunda kalıyorsunuz. Çünkü düz bir cümleyle cinsiyet kimliğinizi söylediğinizde şaşkın veya alay eden bir sırıtmadan başka bir şey göremeyebiliyorsunuz. Evet o sırada erkekliğin avantajından da yararlanmış olıuyorsunuz. Fakat birçok kadın da hem trans olmayan bir birey olmanın avantajından yararlanıyor, hem de çoğu zaman mecburen “kadınlık rollerini” kullanmak durumunda kalabiliyor, feministler de bundan azade değil.

Bir kadın örgütünde trans erkek olarak açılmanın kendine özgü özellikleri de varmış. Bir kere belli bir nedenle[1] sadece kadınlara açık olan bir mekanı, alanı “işgal” ettiğiniz düşünülebiliyor ve bunun yarattığı bir panik de söz konusu. Sanırım kimse “içeriden” birinin trans erkek olarak açılabileceğini düşünmediği için “faka basmış” hissetmiştir.

Bir süre üzerime “siz erkekler şöyle şiddet uyguluyorsunuz”, “siz erkekler böyle yapıyorsunuz” cümleleri yağdı. “Dışarıdaki” erkekleri işaret eden ama benim üzerime boca edilen isyankar cümleler. Bütün erkeklerin günahlarını omzumda taşıdığımı hissettim. O andaki hissiyatım bir arkadaşımın anlattığı deneyimine çok benziyordu: Kürt örgütünde çalışan arkadaşıma etnik kökeni “Türk” olmadığı halde örgüttekiler onu egemenin sembolu olarak görüp birlikte ortak ideallere sahip olduklarına inanamamış ve ona karşı şüphe duymuşlardı.
Kendime “lezbiyen” dediğim zamanlarda kimse ne düşündüğümü merak etmemişti ama trans erkek olarak açıldıktan sonra neredeyse herkes benim ev içi emek, şiddet, vs. konularında ne düşündüğümü çok merak ediyordu. Bu insanın üzerinde biraz baskı yaratıyordu. “Yanlış bir şey söylersem yandım” diye endişelenmedim değil. Halbuki, “feministim ve burada çalışmak istiyorum” diyenler olduğu gibi kendini feminist olarak tanımlamayan, feminist ideolojinin ne dediğini bilmeyen kadınlar da Amargi’nin kapısından içeri giriyordu. Belki aynı baskıyı onlar da hissetmişlerdir, kim bilir. Çok uzun süre konuşamadım. Kafam karışmıştı. Bir süre, konuşursam “aa bak erkek ya ahkam kesiyor işte” diye algılanacağından çekindim. Bir de bilmediğin bir konu olarak düşündüğüm için konuşmaktan çekiniyordum.

Bence Amargi’de (ve aslında feminist harekette) erkek denilince homojen, tek tip bir erkeklik algısı var. Transseksüel erkek, transgender ve trans olmayan erkek[2] arasında fark yokmuş gibi davranılıyor. Ben açılırken kendimi bir transseksüel erkek olarak anlatmadım ama “erkeğim” dediğim için bu şekilde algılandığımı düşünüyorum. Transseksüelliğin en ayırt edici özelliği [3] yapsa da yapmasa da, sürekli olarak kendini özdeşleştirdiğin cinsiyetin bedenine geçme arzusu duymaktır. Bir başka deyişle hep ait olduğun cinsiyetin bedenine dönmektir. Ben ise böyle bir devamlı arzu duymuyorum, varacağım bir son nokta yok. Bedenimde bazı değişiklikler yapmayı düşünüyorum ama ne penis yaptırmak ne de mavi kimlik almak istemiyorum. Bir yandan zorunlu kadınlık deneyimi, diğer yandan da bir erkeklik deneyimi yaşıyorum. Bu erkeklik deneyiminin bir kısmını ben istiyorum bazıları da bana dayatılıyor, yapmazsam “tam erkek” sayılmıyorum. İçsel olarak algıladığımız şey farklı olmayabilir ama geçirdiğimiz tüm o tecrübeler –kimliğini kabul ettirme çabaları, cinsiyet geçişi sürecinde [4] yaşadıklarımız- bir yanıyla trans olmayan erkeklerin yaşadıklarından farklı birçok yanıyla da benzerlik gösteriyor. Hatta transseksüel ve transgender erkeklerin kendilerini tanımlama, ifade etme biçimleri arasında bile farklar var.

Birçok kişi feminist bakış açısını benimseyip benimsemediğim, feminist olup olmadığımı soruyordu. Amargi’nin etrafında dolaştığım, bir türlü içine giremediğim, girdiğimde de içinde hissetmediğim o 2001 yılından trans erkek olarak açıldığım 2008’ye kadar kendime feminist dememişim. Bu süreçte feminist literatüre ait bayağı bir şey okudum Okuduklarımdan, dinlediklerimden feminist eşittir kadın cümlesini çıkarıyordum. Kendimi de kadın olarak tanımlamadığıma göre feminist filan değildim. Fakat okumaları arttırınca farklı feminizmler olduğunu gördüm. İkinci dalga beni içine almıyordu, çünkü bir kadın cinsiyeti tanımlıyor ve bunun üzerinden sorunları gündemleştiriyordu. Kadına yönelik şiddetin ve ayrımcılığın deşifre edilmesinde hala ihtiyaç duyulan bir bakış açısı. Fakat burada önemli soru “kadın kimdir” sorusu. Bu kadını neye göre tanımlıyoruz? İkinci dalga tüm kadınları içerdiğini düşünen bir feminizm. Halbuki üçüncü dalganın ikinci dalgaya en büyük eleştirisi tüm kadınları –farklı ırk, din, mezhep, etnisite, cinsel yönelim- kapsamadığı yönündeydi. Queer feminizm, transfeminizmin ise adları var ama deneyim olarak pek görünür değildi. Fakat Amargi içinde de farklı feminizmler ve feminizm hakkında farklı görüşler var. Kimisi feminizmin öznesi sadece kadınlardır diyordu, kimisi feminizm bir bakış açısıdır, yöntemdir dolayısıyla bu yöntemi benimsemiş kişilerle politika yapılabilir diyordu. Yine de trans olmayan erkeklerle Amargi’de politika yapılamayacağı konusunda herkes netti.
Bana herhalde pro-feminist olmak daha bir uygun düşerdi. Bu nedenle “biz erkek değiliz inisiyatifi’ne de katıldım. “zorunlu kadınlık deneyiminden” veya “kadınlık deneyiminden” geçtiğini kabul ediyorsan Amargi’de var olabilirdin. Ortaklaşabildiğimiz ana payda buydu. Bu yüzden kendime feminist de dedim. Bazıları “sokakta kadınlık deneyimi yaşamak” diye ifade ediyor, burada kafam yine karışıyor. Testosteron kullandığımı –sakalım çıktı, sesim kalınlaştı, bedenim kaslandı- ve dışarıda erkek olarak algılandığımı varsayalım. O güne kadar yaşamak zorunda bırakıldığım kadınlık deneyimi benim zihnimden ve belki de bedenimden kayıp mı oldu? Uçtu mu? Ben açabildiğim –ama kendimi dayatmadığım- alanlarda yer almayı tercih ediyorum, önemsiyorum. Bazı trans erkekler de kendilerini sadece pro-feminist olarak tanımlıyor. Bence önemli olan kim, nerde, nasıl kendini ifade edebiliyor, kendine uygun görüyorsa ve iyi hissediyorsa o şekilde ve o yerde var olmalıdır, olabilmelidir.

2008’den bugüne kadar birçok konuda tartıştık, birlikte çalıştık. Bence herkes birbirinden etkilendi. Hala tartışılmamış, uzlaşıya varılmamış konular var. Fakat Amargi’nin en iyi özelliği –herkesin katkısıyla- her şey konuşulabiliyor. Konuşmak için zemin yaratılabiliyor. Bunu önemsiyorum. Birçok yerde eşitler olarak tartışamıyoruz bile. Ben “nasıl davranıyorum, neler diyorum, kendimi (erkekliğimi) nasıl kurguluyorum” üzerine daha fazla sorguluyorum, başkaları da trans, eşcinsel, biseksüel ve diğer cinsellikler konusunda ilk karşılaşmaları yaşadı. Birçoğu benim olmadığım ortamlarda transerkeklerle ilgili her konuda benim söyleyeceklerimi söylüyor. Eskiden ben kadınların yaşadıkları ayrımcılık veya şiddet üzerine konuşamazken artık her ortamda feminist ilkelerle insanlara bir şeyler anlatırken buluyorum kendimi. Daha ne olsun.

Dipnotlar:
[1] Kamusal alandan dışlanan kadınların güçlenmek için kendilerine alan açmaları feminizmin çıkış noktalarından biridir.
[2] Trans olmayan erkek kulağa yabancı gelse de yaygınlıkla kullanılan “biyolojik erkek” yerine kullanıyorum. Cinsiyet geçişine girse de girmese de bir transın, yani benim bedenim de biyolojik bir bedendir. Android değiliz!
[3] Tıp tarafından tanımlanmış bir tanımı kullanmak istemiyorum ama çoğu transseksüel birey de kendisi için bu tanımı kullandığı için aldım.
[4] Cinsiyet geçişi süreci: tıp aracılığıyla devlet tarafından tanınmak –mavi veya pembe kimlik almak- için geçirilmesi zorunlu bir prosedürdür. Psikoterapi, cinsiyet hormon kullanımı, rahim, yumurtalık, testis, penis, vajina, göğüs aldıma ve yaptırma gibi çeşitli cerrahi müdahaleleri içerir. Böyle resmi ve gayri resmi (toplumsal baskı) bir zorunluluk olmadan bireyler ihtiyaç duydukları her türlü değişikliği yapabilmelilerdir. .

Okuma Atölyesi: Voltrans Trans Erkek İnsiyatifi

2011-02-23T09:37:00.000+02:00

Okuyucuların ve dinleyicilerin sürekli yer ve kimlik değiştirdiği; tanımadığınız trans erkeklerin hikâyelerini okuyarak, dinleyerek onlarla özdeşim kurduğunuz çok renkli ve çok sesli bir paylaşım. Her bir hikâye her bir okuyucusuyla birlikte yeni bir ‘ses’e; her bir okuyucu ise her bir hikâye ile birlikte yeni bir kimliğe bürünerek yeni bir ‘bedene’ giriyor. Trans bir karakterin hayatı, davranışları ve hislerine dair yazdıkları ...hikayelerin; katılımcıların duygu, düşünce ve sesiyle dile getirebilmesine aynı zamanda bedensel anlatım gücüyle canlandırışına siz de katılabilir, anlamlandıramadığınız hayatların hikayelerini okuyarak siz de bir anlam katabilirsiniz. Çalışmanın katılımcı sayısı 25 kişi, başvurular için ece@ifistanbul.com’dan Ece Bulut’a ulaşablirsiniz.

25 Şubat 2011 Cuma, Saat 19.00
Tütün Deposu

Adres: Lüleci Hendek Caddesi Koltukçular Çıkmazı No.1 Tophane Istanbul, Turkey

Transseksüel olma günlüğü 2

2011-02-04T11:09:00.001+02:00

30 Temmuz 2010:

“Birkaç gün sonra bir yıldır hormon kullanıyor olacağım. Bir sürü değişmenin olduğu kesin; ama insan kendini her gün gördüğü için tam olarak neyin ne kadar değiştiğini söylemekte zorlanıyor. O yüzden iki fotoğraf koydum karşıma. Alnım daha geniş görünüyor, çenem daha çıkık, belki büyük de, yüzüm daha geniş gibi, daha köşeli; ama öyle çene hattının değişmesinden çok elmacık kemiği, yanaklarda bir değişiklik var... Burnum sandığım gibi enine büyümedi, belki biraz da uzadı, daha sivri, sadece belki...”

(...)

8 Ağustos 2010:

(...)

“İki hafta önce ailemin evine geldim. Artık 1 yıl oldu hormona başlayalı; sesim değişti, sakalım var, e şort giyiyorum… neredeyse 30 yıldır aynı yerde oturuyor annemler... Sitedeki tüm komşular tanıyo çocukluğumdan beri dolayısıyla... Garip- anlamaz bakışlar dolaşıyor üstümde haliyle ara ara...

Annemler utanıyorlar; değil savunmak veya söylemek o bakışlara bile tahammülleri yok. En azından annem için böyle olduğunu bildiğim için komşularla köşe kapmaca oynuyorum... Yaz, herkesler balkonda, balkonlara başımı kaldırmadan gelip geçiyorum; sitede gezinmiyorum, hızlıca girip çıkıyorum.

(...)

Yıpratıcı ama bunu ailem için gocunmadan yapıyorum; çünkü ailemin tek “yatırım”ıyım ve 2 yıldır tüm hayalleri darmaduman.”

5 Eylül 2010:

“Bir trans erkek olarak açık olmak benim için neden önemli'yi tanımadığım birine şöyle anlatmıştım:

... Süreci, ailemin yaklaşımını, hayatımı sordu. Öğrenci ve aktivist olduğumu, adımı alış hikayemi, daha blogda gördüğünüz onlarca şeyi çay eşliğinde, denize bakan bir kantinde anlattıkça anlattım, her sorusunu cevapladım. ...Sevgili mevzusuna geldi konuşma, biraz da flört edesi vardı galiba, peki dedi neden söylemeye devam ediyorsun, anlaşılmıyorsun işte, ben seni biyolojik erkeksin de kadına geçiş yapacaksın sandım hatta, söylemesene niye söylüyorsun, dedi. Çünkü, dedim, benden önce kimse söylemediği için ben dünyada bir tek benim başıma gelen bir felaket olduğunu düşündüm yıllarca yıllarca bilgisiz kaldım, ne yapacağımı bilemedim
bana uygulanan baskının farkına varamadım sadece Bülent Ersoy gibi bir figür olduğu için, bunun kadından erkeğe mümkün olmadığını düşünüyordum intiharı düşündüm, sıkışmış hissettim, kendimi reddettim, kabul etmekte zorlandım... eğer ben görünür olursam, benden sonrakiler bunu yaşamaz veya benden hafif atlatabilir, o yüzden söylemeye devam edeceğim, dedim. Bunca zamandır (ap)açık olmamın da amacı buydu.”

(...)

31 Ocak 2011:

“Doğrudan raporumu almak üzere dekanlık sekreterliğine gittiğimde de beni bekliyorlardı.

Ne zaman bana ulaşan ve süreçle ilgili bilgi almak isteyen bir trans erkek olsa süreçle ilgili en çok ihtiyacı olan şeyin sabır olduğunu söylemişimdir... Benim için iki yıl geride kaldı bile. Nasıl olduğunu blogun tamamını okuduysanız biliyorsunuz. Aileyle yaşanananlar, kamusal alanda yaşananlar, hastane süreçleri, iç dünyam... çok şeyle uğraştım. Bilinmez bulunmaz hastalığımın (Cinsel kimliğiyle bağımsız bir fizyolojik rahatsızlık) da tüm bu süreci daha da zorlaştıran, uzatan bir katkısı oldu. yaklaşık; 25 ay önce üniversite hastanesinde süreci başlattım aralıklarla 7-8 defa psikiyatri görüşmesi yapmış olmalıyım, 18 ay önce hormon kullanmaya başladım ve bugün kurul kararımın imzada olduğu bilgisini aldım. Tabii aslında süreç 18 ay, benim hastalığım yüzünden işin içine bir de başka bölümden alınacak konsültasyon o konsültasyon için yapılması gereken tetkikler girdi, uzadı. Her zaman bir aksaklık çıkabilir, her şey olması gerektiği zaman olur deyip sabrettim ve şimdi başlıkta yazdığım deyimin ikinci bölümü başladı benim için : ) imza işleri bitti biter, şimdi sıra ameliyatlarda...”

Yazılanları metinde değişiklik yapmayarak yalnızca “kısaltarak” editledim. Birinci ağızdan, yaşayanın dilinden, zihninden parçaları sizin zihninize bıraktım. Bundan önce ne düşünüyordunuz bilmiyorum ama anlamak, düşünmek için bu samimi açıklamaların etkisi olacağı, olduğu inancındayım.

Sürecin fikizsel ve psikolojik yanlarını kısa kısa okudunuz yukarıdaki yazıda, tam halleri de tarihlerden kolayca yazıyı bulabileceğiniz blogda* mevcut.

Konunun biraz dramatik olan bölümünü ele aldığımın farkındayım, böyle bir ikilemde hiç mi trajikomik olay olmaz diyenlere ise yine Berk’in cümleleriyle cevap vermek ve yazıyı sonlandırmak istiyorum:

“Sanırım en zoru kadın ve erkek şeklinde bölümlenmiş dünyada hiçbir yere ait olamadığım o geçiş dönemiydi… Erkekler ve kadınlar tuvaletinde aynı cümleyle karşılaşmak: “pardon, yanlış girdiniz galiba”. Birçok kez nüfus cüzdanımı göstermeme rağmen erkek veya tam tersi erkek olduğumu söylememe rağmen kadın gibi davranılmak beni çok yordu. Sadece hitapların değil, insanlara yol verme şekillerinin bile cinsiyetlere göre değiştiğini gördüğüm bu dünyada, cinsiyet geçişi sürecimi tamamlayıp “öteki” olmaktan kurtulsam da (erkekten kadına transseksüellerin aksine kadından erkeğe transseksüeller geçiş sürecini tamamladıklarında biyolojik bir erkekten ayırt edilemezler ve “öteki” addedilmekten büyük ölçüde kurtulurlar) huzur bulamam.... Sadece dezavantajlı konumdaki sosyal statü gruplarının sorunlarının ortadan kaldırılması veya cinsel yönelim, toplumsal cinsiyet ve cinsiyet, kuşak tahakkümü, etnik kimlik ve ırk, bedensel engellerin toplum hayatına katılmayı engellemesi gibi alanlarda daha fazla özgürlüğe veya imkâna sahip olmak değil; tüm bu ilişkiler bakımından üstünlük/ zayıflık varsayımlarının toplumsal bilinçten silindiği bir dünyada yaşamak istiyorum. Tüm kimliklerimizden önce, insan olarak, aynı haklardan yararlanmanın hepimiz için mümkün olduğu bir dünya…”

*: http://upgradingsouls.blogspot.com/

**: Testesteron

Gamze Kaboğlu - Dipnot.tv

Transseksüel olma günlüğü!

2011-02-04T10:59:00.002+02:00

Cinsiyet değiştirme ameliyatına girecek birinin hormon uygulamalarına başladığından ameliyata kadarki süreçte neler yaşadığını hiç merak ettiniz mi? Cinsiyet değiştirmek isteyen bir gencin yaşadığı sancıları, ailevi problemleri ve bürokratik engelleri kendi ağzından dinleyeceksiniz.

Türkiye, eşcinsellerin, trans bireylerin önyargıyla karşılandığı, hatta “hasta” dendiği ülkelerden. Kimimiz “ben karşı değilim”, kimimiz “olur mu öyle şey”, bir diğerimiz “benim çocuğum da olmasın da kimde olursa olsun” diyenlerdeniz. Peki hiç onların nasıl süreçlerden geçtiğini düşündünüz mü, dinlediniz mi? Bugün size cinsiyet değiştirme ameliyatına hazırlanan birinden bahsedeceğim, daha doğrusu o bahsedecek. Onun yazılarıyla, bloguyla tanıştıracağım sizi.

Siteyi açtığınızda karşılaştığınız cümle şu oluyor: “Dünya bile dönüyorsa ben de dönerim!” ve altında şöyle bir yazı: “Ciddi ve idealist “trans” blog”

Gamze Kaboğlu - Dipnot.tv

Son yüklenen yazıyı başta gördüğünüz üzere, en üstte müjdeli bir haber var. Ameliyat için onay alındığı, ameliyat gününün beklendiğine dair. Blogda politikayla, felsefeyle ilgili pek çok makale bulabilirsiniz, bir kişisel anlatı sayfası... Blogun bir de tam olarak böyle tabir edilmese de “anı” bölümü var. Cinsiyet değiştirmek isteyen bir gencin yaşadığı sancılar, ailevi problemler ve bürokratik süreçler anlatıldığı bu bölümden birkaç parçayı alıntılayacağım. Alıntılara geçmeden önce, “farklılığını” nasıl anlattığına biraz yer vermek istiyorum:

“Olmaması gereken bir şeyler oluyordu, hissettiğim buydu… Tüm teneffüsten vazgeçmek pahasına soyunma odasında herkesten sonra giyindiğimi, okulda tuvalete gitmemeye çalıştığımı; ama “öteki” olmamak için, yalan olduğunu bilerek, bende görmek istediklerini insanlara göstermeye çalışırken ne kadar zorlandığımı çok net hatırlıyorum. Herkesin dünyayı kadın ve erkek olarak ikiye böldüğü bir dünyada bedeninizle ruhunuzun iki ayrı yarım küreye denk düştüğünü hayal edin…”

Kurul gününden belgenin alımına kadar onlarca makale sitede yer alıyor, ben birkaçından paragraflara yer vereceğim. Devamını ayrıntıları merak edenler blogu* ziyaret edebilirler. İşte kronolojik olarak yazılan yazılardan bazı parçalar:

27 Nisan 2009:

“... Kurul günü, oraya gittiğimde trans olduğunu anladığım 2 başka kişi daha oradaydı, yanlarına gittim, konuştuk... ...Neler sordular? İlk olarak bir ilaç kullanıp kullanmadığımı (T kullanmadığımı söyledim) sonra düzenli kullandığım bir ilaç olup olmadığını (vitamin vb. gibi şeyleri ara ara kullandığımı söyledim) sonra da ilaç kullanıp kullanmadığımı..! Ne zamandır göğüslerimi sardığımı, saçımı hiç uzatıp uzatmadığımı, vücudumda göğüs çevresi, göbek altında örneğin aşırı tüylenme olup olmadığı, adet düzenine dair sorular...

(...)

Konsültasyon istediler bilindik bölümlerden: Plastik Cerrahi, Endokrin ve Kadın Hastalıkları (mıydı adı?)... Mayıs'ın ilk haftası herbirine bi gün gidip ondan sonra da kısmetse T**'ye başlıyorum herhalde:)”

10 Haziran 2009:

“Malumunuz süreci başlattım, kurula çıktım ve istenen ana bilim dallarından konsültasyon almak için bir takım testler yaptırmaktaydım. Plastik Cerrahi için çok erkendi. KD için de öyleydi aslında da, aradan çıkmış oldu... Esas önemli olan Endokrin'di; çünkü "Hormon Tedavisi"ni onlar kararlaştırıyorlar... Sonunda Endokrin'den olur geldi, hastalığım (Cinsel kimliğiyle ilgisi olmayan fizyolojik bir rahatsızlıktan bahsediyor) yüzünden Hematolojiden de olur istediler, o da tamam; fakat ailemin kabul edememe süreci yüzünden T başlama tarihimi gönülsüzce erteledim; bunu yaparken asıl derdim psikolojik takibimi zedelememekti, bunu da açıkça söylüyorum; çünkü kaç yıldır tanıdığım insanlar... Birkaç haftada değişmeyecekler bunu biliyorum.

Psikologum uzlaşmamı "önerdi", ben de bir terazi aldım... Başlamakla ödeyeceğim bedelle başlamamakla ödeyeceğim bedeli ayrı ayrı kefelere koydum. ...Haliyle bi hayli hafif kaldı başlamak kesesi başlamamaya göre”

23 Haziran 2009:

“Göğüslerimden (aynada dümdüz bir göğüs görememek, onları fazlalık olarak algılamak gibi birçok sebepten) rahatsız olduğum için bir yıldır elastik bandajla o bölgeyi sarıyorum. (...)İlk sardığımda gece çıkmıştım, gündüz olsa anlaşılır gibi gelmişti :) ... Hormona başlamayı da ertelemiş olmak yüzünden bedenimle ilgili mutsuzluğum yine belirginleşmişti... Yine aynayla ilişkim bozuldu. Sonra başka bir şey denemeye karar verdim. Kulağıma çalınmış olan bir şeyi denemeye karar verdim: tıbbi plaster. Açık yaraların üstünü örten tıbbi pamuklu yara bandı gibi bir şey... Amerika'nın yeniden keşfi. ...Göğüslerimi ilk sardığımda kendime daha yakın bir halde doğmuş gibi ferahlamış hissetmiştim, bu yöntemi "keşfedince" bir kez daha doğdum. Birkaç "yeniden doğma" daha bekliyor beni :)”

23 Ocak 2010:

“Beni desteklediğini ifade ederken bazı insanlar "cesaretini tebrik ederim" diyor, "çok cesur bir karar" diyor, bunun gibi cesaret temalı cümleler kuruyor... Hep benzer bir cevabı tekrarlıyorum:

Başka türlü yapmak mümkün olmadığında yapılan şey cesaret midir emin değilim açıkcası... Çoğu insan bunun bir seçim olduğunu düşündüğü için böyle söylüyor sanırım, ama kendin olmak bir seçimler dizisine bağlı değil malesef... Bir yer geliyor, kırılma! sonrası yok, o andan sonra daha fazla rol yapamıyorsun, kendine bir kez doğruyu yüksek sesle söyleyebilmişken olmuyor.”

(...)

11 Nisan 2010:

(...)

“Ağustos başında ilk iğnemi oldum. enjeksiyon yapılan kas birkaç gün ağrıdı ve sıcaktı.

İki hafta geçtiğinde hiçbir şey olmamıştı. ...Kısacası ilk izlenimlerim pek hoşuma gitmemişti.

Bir ay geçtiğinde, sesimde bariz bir çatlama vardı; 6. haftada net bir şekilde kalınlaşmıştı. Yumurtlama denen illeti de etkilemişti(bir daha da olmadı), işler yoluna giriyor, diye düşündüm : ) İkinci iğnenin zamanı da gelmişti, oldum. Ayva tüylerim, çatlak sesim, yağlı- siyah noktalı cildimle ergenliğin en berbat aşamasındaydım...

Beşinci ayda, ayva tüylerimin rengi koyulaşmaya başladı, göğüs tipi kıllanma ve buna bağlı kaşıntılar vardı, neremde tüy çıkacaksa orası sivilceleniyor ve kaşınıyordu.

(...)

Ve ilk kez bugün aynaya baktığımda farklı birini gördüm, önceden tam tespit edemediğim birtakım değişikliklerin izini ararken bugün baktığımda eski yüzümün izlerini aradığımı fark ettim... Değişiyorum. Bu beni sanıldığı gibi aşırı mutlu etmiyor, bunu doğal karşılıyorum, sadece ideal benliğime yaklaştığım için, kendime hak ettiği saygıyı-değeri gösterdiğim için aynada gördüğüm yüze gururla bakıyorum”

Gamze Kaboğlu - Dipnot.tv

Ya Kadın Ya Erkek

2011-01-22T22:28:00.000+02:00

Canım o kadar yanmış ki, aradan on yıl geçmesine rağmen dün gibi hatırlıyorum. Çizgi filme dalıp geometri ödevime başlamadığım gibi, pergelimi kaybettiğimi son anda hatırlamıştım. Bir koşu köşedeki kırtasiyeye gitmek farz olmuştu. Soğuk bir kış günüydü.

Üzerimde annemlerin en az birkaç sene giymem için aldıkları kocaman kaban vardı, lacivert. Kapşonunun iki ucundan sarkan ipi annem sıkı sıkı gererdi ki açılmasın; yüzüme rüzgar vurmasın.

Gittim kırtasiyeye. Kırtasiyeci amcaya “Pergel alabilir miyim?” diye soramadan o beni “Selam yakışıklı!” diyerek buyur etti. Ne utanç, ne üzüntü! Adam beni erkek sandı. Fena oldum; miğdeme ağrılar girdi. Sesimin titreyeceğini henüz konuşmaya başlamadan sezerek, girdiğim gibi kırtasiyeden çıktım. Bir daha da o kırtasiyeye o kabanla gitmedim. Lacivert değil, daha feminen renklerde kabanlar aldım kendime. İçeri girmeden önce hava ne kadar soğuk olursa olsun atkımı çıkardım; uzun ve dalgalı saçlarımı iki yanıma aldım; gülümsedim.

İçimden geldi bu dediklerimi yapmak ama illa ki ben öyle istediğim için değil, cinsel kimliğim doğru algılanmazsa rahatsız olduğum için. Söz verdim kendime- o çocuk halimle- bir daha yanlış cinsel kimlikle algılanmayacağım diye. Bayandım ben. Hem de mümkünse güzel bir bayan lütfen.

Düşünüyorum da, hep o anda sıkışıp kalmış olsam ne olurdu? O lacivert kaban üzerime yapışıp kalmış olsa mesela; kapşonu bağlayan ipler bir türlü çözülmese… Kelebek olma yolundaki tırtılın kozasından bir türlü çıkamaması gibi olmaz mıydı? İçeride, karanlıkta kalmış; hem ruh hem de beden olarak bütünüyle var olamıyor. “Ben oldum!” diyemiyor.

Gerçekten tırtılların dönüşümlerinin son devresinde kelebek olarak kozalarından çıkamama ihtimali var mı bilmiyorum. Ancak bildiğim tek bir şey var ki, o da çevremde ruhlarının cinsel kimlikleri ile bedenlerinin biyolojik yapısının uyuşmadığı insanların yaşadığı sıkıntılar. Nory onlardan biri. Gerçek isminin açıklanmasını ya da fotoğrafının çekilmesini istemiyor. Yine de, bir transeksüel olarak sorularımı yanıtlamak konusunda beni kırmadı.

İşte Nory ile olan sohbetimiz…

Meltem: Selam Nory! Kendinden biraz bahseder misin? Neler yapmaktan hoşlanırsın? Boş vakitlerini nasıl değerlendirirsin?

Nory: Merhaba! Adım Nory. Şikago Üniversitesi’nde birinci sınıf öğrencisiyim. New York’ta doğdum ve büyüdüm. Çok küçük yaştan itibaren eylemcilik ile ilgiliydim. İlk protestoma on iki yaşındayken gittim. Lisedeyken bölgemdeki Eşcinsel-Heteroseksüel Birliği’nde çalışmaya başladım. Daha sonra Amerika Ulusal LGBT’nin eğitim bölümünde etkinliklerime devam ettim (LGBT, Gey Lezbiyen Biseksüel Trans Eşcinsel haklarını savunan uluslar arası bir topluluktur). Kazandığım deneyim, bana konuyla alakalı başka gönüllü kuruluşlarda staj yapma imkanı sağladı. Üniversitemizin Siyasal Bilimler Fakültesi’nde eğitim almak, tiyatroda aktif olmak istiyorum. Yazmaktan, sinemaya gitmekten ve arkadaşlarımla vakit geçirmekten hoşlanıyorum.

M: Sosyoloji ile ilgilenen bir öğrenci ve herşeyden önce arkadaşın olarak bilmek istediğim bir şey var. Yeni bir topluluğa girdiğimizde, Şikago Üniversitesi gibi zorlayıcı bir ortamda özellikle, kendimizi kabul ettirmek ve rahat hissetmek çok güç. Örneğin yabancı bir öğrenci olarak ben bunu her gün hissediyorum. Eminim buradaki herkes demek istediğimi az çok anlıyordur. Bu konuda sen nasıl bir deneyim elde ettin? Yaşam zor mu burada senin için?

N: Gündelik yaşamın bile çok zor olduğunu söylersem abartmış sayılmam. Transeksüel bir birey olarak bu kampüste bulunmak zor. Arkadaşlarımın desteği tam. Fakat babam okulumuzda profesör olduğu ve birçok insanı tanıdığı için ondan cinsel tercihimi saklamaya çalışmak yorucu. Özgür olamıyorum. Kendimi hazır hissettiğimde yaptığım cinsel tercihi ailemle paylaşacağım. Ama şimdi sırası değil ve babamın bunu başka yollardan öğrenmesinden korkuyorum. Bu sebeple, babamın departmanına girmeyi düşünmüyorum bile.

M: Babanı bir kenara bırakacak olursak, onu tanımayan insanlarla iletişimin nasıl? Şikago’daki öğrencilerle mesela?

N: İlginç diyebilirim. Nerede olduğuma ve ne yaptığıma göre değişiyor. Çoğunlukla konuşmazsam eğer erkek olarak görülüyor ve algılanıyorum. Belli ki sesim hala feminen. Konuşmamaya çalışıyor, hareketlerimi erkeksi yapmaya çalışıyorum. Nasıl desem, bayanlara kapı açıyorum. Erkekler tuvaletini güvenli bulmadığım için hala bayanlar tuvaletini kullanıyorum. Kadınlar genellikle şaşırıyorlar beni içeride görünce ama bu benim için büyük bir sorun değil… Kampüsteki insanların büyük çoğunluğunun cinsiyetimden emin olmadığını söyleyebilirim. Benimleyken üçüncü tekil şahıs eklerini kullanmamaya özen gösteriyorlar.

M: Bu seni nasıl hissettiriyor peki?

N: Sorun yaşamıyorum bu konuda. Aslında anlaşılamamak hoşuma gidiyor. Beni rahatsız eden insanların durmadan fikir değiştirip bana bir maskülen bir feminen lakaplarla hitap etmesi. Bay-bayan-bay karışıklığı sinirlerimi bozuyor. İkisinden birini seçseler ve değiştirmeseler benim için yeterli çünkü diğer türlü durumumu açıklamam gerekiyor.

M: Bu durumla nasıl baş ediyorsun?

N: “Herkese her şeyi açıklamak zorunda değilim” diyerek kendimi telkin ediyorum. Bir adım geriye atarak en azından kendimi güvende hissediyorum.

M: Yavaş adımlarla konuşmamıza devam etmek istiyorum. İtiraf etmeliyim ki kafamda cinsel kimliğe yönelik kullandığımız terimlerin birçoğu net değil. Örneğin senin için “transeksüel” ne demek?

N: Bak, bu gibi meseleler gerçekten çok karışık ve kişisel. Örneğin ben lisedeyken bayan olarak doğmuş ve diğer bayanlardan hoşlanan bir geydim. Fakat şimdi kendimi erkek olarak görüyorum; dolayısıyla kendimi artık gey olarak tanımlamıyorum. Şuan heteroseksüelim. Evet, şuan bayanlardan hoşlanan bir erkeğim.

M: Cinsel kimliğinde değişmeler yaşadığını söylemek doğru olur mu?

N: Evet, yıllar geçtikçe kendimi bulduğumu ve cinsel kimliğimi zamanla oturttuğumu söyleyebilirim. Öncesinde erkeklerin benden hoşlanması için feminen giyindiğim ve davrandığım bir dönem bile olmuştu!

M: Öyle mi? Ne yapmıştın?

N: Toplumdan farklı olduğum için garip olduğumu hissedip, kendimi erkeklerden hoşlanmaya zorlamıştım. Okulumda cinsel kimliğim nedeniyle dövülmemiştim ya da aşağılanmamıştım, ama hep dışlanmıştım. Normal olmak istedim. İşe yaramadı; kendimi kötü hissedim. Hep erkeksi bir kimliğim vardı sonuçta. Günün birinde çocuğumun bana baba demesini istiyorum. Sakalım olsun istiyorum.

M: Önceki konuşmalarımızdan birinde ailenin gey kızları olarak seni sorunsuz kabul ettiklerini söylemiştin. Fakat transeksüel olunca durum değişiyor galiba…

N: Ebevenylerim gey kızlarına bayıldılar! Annem ve babam aslında sevgi dolu insanlar. İki akademisyen, kızlarının toplumdan ayrışmasını zevkle izlediler. Fakat transeksüellik apayrı bir şey. Yirmi yıldır tanıdıkları ve yetiştirdikleri kızları gidip yerine bambaşka, hiç tanımadıkları bir erkek gelmiş oluyor. Elbette zevklerim, düşüncelerim vs değişmedi ama onların kızları ölmüş oldu. Bu kolay değil. Hatta korkutucu onlar için.

M: Şuan ailenle aran nasıl?

N: Konuşmuyoruz denebilir. İnan bana, kavga etmemizi, sesimizi yükseltmemizi bile bu duruma tercih ederdim. Hiç değilse samimi bir tepki olurdu. Şuan hiçbir şey olmamış gibi davranıyoruz. Bendeki değişiklikleri görmezden geliyorlar.

M: Gelecekte bir gün ameliyat olup erkek görünümü edinmek istiyor musun?

N: Bu konudaki fikirlerim oturmuş değil. Hem istesem bile ne değişir ki? Erkekler kadın görünümünü ameliyatla elde edebilirken, aynı şey kadınlar için söz konusu değil.

M: Aslında bu mümkün!

N: Hayır değil!

M: Ben biliyorum. Bu mümkün diyorum!

N: Sen niye biliyorsun ki böyle bir şeyi? Seninle ne alakası var?!

M: Televizyonda tıbbi bir kanalda böyle bir ameliyat izlemiştim (Yazıya dökemeyeceğim detaylara iniyorum. Nory bana hayretle bakmaya devam ediyor). Bunu bir kenara bırakalım da, benim anlamadığım şu: böyle bir ameliyat imkanın varsa, niye fiziksel görüntünü cinsel kimliğinle örtüştürmeyesin? Transeksüel biri ameliyat olmayı niye reddetsin ki, özellikle çocuklarının ona “baba” demesini istiyor, toplumun ona erkek gözüyle bakmasını umuyorsa?

N: Böyle düşünen insanları yadırgamıyorum. Ameliyat olmuş arkadaşlarım da var zaten; onlara saygı duyuyorum. Ama bu konuda benim duruşum şu: vicudumdan nefret etmiyorum ben. Benim nefret ettiğim vicudumun toplum tarafından nasıl algılandığı. Bu benim sıklıkla düşündüğüm bir konu. Başka insanları mutlu etmek için neden bıçak altına yatayım? Beni erkek yapmayan nedir? Sırf vicudum yüzünden mi? Erkek olduğunu iddia eden şahıslar neye dayanarak erkekliklerinden bu kadar eminler? Sadece vücutlarındaki bir takım organlar yüzünden mi?

M: Bunlar yerinde sorular…

N: Lakin dediklerim yerinde sözler olsa bile erkekler tuvaletine girince insanların bana kötü kötü bakması korkunç bir durum. İnsanların sadece iki cinsiyete göre kategorize edildiği bir toplumda yaşıyoruz. İllaki erkek olarak algılanmak istemiyorum ama gerçek şu ki kendimi asla bir kadın gibi hissetmiyorum. Kadın olmamanın tek yolu erkek olmak olduğu için erkek olmak durumundayım. Benim için ideal durum ne erkek, ne kadın olmak zorunda olmak...

Meltem Naz Kaşo

Mezun.com

AİLE APARTMANINDA TRANS ERKEK OLMAK

2010-12-13T12:33:00.003+02:00

Kadın bedeninde erkek hissetmek... Bir aile apartmanında "eve geç gelmek".. Kendisini kadın bedeninde erkek hisseden bir kişi, aile apartmanında nasıl yaşar? Dipnot.tv özel haberi!
APARTMANDA TRANS ERKEK VAR.

Herhangi bir nedenle artık ailenizin evinde yaşamak istemiyorsunuz. Okul bitmiş, ekmeğinizi kendiniz kazanıyorsunuz. Bütçenize uygun ev buldunuz. Ya taksitle eşya aldınız ya da ikinci el eşya satanlarla sıkı pazarlık ettiniz ve evinizi döşediniz. Artık kendinize ait bir yeriniz var. Tek yaşıyorsunuz. Ya evden çalışıyorsunuz, ya da işe gidip geliyorsunuz. Arkadaşlarınız, sevgiliniz sizi ziyarete geliyor. İstediğiniz saatte dışarı çıkıyorsunuz. Kimseye hesap vermeniz gerekmiyor, eve istediğiniz saatte geliyorsunuz. Rahatsınız.

Ama her zaman öyle mi? Tek başına bir eve çıkmak, kendi ayaklarının üzerinde durmak şu hayatta herkes için aynı sorunları mı getiriyor?

“SİZ ÖYLE SANIN”

Aligül, iş güç derken geri kalan vaktinde Lambdaistanbul’da ve Voltrans trans erkek inisiyatifinde, LGBTT(Lezbiyen, Gey, Biseksüel, Travesti, Transseksüel) bireylerin, sorunlarını duyurmak için koşturan arkadaşlarımdan birisi. Tabii ki o da herkes gibi hayatını devam ettirmeye çalışırken, tüm LGBTT bireylerin toplumda yaşadığı zorlukları yaşıyor. Muhabbet ederken, söz sözü açtı ve Aligül’ün ev serüvenine tanık oldum. O klasik ev dertlerini saydıktan sonra Aligül lafı ağzıma tıkadı “sen öyle san” dedi gülerek. Onu dinledikçe, “sen öyle san” lafının ne kadar da doğru olduğuna şahit oldum. Başladım Aligül’e sorular sormaya. O da hiç sıkılmadan cevapladı.

Onun bu söylediklerini yüzümde bir gülümseme ile dinledim. Kendisi o kadar alışmıştı ki bunlara, ya da bu hayatta bunları yaşamak o kadar alıştırmış ki bunları ona; o da benimle gülüyordu anlattıklarına.

Aslında Aligül’le yaptığımız çay sohbetinin tamamını deşifre etsem; on, on beş sayfayı bulur. O yüzden, Algül’ü biraz tanıdıktan sonra, bir trans erkeğin, daha ziyade yaşadığıapartmandaki hayatını size aktarmak istedim.

Aligül, bana ilk cinsel kimliğini keşfini anlatırken,

“Benim kendimi fark etme sürecim biraz uzun sürdü. Cinsiyet dünyadaki en içselleştirilmiş şey olduğu için bazı insanlar trans olduklarını hemen anlayamayabiliyor. Doğumumdan itibaren beni kadın olarak tanımladıkları için kendime kadın diyordum fakat içten içe bunun böyle olmadığını sezinliyordum. Kulaklarımı bu sese çok uzun süre kapadım ve ‘kadın’ olmaya çalıştım. Bu arada kadınlara âşık olduğumu keşfedince ‘lezbiyen’ diye tanımladım. Aileme lezbiyen olduğumu söyledim. Uzun süre ev içinde babam beni ‘düzeltmek’ için çeşitli yöntemler denedi. Çok bunaldım, ekonomik durumumu da bir şekilde düzeltince 2003’te baba evinden ayrıldım. 2007'den itibaren de kendimi trans erkek olarak tanımlıyorum” diyor. Laf arasında sırf merakımdan, yaşını sorduğumda ise, ben bile dumura uğruyorum. O kadar genç gösteriyor ki. Ama 38 yılın deneyimi var onda.

Böyle bir durumda, herkes Aligül’ün ailesinin çevresinin bilip bilmediğini merak ediyor haliyle. Ama hem ben oralara pek girmek istemiyorum bu buluşmamızda, hem de o anlatmak istemiyor oraları.

“Aileme daha trans olarak açılmadım. Çalıştığım çevreden ve oturduğum apartmandan kimseye açık değilim. Açıkçası nasıl bir tepkiyle karşılaşacağımı kestiremiyorum. Fakat son iki senedir giyimimi, kullandığım aksesuarlarımı, saç şeklimi filan değiştirdim. Erkek reyonlarından giyiniyorum, erkek saç kesimi filan. Sadece çalıştığım örgütlerde ve arkadaş çevreme açığım.”

Burada araya girip, giyimi ve saç kesimi değişikliği sonrası ailesinden nasıl tepkiler aldığını sormuştum. O ise;

“Aileme lezbiyen olarak açıldığımı ve babamın beni ‘düzeltmek’ için çeşitli yöntemler denediğini söylemiştim. Burası çok uzun, seneler sürdü. Pek anlatma isteğim yok. Annemle aram babamla olduğundan daha iyiydi ama pek bir şey paylaşmıyorduk. Bu konu için “Babanı kızdırma” diyordu. Sonra annem vefat etti. Babamla baş başa kaldık. Yine benle uğraşmaya devam etti, fakat süreç içinde onunla mücadele etmesini öğrendim.“

Aligül babasıyla aynı işte çalışıyor Bir nevi babasıyla iş arkadaşılar. İş hayatında “Bazısı gıcık oluyor, bazısı da alay ediyor” diyor.

“Toplumsal erkekliğin en uçlarının sergilendiği bir sektörde çalışıyorum. Aile şirketinde. Küçük bir mahalle gibi. Firmalar üzerinden herkes birbirini tanıyor. Açık değilim ama görüntümdeki herhangi bir değişiklik tepkiyle karşılanıyor. Bunlar da çeşitli. Bazısı alay ediyor, bazısı gıcık oluyor.”

Yeni bir eve taşınma olayını sorduğumda ise; asıl sohbetimiz başlıyor aslında.

“Kalabalık ve yüksek apartmanlardan birindeyseniz apartman gözetlemesi başlıyor demektir. Daha siz evde nakliyeciyi beklerken apartmanda kazanlar kaynamaya başlar. ‘Kim geldi? Neciymiş? Kimlerdenmiş?’ fısıldamaları kulağınıza çalınır. Bu bakımdan Rize’nin bir köyünde olmakla, İstanbul’un bir ilçesinde olmanın bir farkı yoktur. Oturduğum mahalle farklı kültürden insanların buluştuğu, başka yerlerden göç etmiş ve ettirilmiş kişilerin yaşadığı bir yer. Karmaşık bir yer. Hem çoğu ailenin birbirini tanıdığı bir mahalle kültürü var, hem de farklı etnik ve dinden olanların arasında olan o bildiğimiz mesafe var.”

Ev sahipleriyle kontrat dolayısıyla, kimlikteki kadın ismiyle tanışmak zorunda olan Aligül’e, “Mahalleli ve komşuların dışında, ev sahiplerinden nasıl bir tepki alıyorsun?” dediğimde nerdeyse tüm ev serüvenini dinledim keyifle.

“Daha önce on katlı kalabalık bir apartmanda oturuyordum. Taşınır taşınmaz meraklı gözleri üzerimde hissettim. İlk sorgu ev sahibemden geldi. Evli olup olmadığımı sordu. İlk karşılama iş çevresinde tanıdığım bir adamla aynı apartmanda oturduğumu öğrendiğim zaman geldi. Karşı komşu ve diğerleri de belli ki hem ev sahibemden hem de o adamdan ilk bilgileri almışlardı. Ben her ne kadar öyle hissetmesem de beni kadın olarak algılıyorlardı. Zaten resmi belgelerimde de ‘kadın’ olduğum yazıyordu, daha ne olacaktı. Ben de onlara ne kadınlardan hoşlandığımı, ne de trans erkek olduğumu söylememiştim.”

GECE GEÇ GELİYORSUN DEĞİL Mİ?

Peki ya komşuluk ilişkileri, merdiven-asansör karşılaşmaları, diye soruyorum hınzırca. Bir yandan onun anlattıklarını merakla dinlerken, öte yandan çayımı yudumluyorum.

“İlk bir sene tüm apartman ahalisi, özellikle de kadınlar benim nereye gidip, nerden geldiğimle çok ilgileniyorlardı:

Gece dışarıdan geldim, on bir civarıydı. Bir komşuyla aynı anda asansöre bindik. Kadın dönüp bana bakıyor, tekrar önüne dönüyor. Tekrar bana bakıyor. Nerdeyse yerinde duramıyor. Belli bir şey diyecek. Hesap ediyor, sorsam mı sormasam mı diye. Dayanamadı. ‘işten mi geliyorsun?’ diye sordu. Ben de ona biraz sıkıntılı bir yüzle ‘evet’ dedim. ‘Gece geç geliyorsun ama değil mi?’ deyince, içimden ‘sana ne’ dedim ama dışımdan cevap vermedim. Katıma gelince indim.”

“Aynı apartmanda oturduğum dükkân komşusu bir gün benim dükkâna geldi.

‘Bütün apartmana bizim piyasadan uydu aldım, sende uydu var mı?’ diye sordu.

Aligül: Yok. Televizyon seyretmiyorum.

Ev-dükkân komşu: Eve geç geliyorsun ondan değil mi?

Aligül: Televizyon seyretmiyorum.

Israrla tekrar sordu; ‘eve geç geliyorsun ondan değil mi?’

Çok sinir bozucuydu. Daha sert bir sesle önceki cevabımı tekrarladım.”

“Bir olay daha vardı ki acayip bir şeydi.” diyor.

“A SALAK KADIN ASIL ‘TEHLİKEDE’ OLAN SENSİN”

“Anlat tabii ki, heyecanla dinliyorum” dedim Aligül’e. Dedim ya, Aligül de anlatırken, yüzünde bir tebessümle anlatıyor bana. Aslında kendisini sinirlendiren bu olayları anlatırken, olayların komikliği tebessüm veriyor yüzlerimize.

“Karı-koca karşı komşu ile aynı anda asansöre yöneldik. Asansörü çağırdım üçümüz asansörün inmesini bekledik. Kapısını açtım ‘buyurun’ diye asansör içini işaret ettim. Kadın durakladı, ani bir hareketle merdivenlere yöneldi, kocasının koluna yapışmış merdivenlere çekiştirirken, ‘yok biz merdivenden çıkalım’ dedi . Onlara bakakaldım. Sonra omuzlarımı silkip asansöre bindim. ‘A salak kadın, sözde kocasını benden kaçırıyor ama asıl ‘tehlikede olan sesin’ diye düşünüp güldüm.”

… konuşurken eğlenceli bir şekilde anlatıyor buraları Aligül.Sonra devam ediyor.

“O apartmanda beş sene oturdum. Fazla gelen giden olmadığı için meraklarını cezp edecek bir şey kalmadığından bir senenin sonunda artık soru filan sormamaya başladılar. Bıktılar herhalde. Geçen sene aynı mahallede başka bir eve taşındım. Bu ev beş katlı ve beş daireden oluşuyor.”

Yeni bir eve yeni komşular, yeni olaylar desene?

“Olmaz mı?” diyor gülerek ve devam ediyor.

“Eve eşyalar yerleşti. Ertesi gün işten geldim, dairenin kapısını açmaya çalışırken üst komşu kadın sordu: ‘çocuklar sonra mı gelecek?’ Yani hiçbir şansım yok; evli ve çocuklu olmak zorundayım. Bitmedi. Apartman aidatı için kapımı çaldığında başlıyor sorular. Hayır evli değilim, çocuk yok. Evet çalışıyorum. “

“Üç gün sonra alt komşu kadına yakalanıyorum.

Alt komşu: Yalnız yaşıyormuşsunuz.

Aligül: Evet.

Alt komşu: Ben de yalnız yaşıyorum. Kocam hasta yatıyor.

Aligül: Geçmiş olsun.

Alt komşu: Yakınınız yok mu?

Artık kaçacak delik yok. Bir de sıkıldım artık bir şeyler uydurmalıydım.

Aligül: Babam var. Evlendi. Karısıyla pek anlaşamıyoruz, dedim.

Bu kadarı ona yeter, diğerlerine de anlatır, rahatlarım diye düşündüm

Alt komşu: Bir şeye ihtiyacınız olursa çekinmeden gelin.

Aligül: Teşekkürler.”

SANA NE!

İmalardan bıkıp sinirlendiği bir anı paylaştı Aligül, komşularına ilk defa “sana ne” demişti.

“Bu hikayeler sürüp gider, maşallah gün aşırı bir olay oluyor. En son üst komşu yine apartmanla ilgili bir şeyler sorarken bilmediğimi, yeni geldiğimi söyleyince ‘nereden geliyorsun, memleketten mi?’ diye sorunca artık dayanamadım, onun ses tonuyla ‘sana ne’ dedim. Bir toparlandı, ‘yanlış anladın, öyle demek istemedim’ gibi bir şeyler söyledi. O günden beri daha usturuplu soruyor. “

“Bu gözetlemeler, sorgular sualler sadece kadınların ya da kadın olduğu düşünülen kişilerin başına gelmiyormuş. Birkaç gey arkadaşım da komşularının ‘yalnız mı yaşıyorsun, evli misin?’ gibi sorularına maruz kalmışlar. Eve gireni çıkanı kontrol ediyorlarmış. Belki tek fark ‘gecenin bu saati nereden geliyorsun?’ sorularını sormuyor, imalarında bulunmuyor ve sorgulayan bakışlarını atmıyorlardır.”

Lambdaistanbul, Voltrans transerkek inisiyatifi gibi LGBTT(Lezbiyen, Gey, Biseksüel, Travesti, Transseksüel) örgütlerinde gönüllü çalışan Aligül, ayrıca toplumsal erkekliği sorgulayan erkek örgütünde ve bir feminist örgütte trans erkek kimliğiyle çalışıyor

Küçük bir cümle ile bitirelim dediğimde ise,

“Velhasıl geleneksel değerlere uymayan, ‘aile’ olmayan her bireyin bu toplumda hayatta kalması için mücadele etmesi, çaba göstermesi gerekiyor.” Diyor ve biz çaylarımızı yudumlamaya devam ediyoruz Aslında daha bir sürü şey daha konuşuyoruz. Dedim ya, yazsak sayfalar dolar. Bunlar sadece apartmandaki yaşananların bir kısmı, ya hayatın diğer alanları. Belki oralar da başka bir sefere.

Aligül’le ayrılıp, evlerimizin yolunu tuttuk. Belki de benden ayrıldıktan az sonra, apartmanın girişinde komşusuyla karşılaştı yeni bir olay daha oldu. Kim bilir.

A.Bayram Şahin - Dipnot.tv

Etkinlik: Trans Erkekler, Öncelikle Erkekler Tarafından Sorgulanıyor!

2010-11-30T16:46:00.001+02:00

Erkekliğin Gölgesinde Söyleşileri'nde Trans Erkek Olmak tartışıldı...

Berk İnan: Biz daha geç erkek olarak algılanmaya başladığımız için, erkeklik deneyimini daha geç yaşıyoruz, erkeklik tornasına daha geç girdiğimizi söyleyebiliriz, en azından toplumun bize yaklaşması bakımından.

Bu açıkçası bizim bütün cinsiyet normlarını erkekliği kadınlığı analiz etmemize yardımcı olan bir durum. Ama herkes bunu bu şekilde benimsemiyor. Aktivist trans erkekler için bildiğim kadarıyla bu geçerli değil ama erkekliği, normatif erkekliği olduğu gibi benimseyen birçok trans erkek var.

Bu hayatın cilvesi olan avantaj bazılarımız biraz daha feminist diyemeyeceğim çünkü feminizm ile ilgili bu yönde tartışmalar var, kadın olmayan birinin feminist olamayacağını savunan düşünceler var, bu durum bizi biraz daha profeminist, feminizmi destekleyen insanlar yapabiliyor.

Biraz somutlaştırmak anlamında kendi deneyimimden bahsedebilirim.

Benim toplumsal cinsiyet geçişim sırasında çok net olarak ilk gözüme çarpan erkeklerin kadınlara ve erkeklere farklı şekilde yol verdiğiydi. İstiklalde yürüyorum bir kadın geçecek erkek hemen bir adım çekilip yol veriyor bir erkek geçecekse sarılıyor. Bana hiç tanımadığım adamlar o kadar çok sarıldı ki, şok geçirmiştim. Erkek görünümüne kavuştuğunuz toplumsal cinsiyet geçişi bölümü erkekliği öğrendiğimiz bölüm oluyor. Biyolojik bir erkeği babası tutar 5 yaşında berbere götürür. Tıraş olmayacaksa bile berber ortamını görsün diye, ya da maça götürür ben maça gitmiştim gerçi ama berbere gitmemiştim. Erkekliği çocuklar olduğu gibi kaydeder ya biraz böyle sorgulayıcı bir yaşa vardığında eğer varmışsan öğrendiğin için biraz daha sorgulayıcı olabiliyorsun erkeklikle ilgili.

Tabi şunu belirtmek lazım erkeklik yeni üyelerine bir parmak bal çalıyor. Çünkü toplumda avantajlı bir konum olduğunu bilerek geliyorsun. Bazı şeylerde gayri ihtiyari öğrenilmiş toplumsal cinsiyet dolayısıyla daha farklı davrandığınız keşfediyorsunuz. Eğer o bilinç seviyesine ulaştıysanız bunu sorgulayıp altını oyuyorsunuz.

Bu insanlar trans erkeklik ile ilgili çok az şey biliyorlar. Bu görünmezlik sebebi ile tahmin kabiliyetleri de çok fazla olmuyor. Biz kendi hayatımızla ilgili bir şeyler anlatabilirsek ancak onların soruları da ona göre şekillenir diye düşünüyorum.

Salon: Bu cinsiyet geçişi ameliyatında ilk nasıl oldu birinden onay almanız gerekiyor mu ya da ailenizle nasıldı o süreç?

Bir kere devlet herkesin cinselliği ile ilgili fikir beyan etme hakkı olduğunu düşünüyor ya transseksüellikle ilgili bu hat safhaya çıkıyor bu ilgisi. Bir kişinin transeksüel olup olmadığını açıklayan Benjamin kriterleri diye bir şey var psikiyatrisiler bu kriterlere bakarak bir buçuk yıl kadar sizi psikolojik takip altında tuttuktan sonra transeksüel olup olmadığınıza karar veriyorlar. Bu süreç iki yıldı geçen sene bir buçuk yıla düşürüldü. Bu bir buçuk yılın 6 ayı geçtikten sonra ancak endokrinde hormon tedavisi görebiliyorsunuz.

Bu psikolojik takibin ilk baştaki hedefi, sizin kişilik bölünmesi gibi bir ruhsal rahatsızlığınız olup olmadığını anlamak. Daha sonrasında da toplumsal cinsiyet geçişi sırasında yaşayabileceğiniz gerek ailenizden gerek toplumdan kaynaklanan gerek işte okul yaşamınızda karşılaşacağınız problemlerle başa çıkma gücünüzü ölçmek eğer depresyona sürüklenirseniz ilaç tedavisine başlamak.

Türkiye’de 5 yıl boyunca psikolojik takipte olup hormona başlamamış insanlar da görüyoruz. Genellikle çok sık duyulan ameliyatların başarısız olma hikâyeleri var. Çünkü cerrahi bakımdan cerrahların denetlenmemesi gibi bir durum var. Tabi bu hem denetlenmeme hem muhtaç olma durumu yüzünden cerrahların fahiş fiyat uygulamaları var. Ankara, İstanbul Ege hem psikiyatrik takipte hem de transeksüalite ile ilgili bilgi anlamında en tecrübeli üniversiteler. Bunun dışında Antalya’da, Edirne’de, Adana’da, Malatya’da, Eskişehir’de var. Bu muhtaç olma durumu yüzünden Sosyal Güvenlik Kurumu hiç bir şekilde, hakkınız olmasına rağmen devreye sokmuyorlar. Bütün ameliyatlar için duyduğum en az 12 milyardı en fazla duyduğum 50 gibi bir şeydi. Trans kadınlar için biraz daha düşük bir meblağ daha uzun zamandır yapıldığı için. 18 yaş bütün ameliyatlar için olağan bir sınır, bunun dışında siz Benjamin kriterlerine göre yaş yine bir kriter ama siz (net değil) ama Türkiye’de henüz 16 yaş değil ama 18 yaş kriteri var.

Umut: Yurtdışında süreci 6–7 yaşına kadar indiren uygulamalar var. Geçen yıl 7 yaşında psikiyatri sürecine başlayan biri vardı yurtdışında.

Salon: Aile kendisi bir cinsiyet belirliyor çocuk için bilmediğim için soruyorum, her iki cinsiyetin özelliklerine de sahipse, tamam kız çocuğu olsun diyorlar kişi onun da travmasını da yaşayabiliyor.

Çift cinsiyetlilikten bahsediyorsun, bu dediğin 3–5 yaşında belirlenecek bir şeydir.

Salon: çocuk doğduğunda ilk altı ayda toplumsal olarak kendisinin cinsel kimliğinin kadın mı erkek mi olduğuna karar veriyor. Ondan sonraki süreçte psikiyatri açısından baktığında erkekse biyolojik cinsiyeti ve toplumsal kimliği de erkekse “normal” devam ediyor ama bedeni erkek ama toplumsal cinsiyet kimliği kadınsa transeksüel kimliğin oluşumu ortaya çıkıyor o da senin söylediğin gibi 5–6 yaşında şekilleniyormuş. Ama ilk cinsiyet kimliğine dair fikri ilk 6 ayda oluşuyor.

Kadından erkeğe transeksüeller için genelde ameliyatlar 3 defada yapılıyor, ameliyat sayısı trans kadınlardan daha az olduğu için pahalı. Ameliyat sayısı daha fazla bir de bu yüzden pahalı. Hormonlara 6 aydan sonra başlıyorsun birden çok ilaç var. Erkeklerin taşıdığı bütün sağlık risklerini otomatik olarak üstlenmiş oluyorsun, tansiyon, kalp rahatsızlığı, kellik gibi.

Salon: Hormon kullanımı ne kadar sürüyor.

O biraz da kişinin isteğine bağlı istediğin görünüme kavuştuysan bırakabilirsin. Testesteron baskın hormondur, mesela trans kadınlarla trans erkeklerin görünmezlik bakımından ayıran en önemli şey de bu testesteronun baskın olmasıdır. Vücut bir defa testesteron salgıladığında bunun getirdiği omuz genişlemesi kas yapısı gibi şeyler geri alınamıyor.

Salon: Örneğin erkeklik deneyimleri aynı zamanda mücadele içersinde de o açılım sürecinde karşınıza çıkan zorluklar önyargılar neler, örneğin feminen bir geye çok rahatlıkla insanlar trans kadın aslında açılamamış gibi bir yargıda bulunabiliyor, ama özellikle feminen bir kadın için transseksüelliğini söylemesi üzerine insanların sanki ortada büyük bir problem varmış gibi biz çözeriz havası olmuştu. ben şeyi merak ediyorum sonuçta o geçiş sürecinde hem çevrenizle politik insanlar tarafından yaşadığınız deneyimler, ya da nasıl aştınız onları merak ediyorum. Sonuçta hormonlar önemlidir ama trans erkeklik dendiğinde ilk aklımıza gelen şey süreçleri uzun uzun anlattırmak oluyor, bu da belki sizi sıkıyor olabilir zamanla. Çünkü trans kadın arkadaşlara biz daha az böyle davranıyoruz, hormonlarla ilgili bu kadar çok zoru sormuyoruz. O beni birazcık tedirgin etti.

Bu söylediğin şeyin sebebinin bütün cihandaki penis tutkusu olduğunu düşünüyorum ben. Ben annemle ve babamla konuştuğum zaman babamla özellikle konuştuğumda onun için infialdi yani. Ve ilk tepkisi şuydu sen erkek olamazsın nasıl oluyor olabiliyor mu? Bir de şey erkeklik çok sorgulanamaz v e ulu bir konum ya oraya gerçekten varılıp varılmayacağı merak ediliyor. Babamın söylediği şeylerden biri şuydu senin sünnet fotoğrafın olmayacak askerlik anın olmayacak, ben askere zaten gitmeyecektim. Senin çocuğun olmayacak dedi. Şimdi bunlar erkekliğin aşamaları erkek sünnet olu askere gider milli olur, evlenir baba olur, erkeklik bu durumda kabataslak tamamlanır. Trans erkekler öncelikle erkekler tarafından sorgulanıyor, kadınlar tarafından da sorgulanıyor işin komik tarafı. Yani o erkekliğin o ulu tarafına onlar da sahip çıkıyor. Benim en sık aldığım tepki inanmamaydı. Yok, canım gerçekten mi hiç anlaşılmıyor, çok başarılı gibi tepkiler.

Umut: Etkinlik yaptık İstanbul’da bir günü de beraber geçirdik, bu çocuk gey mi diyorum?

Umut’un bahsettiği etkinlikte ben organize ediyorumdur, ya sen hiç gey gibi durmuyorsun ama acaba biseksüel misin diye düşünüyordum, meğer transeksüelmişsin gibi tepkiler vardı, o kadar ciddi bir görünmezlik var yani.

Seçin: Örgütlenme içersinde, LGBTt hareket içersinde zorlandığınız kısımlar var mı?

Var, ben çok yalnız hissediyorum özellikle partilerde. Çok sıkıcı oluyor herkes kendi havasında kolileşiyor falan ben eve gideyim falan oluyorum. Örgütlenme alanında da görünür trans erkeklerin sayısının çok az olması çok fazla iş yükü demek oluyor. Trans erkekleri açılmaya da ikna edemiyoruz bir şekilde. O işte ağza çalınan baldan kaynaklanıyor bir miktarda. Canım ben anlaşılmıyorum zaten niye ortalığı bulandırayım gibi düşünülüyor. Onun dışında genelde Voltrans Trans Erkek İnisiyatifi var, İstanbul’da. kemik yapısı beş kişiden oluşuyor en geniş haliyle on kişi eder, bunun on katı kadar sempatizan grubu var. Bir şey olduğu zaman birlikte tartışalım diyen, ya da trans politikası konusunda yardımlaşmak isteyenler iş yükünü bir anlamda hafifletmek isteyen insanlar oluyor, çok büyük zorluklarla karşılaştığımızı söyleyemeyeceğim açıkçası, dayanışma daha ağır basıyor.

Toprak: Ben Ankaralı bir transeksüel olarak böyle düşünmüyorum. LGBT’lerin içersinde mücadele ediyorsanız ve siz tek bir trans erkekseniz sizin hiç bir sorununuz yok, çünkü siz erkeksiniz. O anlamda sizin mücadele edilecek hiç bir şeyiniz yok gibi düşünülüyor. Eğer etmek zorundaysanız siz bunu istiyorsanız sizin bir grup kurmanız gerekiyor. LGBT bireyler sizinle beraber o erkekliğin transeksüel erkekliğin mücadelesini vermiyorlar. O anlamda ben pek katılmıyorum maalesef.

Senin söylediğin üzerine benim aklıma da şu örnek geldi, trans denildiği zaman genel olarak anlaşılan erkekten kadına transeksüel seks işçileri olduğu için, bir trans toplantısı yapmaya çalıştığımız zaman biz de aynı şekilde, sizin ne probleminiz var ki deniliyor, bizim keyfimiz gıcır, zaten anlaşılmıyoruz, fuhuşa da zorlanmıyoruz, öldürülüyorsak, dayak yiyiyorsak da bunlar münferit bir iki olay yani. Çok ciddi ölümcül problemler varken biz böyle bir hiyerarşi kurmayın arkadaşlar dememize rağmen bunun sıkıntısı bazen biz de yaşıyoruz. Ama bu LGBT hareketten çok trans kadınların bize uyguladığı şiddet şeklinde görünüyor bana. Bu farklı şekilde de söylenebilir belki başka insanlar başka şekilde düşünüyor olabilir ama.

Umut: Aslında iki boyutlu bir şey var, transların kendi arasındaki iletişim ile ilgili bir sorun, LGBT hareket içersinde tam tariflediğiniz gibi bir şey Toprak’ın dediği gibi. Bir de hani bu benim kendimle de ilgili bir şey Aras’la ilişkim üzerinden mesela Kaos da çok deneyimlediğim bir şey daha sonradan düşündüğümde, transseksüel seks işçisi kadınların toplumsal cinsiyet kimliğini ne kadar kurdukları ne kadar beslediklerini çok dert etmiyorum. Özel hayatında ya da benimle beraberken çok gözlemlemiyorum ama trans erkek söz konusu olduğunda oraya bir erkek lafı girdiğinde, sürekli erkekliği yeniden üretiyor mu diye gözlemlerken buluyorum kendimi. Bunu trans kadınlarla yaşamıyorum, bunu üretiyor mu üretmiyor mu diye dert etmiyorum, ama trans erkekler söz konusu olduğunda yeniden üretiyorlar mı acaba sorusunu daha çok sorduğumu görüyorum.

Toprak: Kendinize trans erkek diyorsunuz hormondan önceniz ve hormondan sonranız var. Hormondan önce iki arada bir derede işte buch lezbiyen gibi görünüyorsunuz bütün lezbiyenlerin gözünde buch lezbiyensiniz arkadaşlarınız var. Hormon kullanmaya başlıyorsunuz kadın arkadaşlarınızı kaybediyorsunuz, neden erkekleşiyorsunuz, görünümde. Hormon kullanmaya başladıktan sonra bir tarafıyla erkeğin erkekliği ve onun ürettiği o erkek egosu ile mücadele etmeye çalışıyorsunuz. Bir taraftan da o kadınların sizin üzerinize geldiği " sen ataerkilliği besliyorsun" dediği yerle mücadele ediyorsunuz. Sizin kendinize ait hiç bir kişiliğiniz yok transeksüelsiniz sanki bir fabrikadan çıkmış gibisiniz hepiniz birbirinize benziyorsunuz, siz de erkekliği örnek alarak hareket ediyorsunuz gibi düşünülüyor. Erkekliği taklit ettiğiniz düşünülüyor sizin kendinize ait bir kişiliğiniz yokmuş gibi düşünülüyor. Ve bu sizin kendiniz sıkışmış hissetmenize neden oluyor aynı zamanda sizi yalnızlaştırıyor.

Aras: Sürekli bu toplumsal erkek olacaksın, erkeksin gibi önyargılar yüzünden ben gey oldum mesela. Yani sırf böyle diyecekler diye bundan korktuğum için. Şöyle bir şey var bu benim gördüğüm bir şey feminist bir camianın içinden feminist kadınlar tarafından yapıldı demiyorum bu. Özel olarak benim yaşadığım bir şey bu bir grup feminist kadın tarafından şöyle suçlandığımı çok iyi biliyorum mesela, kaldı ki benim yani o geçiş aşamasını ben çok fazla yaşamadım, mesela hiç lezbiyen olmadım, ona dair pek bir deneyimim yok hiç deneyimim yok daha doğrusu. buch lezbiyen zannedilme dönemini yaşamadım ben ama şeyi çok iyi biliyorum sanırım bu kadınlığı ve erkekliği idealize etmeyle ilgili sanırım, orada da bir kadınlığı idealize etme durumu yüzünden kadınlık gibi kutsal bir şeyi terk ettin ona ihanet ettin gibi bir şeyle suçlanıyorsun. Ama bir taraftan da o erkekler imparatorluğuna zaten hiç bir zaman giremeyeceksin. Yani çift taraflı bir sıkışma var çünkü bu LGBT hareket içinde de böyle mesela benim üniversitedeyken ev arkadaşlarım erkekti ve onlar için mesela benim açılmam ile ilgili hiç bir sorun yoktu zaten biliyorlardı, 6 yaşından itibaren herkes bildiği için böyle bir açılma süreci yaşamadım. Ama onlara göre çünkü futbol izlemeyi sevmiyordum, o toplumsal erkekliği çağrıştıran hiçbir şeyi sevmiyorum, ama bunu LGBT harekete girdikten sonra tepkisel olarak yaptığım bazı şeyler var. Mesela cinsel yönelimimi söylememem tamamen buna bir tepki. Ama daha öncesinde futbol maçı izlememem tepki değildi gerçekten sevmiyordum. Ama işte heteroseksüel erkekle ev arkadaşlarıma göre bu yüzden çok da erkek değildim. Bahsettiğim kadın arkadaşlarım içinde kadınlığa ihanet eden bir hain durumundaydım, LGBT camia içinde de sürekli o erkekliği taklit edecek potansiyel erkek oldun, erkekliğin bütün nimetlerinden yararlanıyorsun, erkek oldun değil daha doğrusu ben buraya geldiğimde zaten o trans geçiş dönemimi yaşamıştım. Potansiyel olarak sen kadın da döversin, küfürlü de konuşursun sen zaten şöylesindir diye çok ciddi bir önyargı yüzünden mesela işte buyurun beni gey yaptınız mesela. Kendim olmakta çok zorlandığım alanlar oluyor. Benim cinsel yönelimimi söylememem ya da insanların bunu sormasından rahatsız olmam ciddi şekilde rahatsız olmam tamamen politik bir şeydir. Benim yalnızca kadın sever biri olduğum üzerinden de bir önyargı var. Çünkü insanlar cinsel yönelimin cinsiyet kimliğinden çok farklı olduğunu ve ben cinsel yönelimimi söylemiyorum dediğin anda da heteroseksüel olmak zorunda değilim, buna dair bana bir şey geliştiremezsin bunun üzerinden bana baskı yapamazsın dediğim anda da kafalarda direk şeyi görüyorum, madem erkek sevecektin niye döndün ifadesini görüyorum. Hâlbuki benim anlatmaya çalıştığım şey kadın sevmek için erkek olmak gerekmeyeceği gibi erkek sevmek içinde kadın olmanın gerekmediği, o heteroseksist sistemi biz aslında LGBT hareket içersinde de çok fazla tekrarlıyoruz. Benim kiminle seviştiğim benim cinsiyet kimliğimle çok da alakalı bir şey değil. Ve bu benim üzerimdeki önyargıya karşı geliştirdiğim bir tepkidir.

Salon: mümkün olduğu kadar o alana girmemek sormamak yani pot kırmaktan korkuyorsun, yaklaşırken de endişe duyuyorum açıkçası, sormaktan korkuyorsun nasıl davranacağını da bilemiyorsun. Yani her sorduğunuz şey sorgulamak mıdır? O özel alana girmek midir?

Aras: beni heteroseksüel farz etmek ve bunun üzerinden bir şey devşirmek kesinlikle özel alana girmektir. Benimle bir insanın sosyalleşme şekli benim kiminle yattığım üzerinden kurgulanabilecek bir şey değildir çünkü ben insanlara böyle davranmıyorum. Seviştiği kişi üzerinden bir sosyalleşme geliştirmiyorum. Bunun biraz da kim tarafından ne şekilde söylendiği de önemli nasıl sorulduğu da belki önemlidir oradaki üslup da çok önemlidir. Trans kadınlar tarafından şu çok yapılan bir şey mesela sana göre ne var zaten erkeksin. Senin zaten sorun.

Şöyle bir hiyerarşiye gidiyor bu ben öldürülüyorum, ben seks işçiliği yapıyorum, benim ciddi sorunlarım var o yüzden senin hiç bir sorunun olamaz.

Barış: Trans erkek kelimesini bile birçok arkadaş ilk defa duyuyor. Daha yeni dolaşıma sokulmuş bir kelime çünkü. Bugüne kadar transeksüel üzerinden gidiyorduk ve transeksüel neydi biim için, seks işçisi kadın arkadaşlardı. Trans erkekler daha yeni birbirleriyle görüşüyorlar. Ben bile -o kadar içinde olmama rağmen- benim bile bir sürü tanımadığım trans erkek var. Benim bile derken Pembe Hayat’ta olmam üzerinden söylüyorum, Aras’ın söylediği hiç kimseye görünmeden derneğe girip çıkan, birileri geldiği zaman balkona saklanan, birçok insan var ve henüz daha yeni kendileri birbirleriyle konuşuyorlar.

Berk: Hem topluma karşı gizli olma durumu var hem de erkeklikte vardır ya kim daha uzağa işeyecek muhabbeti birazda o yüzden trans erkekler çok da bir araya gelemiyor gibi düşünüyorum ben. Onun ameliyatı başarılı olmuş bunun bilmem nesi güzel olmuş, gibi muhabbetler de alttan alta dönüyor.

Barış: Bir de işte hormon kullanma ve ameliyat üzerinden zaten bir sosyal alan var trans erkeklerde. Ama trans kadınlarda öyle değil. Sosyal hayat biraz daha ameliyat olma süreçleri üzerinden gidiyor trans erkeklerin.

Umut: Trans erkeklerin o geçiş aşamasına dair konuşuyor olmaları aslında Hollanda’daki trans kimliğin kuruluşuyla da paralelmiş gibi geliyor. İş bitecek ve ben yoluma devam edeceğim sen yoluna devam edeceksin gibi bir yerden trans kimliğin kurulması ile ilgili diye düşünüyorum. Bir de ek olarak LGBT harekette heteroseksüel olanlar ve olmayanların bir arada durma zorunluluğu var ya o bir arada durma zorunluluğu her zaman için bir ön koşul mudur? Trans erkekler için hem gey ve lezbiyenlerle kurdukları ilişkiler bu kadar yıpratıcı oluyorken hem de trans kadınlarla kurdukları ilişkiler bu kadar yıpratıcı oluyorken acaba trans erkeklerin kendi başına olma ve kendi örgütlenme pratikleri bir öncelik olamaz mı sorusu da geliyor. Bir yandan biz size bilirkişi muamelesi yapıyoruz.

Barış: O zaman geylerde tek başına örgütlensin çünkü lezbiyenlerden çok farklı sorunları var.

Umut: Onu diyorum zaten ayrı örgütlenme pratiği sergilenebilir mi diyorum. Lezbiyenler zaten ayrıca toplanıyorlar zaten. Kaos’un ilk kuruluşunda geylerin gündemini takip ediyorduk çünkü geyler parkta gasp ediliyordu, polis gey barı basıyordu falan. Yasemin ve yeşimin de sürekli deneyimlerinde yazdığı şeydi üç sene sonra ben kendimi gey gibi hissediyordum güven parkta biri saldırıya uğradı mı diye düşünüyordum. Kendim gibi bir lezbiyeni nasıl bulurum ve o lezbiyenle nasıl deneyim paylaşırımın ötesinde tırnak içersinde egemen olan azınlığın altında sorununu tartışıyorsun ve sorununu tartışırken de onu baz alarak tartışıyorsun. Sabahtan beri kurulan cümleler de trans kadınlar gibi öldürülmüyoruz, onu baz almaya gerek var mı diyorum. Ben mesela şeyi merak ediyorum ailenle ilişkin mesela bana çok ters hani erkek Fatma yüceltilir ama kız Ali hep aşağılanır, erkek Fatma’nın ev içinde de annesi ve babası tarafından yüceltildiğini düşünürken sen şey diyorsun benim babam hiç de öyle davranmadı diyorsun bu benim adıma yeni bir bilgi. Bu bilginin dolaşıma girmesi için de sizin bir arada duruyor olmanız belki o zorunlu birliktelikten daha önemli bir şeye işaret ediyor.

Berk: Aras’ın da kast ettiği ve benim de ondan anladığım şey açıkçası geçişle ilgili malumatı paylaşmak için birlikte bulunmaktan öte insani bir ilişki kurulmuyor. mesela bana Facebook’dan mail geliyor biliyorum İzmir’de yaşayan bir trans erkek naber nasılsın yok, hormona ne zaman başlayabilirim. Dur önce bir selam ver yani. Senin orada insani hiç bir değerin yok sen orada bir kitapsın o bilgiyi sağlayacaksın, mademki aktivistsin söyleyeceksin arkadaş. Ben çağıracağım sen geleceksin gibi bir ilişki var. Trans kadınların arasında görmediğim bir şey bu mesela.

Toprak: Trans erkeklik daha yeni insanların ağzına dolanan bir kelime dedik ya bu gençlerin hiç biri kendini tanımıyor, kendine ne isim koyacaklarını bilmiyorlar. Ben ilk gazeteye çıktığımda Ankara dışından onlarca transeksüel erke geldi bana. Ailelerine ne olduklarını anlatamamışlar, imam nikâhlı karısıyla falan gelen oldu. Bu insanlar bunu bilmiyorlar ve sen bunu anlatmak zorundasın. Birçok erkek transeksüelin sorunu da şeydir aslında mavi kimliğimizi alalım, sakalımız çıksın sonra evlenelim kaçalım görünmez olalım. Erkek transeksüel olabilmen için ameliyat olman gerekiyormuş gibi görülüyor. Senin bedenine göre sen erkeksin. O bazı arkadaşlara göre ben ameliyat olmadığım için bazı süreçleri tamamlamadığım için adam gözünde ben bir türlü lezbiyenlikten kurtulamadım. Erkek transeksüellerle bir araya gelmek için çok da sabırlı olmak gerekiyor. Çünkü kendini tanımayan birine hem kendini hem onu anlatmaya çalışıyorsun. Biz geçen sene şahika yükselle tartışmıştık, benim çok marjinal düşündüğümü falan söylemişti. Bir insanın bedeninden nefret etmesi dolayısıyla kendinden nefret etmesi gerekiyor sanki.

Barış: ve de orada şöyle bir bilgi vermişti Şahika Yüksel, Türkiye’deki trans ameliyatlarının yüzde 60’ı trans erkek, ben ona çok şaşırmıştım.

Salon: Evet, benim gözümde gey ve lezbiyenlerde travesti seks işçisi olan kişilerin maruz kaldığı olaylar farklı. Muhtemelen bulundukları ekonomik sınıflar farklı pek çok farklı şeyleri var. Bence farklı ama bunları ayrıştırmak da bizim elimizi güçlendiren bir mücadele şekli değil bence. O yüzden bunların farklı gündemlerini almak vs. yani bence böyle bir yöntem bizi sadece mağduriyetimiz üzerinden örgütleyecek bir şey olur. Mağduriyet üzerinden de yapılacak örgütlenme de pek bir şey getirmez diye düşünüyorum. Eğer bir cinsiyet politikası güdüyorsak bu dönüşümü talep ediyorsak bence birlikte olmalıyız. Ben vicdani ret ile ilgili dünyada neler oluyor bununla ilgili bir şeyler hazırlıyordum o sırada şöyle bir şeye denk geldim mesela bazı transeksüel erkekler askerlik yapmaları konusunda örgütleniyormuş, yani askerlik yapmak istiyorlar. Sizin nedir bu konuda bakış açınız?

Berk: Feminist arkadaşlar yanılıyorsam düzeltsinler kadın problemi ile ilgilide kadın olmayan insanlar da bir şekilde çalışabilir ama kadınların kapalı toplantıları vardır. Umut’un bahsettiği sanırım buydu. Kendi hikâyeni ortaya döküp o ortaklık duygusunu paylaştığın zaman birlikte hareket etmek çok daha kolay. Biz voltransı Eylül 2008’de ilk olarak bir araya getirdik, ama herhalde 2009 un mayısı falandı biz daha hiç bir şey yapmamıştık. Tek yaptığımız haftada bir toplanıyorduk benim başıma şu geldi geçen gün şöyle oldu bundan ibaretti. Acılarımızı trajikomik olayları okulu anneyi babayı okulu şunu bunu konuşarak geçti. Ve ondan sonra o güvenli bölge oluştuktan sonra iş çıkartma dönemi başlıyor, bu önemli bir şey. LGBT hareketin hep birlikte olması tabi ki önemli bir şey çünkü hepimiz sonuçta cinsel kimlik için bir şekilde hareket ediyoruz. Cinsiyet kimliği cinsel yönelim konularında mücadele ediyoruz. Ortak bir kulvardayız ama birer birer yerel olarak örgütlenmek ve onun kapsayıcı şekilde birlikte bulunması farklı bir şey.

Salon: Bu tartışmaya benzer bir tartışmayı geçen gün biseksüellik üzerinden yapmıştık, aslında fiziki koşullarda hareket en acil şey ne ise onu yapabiliyor. Bugün bir trans kadın öldürülüyorsa herkes dikkatini oraya yönlendiriyor ya da biri şiddete uğruyorsa o tarafa bakmaya başlıyor. Bu biraz aşamalandırma değil ama daha sonrasında lezbiyen ve biseksüel kadınlar biz görünmüyoruz ve tırnak içinde siz bize karşı hiyerarşi oluşturuyorsunuz bizim de önceliklerimiz var diye bir kıpırdanma olmuştu. En son biseksüeller arasında böyle bir tartışma olmuştu. Ya hetero olarak kabul ediliyoruz ya da yarı eşcinsel, biz nerede mücadele edeceğiz bizi kendi gördüğünüz yerden değerlendiriyorsunuz diyorduk. Trans erkeklerin ayrı örgütlenmesi ya da birlikte hareket etmesinden de öte insan kendisi gibi olanı görmek ister yani.

Berk: Ortak bir dil oluyor farklı bir dil oluyor sen daha bir şeyi anlatırken biliyor o adam yani o seni anlıyor onun getirdiği psikolojik bir destek var bu nedenle yerel olarak örgütlenmek önemli. Askerlikle ilgili benim söyleyeceğim çok fazla bir şey yok. Çünkü benim bir kan rahatsızlığım var o yüzden muafım transeksüellerin askerlik yapması yasak olduğu için iki kere muafım. Bana hep soruyorlar gittiğim zaman soruyorlar askerlik yapıyor mu transseksüeller diye. Ben biyolojik bir erkek olsam da yapmayacaktım zaten hani sağlıklı bir erkek olsam da yapmazdım diyorum. Çünkü bunun ciddi bir vakit kaybı olduğunu düşünüyorum insanın en üretken çağında bir buçuk yılının çalındığını düşünüyorum ve yani mıntıka temizliği nedir. Ben üniversite mezunu mastırlı bir insanım. Bir torna tezgâhıdır askerlik o torna tezgâhına girmeden de vatan için bir şey yapmak icap ediyorsa illaki ben bunu dediğim gibi askeriyede mıntıka temizliği yapmadan ya da işte bir subaya selam vermeden, bir komutana çay götürmeden de yapabilirim. Bu anlamda kamusal hizmet kavramına daha yakın duruyorum.

Aras: Benim askerliğe bakışım kesinlikle bu noktadan değil, senin üniversite okuyabilmenin sana yarattığı sınıfsal konumdan dolayı bunu reddetmek bana çok şey geliyor.

Umut: Ben öğretmenim ve pekâlâ nöbet tutmak yerine öğretmenlik yapabilirim anlamında okudum Berk’in dediğini.

Aras: Erkek olmanın erkekliğin tamamlanması gereken aşamalarından biri olarak görüyor trans erkekler tarafından, benim gözlemlediğim bu en azından bilmiyorum katılır mısınız? Sayı olarak zaten hani benim tanıdığım trans erkek sayısı 15–20 falan o yüzden çok fazla ciddi bir genelleme yapabilecek durumda değilim ama tanıdığım insanlar arasında en azından örgütlü olanları bunun dışında tutuyorum. Ama çok net görebiliyorum erkekliğinin toplum tarafından onaylanmasının ciddi bir koşulu askerlik yapmak. Bu yüzden askerlik yapmak için can atan hatta bu uğurda işte yapacağı şeyleri hem kendisi için hem vatanı için büyük bir fedakârlık olarak gören bir sürü trans erkek tanıyorum. Ve bir de ben trans erkeklerin örgütlenmesi ile ilgili bir şey söyleyeceğim az önce barış bahsetmişti. Derneğe gelmiyorlar, derneğe geldiklerinde bir üst kata çıkıyorlar nereye geldikleri görülmesin diye, ondan sonra derneğe geliyorlar. Gelirken kapıyı çalmıyorlar kesinlikle aşağıdan telefon ediyorlar vs vs. ya da biri geldiği zaman balkona saklanıyorlar kaçıp gidiyorlar. Ben çok deneyimsiz biriyim, 1,5 yıldır bu hareketin içindeyim aktivist bile diyemiyorum kendime çaylağım. Ben bu yüzden ciddi bir depresyona girip ben beceriksiz bir adamım ve hiçbir şey yapamıyorum demiştim. Çünkü bu insanların derneğe gelmelerini en azından kapıyı çalarak derneğe gelmelerini bile sağlayamadım. Bu 12 kişiden bahsediyorum, aramızda şöyle bir şey vardı geldikleri zaman, dünyanın bütün erkekliği kendisinde toplanmış, beş tane adam falan gördüm karşımda oturmalar kalkmalar, lan herhalde dövecekler beni diye düşündüm. Hani bir aksesuar olarak şeyi bile söyleyebilirim buradan bile bir analiz çıkartılabilir neden üçünün elinde tespih vardı. Buradan da erkekliğe dair bir şey anlatılabilir. Ama şöyle bir şey var ben bu insanlara bırakın erkeklik üzerine bir şey söylemeyi, ofiste yanımda çalışan arkadaşıma dair bile eşcinsel bir erkeğe dair bile bir şey söyleyemiyorum çünkü yan yana durduğu zaman erkekliği o kadar sarsılıyor ki o gelmesin diyor. Kapıyı kapat o gelmesin ibne olduğu için gelmesin yan yana durmayım onunla diye düşünüyor. Ben bir yandan bu insanlara tepki verdiğim zaman ne olacak bir daha derneğe gelmeyecek hiç bir şekilde kazanamayacağım. Tepki vermesem kendi inandığım şeylere ihanet ediyor olacağım yani bu dili geliştirmek benim için gerçekten çok zor. Dediğim gibi ben kesinlikle hiç erkek değilim onlara göre ve ben ciddi ayrımcılığa maruz kalıyorum ses de çıkaramıyorum döverler çünkü.

Salon: sen bunları anlatırken aklıma şey geldi aklıma sürüne sürün erkek olmak var ya. Toplumsal cinsiyet rolleri dediğimiz şeyler burada çok belirgin ortaya çıkıyor. Erkek olmak toplumun onayladığı erkeklik rolüne adam adapte olmaya çalışıyor, kendini o şekilde var etmeye çalışıyor, o erkeklik rolünü zaten sorgulamamış tam da toplumun istediği erkek olmaya çalışıyor. Ve askerlik yapmayı bu kadar istemelerinin nedeni de hani demin söyledi ya arkadaşımız bir sünnet olursun iki askere gidersin üç baba olursun. Yani böyle baktığın zaman o bahsettiğin insanların bu tepkileri bana çok da garip gelmiyor. Siz bunun farkındasınız sorguluyorsunuz toplumsal cinsiyet rollerini sorguluyorsunuz.

Aras: Ben çok uzattım ama bir şey daha ekleyeceğim bunu diyen insanlara mesela benim üslubuma bakıp bana niye kırıtarak konuşuyorsun diyen insanlara benim şunu söylemem politik bir yerden ben kadınlığı ve erkekliği reddediyorum ben hatta erkeğim demek bile benim için kötü bir şey. İkili bir cinsiyet anlayışından dolayı ya da benim heteroseksüel olduğumu söylemem bile mesela benim hayal ettiğim arzuladığım dünyaya ait bir şey değil. Bana kırıtıyorsun diyen insana ben şunu söylediğimde ne olur çok merak ediyorum, benim erkeklikle ilgili bir derdim yok bunu kanıtlamakla ilgili bir derdim yok bütün o rolleri reddediyorum mesela işte hamile de kalabilirim dediğim zaman hani kafamda kaç tane sandalye kırılacak çok merak ediyorum.

Berk: Ben şeyi biliyorum abisinin askerlik anılarını kendi askerlik anıları gibi anlatan insanları da gördüm.

Salon: Bir şey daha eklemek istiyorum ben hani toplumda en çok şiddete maruz kalanlar öldürülenler bir geyler bir de trans seks işçileri,

Umut: Kaç tane lezbiyen zorla evlendiriliyor ve intihar ediyor onu bilmiyoruz mesela.

Seçin: Benim bildiğim mesela bir sürü kadın var evden çıkamadığı için polise gidemiyor şikâyet etmeye. Şiddete uğrayıp tecavüze uğrayıp kimseye söyleyemeyen bir sürü kadın var. Polis de tehdit ediyor.

Salon: İşte bu ailenin sürekliliği ve aile kurumu ile ilgili, devletin devamlılığını sağlayan bir şey çünkü.

Umut: Erkekliğe öykünme ya da trans kadınların abartılı kadınlığı kurma hallerini bir yere kadar kendi açılma deneyimimden oraya tıkılmadığı sürece sorun değil. Çünkü hepimiz eşcinselliğimizi keşfettiğimiz ve sosyalleşmeye başladığımız bir anda dağıttık a oda varmış bu da varmış dedik. Aslında olmak istemediğin bir eşcinsel rolüne kendiliğinden girebiliyorsun. Bu çok şey geliyor bana, orada bizim örgütler olarak kendimizi sorgulamamız gereken hani senin neden tespihle geliyorlar neden örgütlenmiyorları dert etmemiz değil başka bir şeyi dert edinmemiz gerekiyor. Bu aşamayı atlatabiliyor muyuz bu noktada o insanları güçlendirme mekanizmasını yaratabiliyor muyuz sorgusuna girmemiz gerekiyor. Kaos a 2006 da yeni kurulduğunda bir trans erkek geldi uğur ilgileniyordu bizim odada ilgileniyor çocuk diyor ki tedavi olacağım süreç tamamlanacak ve hayatıma devam edeceğim, uğur gey zannettiği için diyor ki bu işim tedavisi yok diyor. Aileler bir de şunu çok yapabiliyor ben anneme ilk açıldığımda dünya yıkılmış gibi oldu, ama ben sarma sarıyordum evde misafir geleceği zaman, teyzemin oğulları sarmıyordu mesela. Bende bir bokluk olduğunu bunların anlamış olması gerekiyor ki tencere benim önüme geliyor. Hani o anlamda şey aile şey yapıyor ikiyüzlü davranıyor mesela sizde şey var aile içi iş bölümü falan var ya bütün onlardan da tırnak içinde bir kaçış olduğu için onunla yüzleşmek çok daha ağır geliyor. Sofrayı topla hadi çay demle demek yerine oğlum sen otur ben çayını getireyim deme aşamasına gelmesi zor. Umut sarma sar demek kolay bir şey işe yarayan ve işlevsel bir şey bütün bu süreci düşünürsen trans erkeklerin bu süreci çok farklı. O insanların geçiş aşamasında ben bu kadar erkeğim bunu da yaparım bu masayı da deviririm bu sandalyeyi de kırarım tavrı bana belli bir süre makul geliyor. Biz birlikte durdukça değişiyor dönüşüyor ve bir şeyleri sorguluyoruz.

Kaosgl

Haber: "Nefrete Karşı Sanatçılar" Anlattı

2010-11-29T13:59:00.001+02:00

Nefret Suçları Mağduru Trans Bireyleri Anma Buluşması'nın cumartesi günki son oturumunda sanatçı ve aktivist Gabrielle Le Roux, fotoğrafçı Diana Blok, Şarkıcı İlkay Akkaya, Temsiliyet filmi oyuncularından Ayta Sözeri, Görkem Kanbolat Arslan ve modacı Barbaros Şansal konuştu.

Nefret Suçları Mağduru Trans Bireyleri Anma Buluşması'nın dün (27 Kasım, Cumartesi) gerçekleşen son oturumunda sanatçılar transfobi ve nefreti tartıştı.

Pembe Hayat'tan Serra Can'ın moderatörlüğünü yaptığı oturumun ilk konuşmacısı fotoğrafçı Diana Blok idi. 2009 senesinde İstanbul ve Ankara'daki LGBTT bireylerin hayatını araştırmaya, fotoğraflamaya geldiğini anlatan sanatçının burada çektiği fotoğraflar şu anda Ankara'da sergileniyor.

Sanatçı ve aktivist Gabrielle Le Roux, Afrikalı translarla gerçekleştirdiği resim projesini anlattı. "Afrikalı trans cinsiyetli aktivistler, portreleri burada sergileneceği ve hikayeleri burada da duyulacağı için çok mutlu. Sanat bazı sorunların görünürlüğünü arttırmak için iyi bir yol."

"Nefreti anlamıyorum"

Şarkıcı İlkay Akkaya, "nefrete karşı bir toplumsal hareket yürütülecekse eğer merhamet için de yürütülmeli. Merhametin içinde bir üstten bakma, hoşgörünün içinde bir horgörü olduğunu görüyoruz. Birbirimize değebilecek mesafede durmalıyız, birbirimizi ancak o zaman anlayabiliriz" diye konuştu.

Temsiliyet filmi oyuncularından Ayta Sözeri, "Varoluşumuzdan, bizi görmekten nefret etmelerini anlayamıyorum. O yüzden inadına metroya biniyorum, otobüse biniyorum. Şu anda diğer sanatçı arkadaşlarımla sahnede olmak çok güzel. Sokakta dışlasınlar, sahnede alkışlasınlar" dedi.

Oyuncu Görkem Kanbolat Arslan, insanların birbirini tanımaya çalıştıkça, nefretten uzak kalacağını düşündüğünü ifade etti.

Modacı Barbaros Şansal, eşcinselliğin bir cinsel tercih değil, yönelim olduğunu hatırlattı. "Benim iki bayrağım var, biri yünlü dokuma Türk bayrağım, diğeri gökkuşağı bayrağı" diye konuştu. (ÇT/EÖ)

Çiçek Tahaoğlu, Bianet

Haber: Tuncel, Karakaş ve Maes Transfobik Şiddeti Konuştu

2010-11-29T13:54:00.002+02:00

Nefret Suçları Mağduru Trans Bireyleri Anma Buluşması'nda siyasetçiler transfobik şiddeti konuştu. Panele BDP'den Sebahat Tuncel, DSIP'ten Şenol Karakaş ve Hollanda Büyükelçiliği'nden Nicole Maes katıldı.

Nefret Suçları Mağduru Trans Bireyleri Anma Buluşması'nın dünkü (27 Kasım, Cumartesi) ikinci oturumunda "Transfobik Nefrete Karşı Siyaset Ne diyor?" sorusu tartışıldı.

Pembe Hayat'tan Damla Çimen'in moderatörlüğünü yaptığı oturumun ilk konuşmacısı Hollanda Büyükelçiliği Siyasi İşler Departmanı Başkanı Nicole Maes idi. Maes Türkiye'de LGBTT bireylerin sorunlarını yakından takip ettiklerini söyledi, ardından Hollanda'daki duruma değindi:

"Hollanda'nın çeşitlilik ve hoşgörülü bir ülke olarak uzun bir tarihi var. Bu ün trans cinsiyetler için de geçerli ama hiçbir sorunla karşılaşmadıklarını söyleyemeyiz. Toplumsal kabul en önemli mesele. Biz diplomatik çalışmalarımızda ayrımcılık karşıtı ilkeleri yaygınlaştırıyoruz. Trans cinsiyetin suç olmaktan çıkarılmasına, dünya çapında kabul görmesine çalışıyoruz."

Tuncel: "LGBTT mücadelesini siyasete taşımak önemli"

BDP Milletvekili Sebahat Tuncel nefret cinayetlerinin sadece LGBTT bireylere yönelik değil, öteki görülen, toplumsal olarak suçlu olarak algılanan herkese karşı işlenen cinayetler olduğunu söyledi. Önce parlementodaki durumdan bahseden Tuncel, nefret suçlarının önlenmesi ve LGBTT bireylerin sorunlarının görünürleşmesi için çözüm önerilerine değindi.

"LGBTT bireylerin sorunları mecliste gündeme alınan ve politika geliştirilen bir konu değil maalesef. Siyasi partilerin kendi içlerindeki cinsiyetçi tutum da büyük bir problem. Nefret suçlarını önleyecek, LGBTT bireylerin hak, özgürlük ve yaşam hakkını güvence altına alındığı yasal düzenlemeler gerekiyor.

"AKP yeni anayasayı seçimden sonraya bıraksa da LGBTT bireylerin bunu seçimden sonraya bırakmaması gerekliyor. Biz de yeni bir anayasa istiyoruz demeniz gerek. Toplumsal muhalefet oluşturmak çok önemli. Mücadeleyi sokakta yürütmek ve siyasete taşımak çok önemli. Eşitliğin olmadığı yerde adaletin olması mümkün değil."

Karakaş: "Sol, LGBTT'leri yalnız bırakıyor"

Devrimci Sosyalist İşçi Partisi'nden Şenol Karakaş konuşmasında sol hareketin LGBTT mücadelesindeki yetersizliğine değindi.

"Türk solu LGBTT bireyleri mücadelelerinde yalnız bırakıyor, onları görmüyor. Türkiye'de sol Stalinizmden ve Kemalizmden besleniyor. Stalinist bürokrasi yeni sermaye grubu olan aileyi zedeleyecek eşcinselliği kabul etmiyor. Kemalizm ise tam bir burjuva ahlakı. Bunlar üstüste geldiğinde soldan çok az örgütün LGBTT mücadelesine destek olduğunu görüyoruz. LGBTT bireylerle birlikte hep beraber devrimci bir sol yaratmamız gerekiyor."(ÇT/EÖ)

Çiçek Tahaoğlu, Bianet

Haber: CETAD Toplantıları İstanbul'dan Sonra Ankara, İzmir, Eskişehir ve Diyarbakır'da

2010-11-29T13:47:00.002+02:00

Nefret Suçları Mağduru Trans Bireyleri Anma Buluşması'nın bugünki (20 Kasım, Cuma) ilk oturumunda Lambda İstanbul Aile Grubu (LISTAG) üyeleri vardı. Trans ve eşcinsel bieylerin aileleri katılımcılarla deneyimlerini paylaştı, Cinsel Eğitim ve Tedavi Araştırma Derneği'nin (CETAD) çalışmalarını anlattı.

"Aile ve Nefret" başlıklı oturumun moderatörü Mehmet Tarhan LİSTAG'ın çalışmalarından bahsetti. Aile grubunun "elalem ne der?" sorusunun yerine "başka türlü bir elalem yaratma derdinde" olduğunu ifade etti. Ardından Sema Yakar, Ömer Ceylan, Şule Ceylan ve Pınar Özer konuştu.

LISTAG üyeleri konuşmalarında çocuklarıyla yaşadıkları süreci, kişisel deneyimlerini anlattı. Aile desteğinin çocuklar için öneminin yanısıra, LISTAG ve CETAD toplantılarının aile için önemine de değindiler.

CETAD toplantılarını İstanbul dışında Ankara, İzmir, Eskişehir, Diyarbakır gibi illere taşıyarak daha fazla LGBTT bireyin ailesine ulaşmayı hedeflediklerini anlatan LISTAG üyelerinden bir baba "bu toplantılara katılan diğer ebeveynlerin yalnız olmadıklarını anladıklarını" belirtti.

CETAD'ın toplantıları psikiyatrlar ve LGBTT aileleriyle kapalı olarak gerçekleştiriliyor. İlk Ankara toplantısı yarın (27 Kasım) Birleşmiş Milletler binasında gerçekleştirilecek. Pazar günü ise Eskişehir'de bir toplantı düzenlenecek.

CETAD toplantılarıyla ilgili ayrıntılı bilgi için contactlistag@gmail.com adresine mail atabilir ya da Lambdaistanbul Dayanışma Hattı'nı (0212-2445762) arayabilirsiniz.(ÇT)

* CETAD, Büyükdere Caddesi Gümülcineli Apt. No: 20 D: 10 Şişli/İstanbul

Çiçek Tahaoğlu, Bianet

Haber: Transseksüelliğin Patolojikleştirilmesine Dur De!

2010-11-29T13:43:00.005+02:00

Nefret Suçları Mağduru Trans Bireyleri Anma Buluşması'nda, 28 Kasım 2010, Pazar günü STOP 2012 kampanya organizatörleri ve LISTAG psikiyatristi ve Homofobi Karşıtı Ruh Sağlığı Girişimi üyesi Seven Kaptan'ın katılımıyla "Trans Patolojikleştirilmesi" tartışıldı.

Nefret Suçları Mağduru Trans Bireyleri Anma Buluşması'nın cumartesi günkü ilk oturumunda STOP 2012 kampanya organizatörleri ve LISTAG psikiyatristi ve Homofobi Karşıtı Ruh Sağlığı Girişimi üyesi Seven Kaptan'ın katılımıyla "Transseksüelliğin Patolojikleştirilmesi" tartışıldı.

Psikolog Sedat Yağcıoğlu'nun moderatörlüğünü yaptığı oturumda Seven Kaptan DSM-V kitapçığındaki (Psikiyatride Hastalıkların Tanımlanması ve Sınıflandırılması Elkitabı Beşinci Baskı) trans cinsiyet konusundaki değişiklere, bunun olumlu ve olumsuz yanlarına değindi.

Değişikliklerden ilkinin, tanının isminin Cinsiyet Uyumsuzluğu (Gender Incongruence) olarak değiştirilmesi olduğunu belirten Kaptan, Transgender Sağlığı Dünya Profesyoneller Birliği'nin (WPATH), DSM-V'teki tanı ölçütleriyle ilgili önerilerini aktardı.

"Cinsiyet kimliği bozukluğu tanımı kaldırılmalı"

STOP 2012 kampanyasından Miguel Misse, Alira Araneta ve Aimar Suess kampanyanın nasıl doğduğunu ve amacını anlattı. Kendi seçimlerini, hiçbir bürokratik, politik, ekonomik engel ya da herhangi bir tıbbi zorlama olmadan sürdürebilmek için çalıştıklarını belirten kampanya organizatörleri taleplerini şöyle sıraladı:

1. "Cinsiyet Kimliği Bozukluğu" tanımının uluslararası teşhis klavuzlarından çıkarılması (DSM-V ve ICD-11'in gelecek uyarlamaları)

2. Cinsiyet düzeltme sürecinin sağlık sistemi tarafından sigortalanması

3. Interseks bireyler üzerindeki ikili cinsiyet sistemine normalleştirme terapilerinin durdurulması

4. Hormon terapisi ve cerrahi desteğe zorunlu psikiyatrik takip olmaksızın ücretsiz ulaşım

5. Transfobi karşıtı mücadele: Eğitim, trans bireylerin istihdamı ve sosyal hayata dahil edilmesi, ayrıca sosyal ve kurumsal transfobinin her çeşidinin ifşa ve rapor edilmesi. (ÇT/EÖ)

Çiçek Tahaoğlu, Bianet

İzmir’de Bir Trans Kadın Cinayeti Daha! - Serap için Basın Açıklaması

2010-11-13T18:29:00.003+02:00

İzmir’de Bir Trans Kadın Cinayeti Daha! Öldürülen Serap için basın açıklaması bugün saat 18.30′da Alsancak Kıbrıs Şehitleri Caddesi Erbil Süel önünde olacak. Basın açıklamasının tam metni ise şöyle:

Evlerinize, işyerlerinize, kafelerinize, otobüslerinize almadığınız bir trans kadın daha öldürüldü!

Yolda yanınızdan geçerken alay edip, güldüğünüz; bakışlarınızla taciz ettiğiniz bir trans kadın daha öldürüldü!..

Geceleri keyfiyeten alıkoyduğunuz, kötü muamele ettiğiniz, gördüğünüz yerde ‘Kabahatler Kanunu’ndan cezalar kestiğiniz bir trans kadın daha öldürüldü!

Bu cinayetler hepinizin!

Geçen aylarda Bursa’da öldürülen İrem’in annesinin söylediği gibi “koca dünyaya sığdıramadığınız” trans kadınların öldürülmesinde tüm bunların payı ne kadar, hiç düşündünüz mü?

Serap’ı da kaybettik…

Dün (12.11.2010) akşam saatlerinde, İzmir’de, Yeşildere mevkiinde, vahşice bir cinayetle katledildi. Yaşanan onlarca cinayete bir yenisi daha eklendi. Çünkü trans kadınların yaşama hakkının tanınmadığı bir ülkede yaşıyoruz. Bu yüzden katiller, yakalandıklarında ceza indirimleri ile ödüllendiriliyorlar. Oysa yüzlerce kere tekrarladığımız üzere; bizler, bu ülkede ‘Nefret Suçları Yasası’nın saldırganlar için caydırıcı işlev görebileceğini ve cinayetleri önleyebileceğini düşünüyoruz. Ancak mecliste bu yönde hiç bir çalışma yok!

Trans kadınları öldürmek hakkına sahip olduğunu zanneden katillere ‘Ceza Arttırımı’nı öngören yasalar düzenlenmeli! Yasa yapıcılar, yasa uygulayıcılar, ‘Nefret Suçları’nın, bir arada yaşama kültürüne verdiği zararı görmeli!

Bu cinayetlerdeki cinsiyetçi, homofobik, transfobik saiklerin; gerçek motivasyonun ortaya çıkarılmaması, göz ardı edilmesi; etkili soruşturma yapılmaması, ‘Devletin Pozitif Yükümlülükleri’nin ihlalidir. Her cinayetten sonra, katillerin “indirimli” cezalandırılması, trans kadınlara yönelik ayrımcı zihniyeti pekiştirirken; öldürülenlerle aynı kimliği paylaşanlar tarafından hissedilen korku ve tedirginliği de büyütmektedir.

Uzun yargı sürecinde; katillerin, farklılıklara yaşam hakkı tanımayan homofobi ve transfobileri yerine, mağdurların yaşam şeklinin sorgulanması; cinsel yönelim ve cinsiyet kimliklerinin gerek yetkililerce, gerek medya tarafından hakaretle eşdeğer anlamlarda kullanılmaları; bu cinayetleri cesaretlendirici mesajlar vererek, homofobi ve transfobiyi öldürücü düzeylere çıkarmaktadır.

Bizler aşağıda imzası bulunanlar olarak,

Serap’ı, Azra’yı, Melek’i, Çağla’yı, Ebru’yu, İrem’i ve öldürülen diğer tüm trans kadınları unutmadık.

Cinayetlerin etkili bir şekilde soruşturulmasını, Katillerin indirimlerle ödüllendirilmemesini, ‘Nefret Suçları Yasası’nın bir an önce düzenlenmesini istiyoruz!

Yetkililerin, bu cinayetleri önleme yolunda çalışmalara başlamaları için kaç kişinin daha öldürülmesi gerek! Bunca ölüm yeter!

Basın Açıklaması Tarihi ve Yerleri :

İzmir’de; (13 Kasım Cumartesi) bugün, saat 18:30 ‘da, Kıbrıs Şehitleri Caddesi üzerindeki Erbil Süel önü.

Ankara’da; (13 Kasım Cumartesi) bugün, saat 18:00′da, Yüksel Caddesi İnsan Hakları Anıtı Önü

Dayanışmayla…

Siyah Pembe Üçgen İzmir LGBT Derneği

Hevjîn Diyarbakır LGBTT Oluşum

Pembe Hayat LGBTT Dayanışma Derneği

Kaos GL Derneği

Voltrans Transerkek İnisiyaitfi
Lambdaistanbul LGBTT Dayanışma Derneği

MorEL Eskişehir LGBTT Oluşumu

Amargi İzmir

Bir film ve bir rehber kitap

2010-10-22T13:45:00.005+03:00

"Transgender'ın Temelleri" adlı belgeselin Türkçe altyazılı hali linktedir. Tıklayınız. yirmi dakikada cinsiyet kimliği, toplumsal cinsiyet, transgender, transseksüel gibi kavramları anlatıyor.

Lambdaistanbul Aile Grubu'nun (LİSTAG) çıkardığı "Ben Bir Transseksüel Annesiyim" adlı rehber kitapçığını da buradan bilgisayarınıza indirebilirsiniz.

Trans Kimlikler Hastalık Değildir Eylemine Çağrı

2010-10-18T17:13:00.006+03:00

“Trans kimlikler hastalık değildir” (Stop Trans Pathologization-2012) trans kimliklerin (transseksüel, transgender, interseksüel) hastalık tanımından çıkarılması gerekliliğini savunan uluslar arası bir kampanyadır. Kampanyanın temel amaçları, sözde “cinsiyet kimlik bozukluklarının” tüm dünyada ve Türkiye’de kullanılan Amerikan Psikiyatri Birliği’nin 2013’te yenilenecek DSM ve Dünya Sağlık Örgütü’nün 2014’te yenilenecek ICD teşhis kılavuzlarından çıkarılması ve trans bireylerin sağlık haklarının güvence altına alınması amaçlanmaktadır. Trans-ilişkili sağlık hizmetleri sigortasının düzenlenmesi için STP 2012, ICD-11’de hastalık tanımından çıkarılmasını önermektedir.

Kampanya dahilindeki hareketin görünürlüğünü arttırmak ve taleplerimizi duyurmak için 23 Ekim Cumartesi günü saat 19.00 da Taksim Tramvay durağından Galatasaray meydanına yürüyoruz.

STP 2012 kampanyasının dahilinde, Ekim 2007’den beri tüm dünyada değişik şehirlerde eşzamanlı gösteriler düzenlenmiştir. Sıradaki Trans Kimliklerin Hastalık Tanımından Çıkarılması için Uluslararası Eylem Günü 23 Ekim 2010’da tüm dünyada, farklı şehirlerde gösteri ve eylemler gerçekleşecek.

Şu ana dek kampanyaya katılan şehirler:Ames, Amsterdam, Ankara, Bangkok, Barcelona, Berlin, Bilbao, Bogotá, Bologna, Brussels, Budapest, Buenos Aires, Cape Town, Caracas, Compostela, Córdoba (Argentina), Donostia, Gaborone Botswana, Gasteiz, Granada, Guayaquil, Istanbul, Jaén, Las Palmas de Gran Canaria, Lille, Lima, Lisbon, Ludwigsburg, Madrid, Managua, Manila, Mexico City, Mumbai, Murcia, New York, Paris, Quito, Salta, San Francisco, San Salvador, Santiago de Chile, Ulaanbaatar, Valencia, Zaragoza.

Istanbul LGBT Sivil Toplum Girişimi
Lambdaistanbul LGBT Dayanışma Derneği
Voltrans Trans Erkek Inisiyatifi

Katılıyoruz: Queer, Türkiye ve Transkimlik Konferansı

2010-10-14T17:03:00.004+03:00

Boğaziçi Üniversitesi Eleştiri ve Kültür Araştırmaları Yüksek Lisans Programı'nın ilkini 2004 yılında düzenlediği “Queer Türkiye ve Kimlik” konferansının “transgender” temalı ikincisi 21-22 Ekim 2010 tarihinde Boğaziçi Üniversitesi'nde gerçekleştirilecektir. Konferansa herkes katılabilir.
Konferans aşağıdaki konulardan oluşacaktır ve program aşağıdadır.

* SEKS iŞÇiLiĞi
* TRANSFOBi
* TRANSAKTiViZM VE QUEER YOLDAŞLIĞI
* TRANSSiNEMA
* TRANSPERFORMANSLAR
* BEDEN POLiTiKALARI

KONFERANS PROGRAMI

21 Ekim Perşembe

09:30 Açılış
Konuşmacılar:
Zeynep Direk (Galatasaray Üniversitesi)
Işıl Baş (Boğaziçi Üniversitesi)

10:15 Başlık
Moderatör: Işıl Baş
Konuşmacı: Stavros Karayanni
(Bu konuşma ingilizce olarak gerçekleştirilecektir)

11:15 Ara

11:30 Seks işçiliği
Moderatör: Mediha Sorma
Konuşmacılar:
Selin Berghan (Orta Doğu Teknik Üniversitesi)
Şevval Kılıç (Kadın Kapısı) "Türkiye’de ve Dünyada Seks işçiliği ve Yasal Durum"
Belgin Çelik( Kırmızı Şemsiye)

13:00 Öğle Arası

14:00 Film Gösterimi ve Söyleşi: Travestiler ve Travesti Terörü
Moderatör: TolgaYalur
Konuşmacılar:
Aykut Atasay (Yönetmen)
Seyhan Arman (Oyuncu)

15:30 Gündelik Hayat ve Sanat Pratikleri
Moderatör: Cenk Özbay
Konuşmacılar:
Eser Selen (izmir Ekonomi Üniversitesi) “Çağdaş Türkiye’de Queer Meselesi, Queer idaresi”
Ümit Ilgın Yiğit (Sanatçı) “Marjinalden Normale (kuir bey kuir hanım)”
Saadet Özkan “Trans-design”
Alp Biricik (Linköping Üniversitesi) “Öteki’nin Mahremi: 1970’lerden Günümüze istanbul’da Eşcinsel ve Trans-mekanlar”

17:15 Ara

18:15 Performans: Kimyam Tenime Uymuyor
Voltrans Trans Erkek inisiyatifi

22 Ekim Cuma

09.30 Öğrenci Bildirileri-I
Moderatör: Damla Ekin Tokel
Konuşmacılar:
Abbas Bozkurt (Boğaziçi Üniversitesi) “Küçük iskender’in Biçimsiz Bedenleri”
Yeliz Kızılarslan (Kaos GL) “Milliyetçi – Militarist Erkeklik Söyleminin inşasında Bulandırılan Cinsiyet Sınırları: Travesti Kimliğinin Oluşumunda Militarizm ve Feminist Eleştiri”
Berfu Şeker (Boğaziçi Üniversitesi) “interseksüellik ve Queer Feminizm”

10.45 Ara

11.00 Lambdaistanbul Aile Grubu (LiSTAG)

12.00 Ara

13:00 Öğrenci Bildirileri-II
Moderatör: Mediha Sorma
Konuşmacılar:
Elçin ve Sera (Pembe Hayat LGBTT) “TT Örgütlenmesi: Sorunlar ve Çözüm Önerileri”
Sema Semih (Boğaziçi Üniversitesi) “Üniversitede Trans Olmak”
Tolga Yalur (Boğaziçi Üniversitesi) “Transgender Tarihleri”

14:00 Film Gösterimi ve Söyleşi: Ben ve Nuri Bala
Moderatör: Aykut Atasay
Konuşmacılar:
Esmeray (Oyuncu)
Melisa Önel (Yönetmen)

15:30 Ara

16:00 Transfobi ve Beden Politikaları
Moderatör ve Kapanış Konuşması: Selin Berghan
Konuşmacılar:
Avukat Yasemin Öz (Kaos GL ve Amargi) “Transfobi ve Mekânsal Dışlama Pratikleri”
Ayça Kurtoğlu (Bilkent Üniversitesi) "Cinsiyet/Cinselliğin inşası: Cinsiyet Değiştirme ve Cinsel Vatandaşlık"
Eylem (istanbul LGBTT) “Nefret Cinayetleriyle Nasıl Mücadele Edeceğiz?”

*Programda değişiklikler olabilir.

Haber: “Oak Benim Kralım”

2010-10-04T12:29:00.004+03:00

Bu haber hem dayanışmayı hem de farklılıklarımızla bir arada olabileceğimizin en güzel kanıtı. Bu yüzden önemli. Haberden Oakleigh Reed okulunda açık bir transgender olduğunu ve transgender bireyleri ilgilendiren konularda okulun öğrencileri ve personelinde farkındalık yarattığı anlıyoruz. Okul yönetimi ise ona bir sahtekar muamelesi yapıyor. Transseksüel bireylerin kimiliğini kabul etme konusunda gerçekten de "okul yönetimi Mona Shores öğrencilerini öğretmenleri olarak kabul etmeliler."

Michigan’lı genç sınıf arkadaşları tarafından mezuniyet günü kralı seçildi ama okul ünvanını elinden aldı. Gerekçeleri: kayıtlarımızda hala kız olarak görünüyor.

Wood Tv’ye göre, Michigan, Muskegon’daki Mona Shores Lisesi bir şekilde on yedi yaşındaki Oakleigh “Oak” Reed’i oğlan olarak kabul etmişti. “Okul bandosu için erkek smokini giymeme izin vermişlerdi ve mezuniyette de erkek cübbesi ve kebi giymeme izin vereceklerdi” diyor Reed. “Öğretmenler bana Oak diyorlar ve benim için erkek zamirleri kullanıyorlar” diye devam ediyor. Mezuniyet günü kralı için kampanya düzenledikten sonra (sadece facebooka “mezuniyet günü kralı olmam için bana oy verin” mesajı atarak) kazandı. Fakat sonra müdür odasına çağrıldı. Mona Shores’a kız olarak kayıt edildiğim için bütün oylarım geçersiz kılındığından çıkarıldığımı söylediler” diyor Reed.

Reed okulun kararından sadece kendisinin etkilenmediğini: “kendilerini kimin temsil edeceğine son sınıf karar verir. Yaptıkları son sınıfın sesini kısmaktır” diyor. Fakat bazı öğrenciler Oak Benim Kralımdır (Oak İs My King) facebook grubuyla sesini yeniden yükseltiyor. Grubun tanımında,

Oak Reed mezuniyet günü kralı süresince en çok oyu almıştır. Okulumuz sadece öğrencilere yalan söylememiş aynı zamanda transfobiyi de teşvik etmiştir. Okulumuz, Mona Shores’u bir transgender öğrencinin temsil etmesini istemediklerini açıkça belirtmiştir. Öğrenciler olarak Oak’un ve tüm transgender öğrencilerin haklarında ısrar etmek için ayağa kalkmalıyız.

Grup kurucuları “Oak Benim Kralım” tişörtleri giymelerini ve hepsini sadece okul gazetesine değil Muskegon Chronicle’a da mektup yazmalarına teşvik ediyor.

Mona Shores’da Mezuniyet Günü Cuma günü, dolayısıyla okulun kararından dönmesi için çok geç. Fakat öğrenciler ve onların kasabadaki destekçilerinin bu kararın ne kadar yanlış olduğunu okula göstermek için hiç de geç değil. Reed’e oy vermiş öğrenciler için okul yönetiminin onları neye karşı koruduğunu anlamak hiç kolay değil. Aslında, okul yönetimi Reed’in kendisine değil, öğrencilere onun kimliği hakkında kararlarını vermeleri gerektiği mesajını gönderiyor. Oak Benim Kralım grubunun kurucuları haklı; bu hem transfobik hem de ayrımcı. Bu konuda okul yönetimi Mona Shores öğrencilerini öğretmenleri olarak kabul etmeliler.

Anna North’un haberinden çeviren Aligül Arıkan

Duyuru: ‘Trans Bireyler İçin Güvenli Yer Yok’

2010-10-04T11:53:00.003+03:00

Malmö’de Üçüncü Avrupa Trans Konseyi’nin açılışı ırkçı ve transfobik saldırı ile gölgelendi. Türkiyeli iki aktivist sözlü ve fiziksel saldırıya maruz kaldı.

30 Eylül gecesi, üçüncü Avrupa Trans Konseyi’nde Türkiye’den iki delege (Lambdaistanbul’dan Sema Semih ve Pembe Hayat’tan Selay Tunç), restorandan çıkarlarken sayıları 5 ila 7 arasında değişen bir grup insanın saldırısına maruz kaldı. Trans aktivistlere sözlü ve fiziksel şiddet uygulandı.

TGEU başkan yardımcısı Julia Ehrt olayla ilgili olarak; “30 Eylül’de yaşanan transfobik ve ırkçı saldırı ile transfobinin sadece Avrupa’nın belirli bölgelerinde meydana gelen bir sorun olmadığı bir kez daha ortaya çıktı, transfobi her yerde” dedi.

Transrespect Versus Transphobia Worldwide’dan Dr. Carsten “dayanışmamızı aktivist arkadaşlarımız ile gösteriyoruz. Üzgün ve kızgınız ve polise, faillerin cezalandırması için elinden gelen her şeyi yapması çağrısında bulunuyoruz” dedi.

Olay, daha iyi bir soruşturma yapılabilmesi için RFSL nefret suçları koordinatörü tarafından takibe alındı.

Transgender Avrupa (TGEU) tarafından organize edilen Üçüncü Avrupa Trans Konseyi 35 farklı ülkeden 200 aktivisti bir araya getiriyor.

TGEU’nun TvT projesine göre geçtiğimiz 30 ayda, Avrupa’da 33 trans bireyin öldürüldüğü rapor edildi. Press For Change’in geçen yıl yayınladığı Avrupa nefret suçları çalışmasına göre Trans bireylerin %79’u olumsuz davranışlara, fiziksel ve cinsel taciz ve şiddete tabi kaldılar.

Konsey, insan hakları komiseri Thomas Hammerberg ve İtalyan eski parlamenter Vladimir Luxuria tarafından yayınlanana bir video mesaj ile başladı ve 3 Ekim Pazar gününe kadar devam edecek.

tgeu.org
Çeviren: Semih Varol

Haber: Yargıtay Cinsiyet Değişikliğini Tanıdı

2010-08-02T22:36:00.002+03:00

Yargıtay 2. Hukuk Dairesi, yurtdışında, "erkek" olan cinsiyetini "kadın" olarak değiştiren davacının söz konusu değişikliğin Türkiye'deki makamlarca da tanınması için açtığı davayı reddeden yerel mahkeme kararını bozdu.

Türk vatandaşıyken Alman vatandaşlığına geçen davacı, Almanya'da gerçekleştirilen bir dizi ameliyatla cinsiyetini değiştirerek "kadın" oldu. Davacının isim ve cinsiyet değişikliği, vatandaşı olduğu devletin hukukuna göre karara bağlandı.

Davacı, cinsiyetinin "kadın" olarak kabul edilmesine ve isminin de değiştirilmesine dair yabancı mahkemece verilen kararların Türkiye'de tanınmasına karar verilmesi istemiyle dava açtı. Davayı görüşen yerel mahkeme, cinsiyet değişikliğinin Türk Medeni Kanununun 40. maddesinde gösterilen prosedür izlenmeden yapıldığı ve kararın dayandığı doktor raporunun, bu maddede sayılan hususları ihtiva etmiyor olmasını gerekçe göstererek davacının isteğini reddetti.

Bunun üzerine davanın temyiz incelemesini yapan Yargıtay 2. Hukuk Dairesi, davacının cinsiyetinde ve isminde yapılan değişikliğin tanınmasını istemekte hukuki yararının olduğuna işaret etti.

Daire, cinsiyet değişikliğinin TMK'nın 40. maddesinde gösterilen prosedür izlenmeden yapılmış bulunması ve kararın dayandığı doktor raporunun, bu maddede sayılan hususları ihtiva etmiyor olması tek başına Türk kamu düzenine aykırılık oluşturamayacağını ifade etti.

Daire kararından, her iki kararın da tanınmasına karar verilmesi gerekirken isteğin ret edilmesinin doğru bulunmadığını vurguladı ve yerel mahkeme kararını bozdu.

-KARŞI OY GEREKÇESİ-

Öte yandan, çoğunluk görüşüne katılmayan bir Daire üyesi karara karşı oy kullandı. Karşı oy gerekçesinde, "Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre yerinde bulunmayan temyiz isteğinin reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün onanması gerekir" denildi. (ANKA)

Transseksüel beden kimin bedeni?

2010-07-20T13:36:00.002+03:00

Geçen gün trans erkek inisiyatifi üyesi birkaç arkadaşla konuşurken bir tanesi iki sene öncesine kadar histerektomi (rahim ve yumurtlalıkların alınması ameliyatı) olmak istediğini şimdi ise istemediğini söyledi. Neden diye sordum. “Çocuk sahibi olabilmek isterim, kısırlık şartı aranması bir haksızlık” diye cevap verdi.

Haklıydı. 2001 yılında Medeni Kanun yeniden düzenlendi. Yenilenen maddeler arasında transseksüellerin hangi şartlarda –halk arasında cinsiyet değiştirme diye de bilinen- cinsiyet geçişi yapabileceklerini düzenleyen madde de değiştirilmişti. Değiştirilen bu yeni maddede en çok göze batan yer, bence, kişinin “üreme yeteneğinden sürekli biçimde yoksun bulunduğunu bir eğitim ve araştırma hastanesinden alınacak resmî sağlık kurulu raporuyla belgelemesi” gerektiğini yazan bölümdür. Cinsiyet geçişiyle ilgilenen bazı doktorlar bu maddenin yanlış çeviri sonucu böyle geçtiğini söylüyorlar ama bu sürece girmiş bazı arkadaşlarımızdan duyduklarımız bazı uzmanların “yanlış” algılamadığını gösteriyor. Bazı transseksüel bireyler bedenlerinin büyük bir kısmına ne aynada rahat bakamıyor, ne de dokunamıyorken bazı doktorlar hala bu trans kadınlardan ürologa ve trans erkeklerden jinekologa gitmeleri ve muayene olmaları isteyebiliyor. Bazı hakimler de bu rapor olmadığı için veya verilen raporu yeterli bulmadığı için kişileri ret edebiliyor veya sürece yeniden sokuyor. Her şey transseksüel bireylerin ihtiyaçları için değil de devletin varsaydığı ve buna göre tanımladığı “cinsel kimlik bozukluğu” olan, “cinsiyet değiştirmek isteyene” göre.

Çeşitli fırsatlarla bir araya geldiğimiz başka ülkelerden arkadaşlarımızın anlattığı deneyimler ve medyada çıkan birkaç haber hepimizin ufkunu açtı. Amerika’da yaşayan bir arkadaşımız çoğunlukla his kaybıyla sonuçlanmasından dolayı birçok trans erkeğin penis ameliyatı olmadığını anlattı. Ayrıca transseksüellik konusunda çalışan bir psikiyatrla üç ay süren terapi sonucu “bu kişi cinsiyet geçişindedir” diyen noter tasdikli bir rapor alıp sosyal sigorta kartı, ehliyet gibi resmi belgelerindeki cinsiyet bilgisini değiştirebildiğini anlattı. Kişinin kendisi ihtiyaç duyduğu kadarıyla tıbbi müdahaleleri (hormon kullanımı ve ameliyatlar) yapmakta veya yapmamakta serbesttir. Arkadaşın örneğinden devam edersek, psikiyatrdan aldığı raporla sosyal sigortadan yararlanarak double mastektomi yaptırdı (göğüslerini aldırma ameliyatı) ama hormon kullanmıyor ve başka bir tıbbi süreç geçirmedi.

Thomas Beatie ve Scott Moore hikayeleri medyaya düşmüş iki trans erkek. İkisi de rahim ve yumurtalıklarını aldırmayarak ve tüp bebek yöntemiyle kendi çocuklarına hamile kaldılar ve doğurdular.

Bu ülkede ise olan yasalar ve düzenlemeler herkesin heteroseksüel olduğu farz eder, yani sadece kadın ve erkek arasındaki cinselliği korur. Ataerkil toplum ve devlet de kadının bedeni üzerinde kontrol sağlamayı ister. Bekaret denen miti yayar (jinekolog bile bu zarın varlığı ve yokluğuna göre muayene eder), doğum kontrolünü kadının üzerine yıkar, kürtaj hakkını ya elinden alır ya da kısıtlar. Kısırlık durumunda milliyetçi damarı tutar başka etnik kökenden (ülkeden) sperm ve yumurta ile çocuk sahip olunulmasını engeller. Doğurmadan çocuk sahibi olmanın tüp bebek, evlat edinme gibi yolları bekar, genç, cinsel kimlikleri ve/veya cinsel yönelimleri farklı olan insanlara kapar. Kişilerin cinsel kimliklerinin bedenleriyle uyuşmadığı, farklı cinsel kimlikleri olan kişileri (transgender, genderqueer) ancak üreme hakkından vazgeçerse kabul eder, intersek bireyleri “düzeltilmesi gereken” olarak görür. .

Yukarıda bahsettiğim “iyi örnekler” LGBT hareketinin uzun yıllar süren çabaları sonucu gerçekleşti. Geç kalmış sayılmayız. Bu hızlı bilgi çağında elimizde çok fazla araç var. Bizim; cinsel kimlik ve cinsel yönelim , cinsel haklar politikaları yapanlar ve LGBTQI bireyler olarak (eğer varsa) bugüne yapılmış çalışmalara katkı sunmamız, yeni şeyler üretmemiz ve belki de lobi çalışmaları da yapmamız gerekiyor. Hali hazırdaki dayanışma çabalarımızı daha da kuvvetlendirmek, hedeflerimize bu konuyu da eklememiz gerekiyor.

Evet, bence “üreme hakları” da bir insan haklarından biridir. Bu hakları kullanmak veya kullanmamak kişinin tasarrufunda olmalıdır. Yani bizim de kendi bedenimiz üzerinde hakkımız olmalıdır.

LGBT Onur Haftası'ndan voltrans kareleri

2010-07-02T12:04:00.018+03:00

Bu yıl onsekizincisi yapılan LGBT Onur Haftasına katıldık. Çok coşkulu, dolu dolu bir hafta geçirdik. Daha fazla ayrıntı için Onur Haftası Sitesi ve blogundan ayrıntılara bakabilirsiniz. Kaçırdıysanız üzülmeyin daha çok onur haftaları düzenleyeceğiz.

20 Haziran 2010'da "Kimyam Tenime Uymuyor" adlı bir performans gerçekleştirdik.

27 Haziran 2010 Pazar günkü yürüyüşten

Etkinlik -"Kimyam tenime uymuyor"

2010-06-19T17:11:00.001+03:00

Bu pazar 18. Onur Haftası kapsamında yapacağımız etkinliğe herkesi bekleriz. Detaylar için tıklayın

TOPLUMSAL CİNSİYET GEÇİŞİ - 2

2010-06-12T18:07:00.017+03:00

Sert Ve Yumuşak Sıkıştırma
Sıkıştırma diye bahsettiğimiz şey birisinin pantolonunun içine koyulan (çorap, dildo, vs.) gibi bir şeylerin “penis gibi” belirgin çıkıntı veya “dolgu” varmış hissi ve/veya görüntüsü vermeleridir. Sadece trans erkekler değil her cinsiyetten her türlü insan birçok nedenle sıkıştırır. Bazıları sadece kostümünün bir parçası olarak sıkıştırır, diğerleri de bedenlerinin bir parçası olarak hissettikleri bir şey istedikleri için sıkıştırırlar. Hangi nedenle sıkıştırmayı seçerseniz aşağıdaki tavsiyeler işinize yarayabilir.

Katlanmış Çorap

Vücudunuza tam oturan bir iç çamaşır içine katlanmış çorabı koyabilirsiniz. Çengelli iğne ile iç çamaşırınıza sabitlerseniz kayıp düşmez. Boksör giymeyi seviyorsanız aynı şekilde boksör çamaşırınıza çengelli iğne ile katlanmış çorabı tutturabilirsiniz. İğnelemeden önce aynadan doğru yerde durduğundan emin olun.

Bazı markalar buna benzer ürünler de çıkarıyor. Gearguygear,

Yumuşak dolgu penis: Türkiye’deki seks oyuncağı mağazalarının web sitelerinde bu ürünlere bazen rastlanıyor. Biraz şansa kalmış bir şey.

• Hangi yumuşak dolguyu kullanacağınıza karar verin. Çok uzun zamandır insanlar pantolonlarına katlanıp top haline getirilmiş çorapları sıkıştırdılar. Bu yöntem hala etkili olsa da artık sıkıştırmak için yumuşak dildolar var. Yumuşak dolgular vücut ısısına uyumlu ve gerçekçi bir materyal olan cyberskin maddesinden yapılır. Dört renk tonu ve üç beden olarak satılmaktadırlar. Büyük beden porno yıldızı gibi görünmenizi sağlarken küçük bedeni dışarıdan fark edilir büyüklüktedir. İkinci seçenek gerçekçi testisleri ve küçük çıkıntısı ile silikon dolgu penisi olan Mr.Right. Çok fazla çeşit var. İnternet üzerinden satın alabileceğiniz gibi yurt dışına çıkan arkadaşlarınıza sipariş verebilirsiniz. Transguys-Peckers, ComeAsYouAre, Tranzwear

• Sevdiğiniz iç çamaşırınızı giyin. Yumuşak dolgunuzu külotunuz, g-string veya slip içine giyebilirsiniz. Bu çamaşır çeşitleri dolgunuzu olması gereken yerde tutacaktır. Boksör ve boksör biçimli iç çamaşırlar yumuşak dolgunuzu tutmayacak ve hatta yürürken yerinden oynayarak size rahatsızlık verecektir.
• Dolgunuzu güvenceye alın. Eğer külotun içine koymak istemiyorsanız, ya da ekstra güvenlik istiyorsanız yumuşak dolgunuzu naylon çorabın ucuna koyun. Testislerin arkasından bir düğüm atın ve çengelli iğne ile iç çamaşırınızın lastiğine iğneleyin. Bir başka seçenek olarak da yine yumuşak dolgunuzu yerinde tutacak Commando Harness gibi bir kayış giyebilirsiniz. Kayış giymeyi düşünüyorsanız dolgunuzun uyduğundan ve kayıp çıkmadığından emin olun.

• Dolgunuzun nasıl görüneceğini ayarlayın. Eğer dolgunuzun dışarıdan bakıldığında nasıl görünmesi gerektiğinden emin olamıyorsanız erkek iç çamaşırı satan sitelerdeki resimlere bakarak fikir edinebilirsiniz.

Birkaç marka da yumuşak dildolu kayışa işemek için bir mekanizma ekliyor. Gearguygear

Sert dolgu penis: Bunlar ise istemediğiniz kadar çok. Daha çok heteroseksüel, penetrasyon (amiyane tabirle girip çıkma) odaklı bir seks için düşünülmüş ürünlerdir. İnternet üzerinden birçok Türk seks oyuncağı mağazasından satın alabilirsiniz. ComeAsYouAre, Aseks

• Rahat edeceğiniz bir dildo veya penis seçin. Çok büyük ve çok sert bir dildo daha fazla rahatsızlık verir. Ne yapacağınızı, ne kadar süre giyeceğinizi düşünerek ihtiyacınıza uygun bir şey seçin. Gerçekçi görüneni seçebilirsiniz. Fakat partnerinizin ihtiyacını da gözden geçirmek isteyebilir ve hayali olanını da tercih edebilirsiniz. Kayış içinde sağlam durması için dibi olan bir dildo seçin. Kısa dildolar iç çamaşırı içinden çıkıntı yaparken, uzun dildolar iç çamaşırı içinde daha kolay kıvrılarak sıkıştırılabilir. Dildolar lâteks, jölemsi kauçuk ve silikon gibi çok çeşitli materyallerden yapılmıştır.
• Rahat bir kayış bulun. Dildonuzla oynamak istiyorsanız içinde rahat edeceğiniz bir kayışa ihtiyacınız var. Kayışlar da çeşitlidir. Deri, lastik gibi materyallerden seks shoplardan satın alabileceğiniz gibi kendiniz de yapabilirsiniz. Ne yazık ki sadece yumuşak dolgular için uygundur. Sert protez penisler için aşağıdaki linklerdeki sitelerden online satın alabilir veya yurtdışına çıkan arkadaşlarınıza sipariş verebilirsiniz.
• Sıkı bir beyaz veya boksör çamaşır alın. İç çamaşırınızın içine yerleştirin. Boksör, slip veya g-string vs. hepsi iş görür.
• Hangi yöne yerleştireceğinize karar verin. Penisiniz hangi yöne bakacak? Yukarı mı aşağı mı? Aşağı ve sola mı? Çamaşırınızdaki dildonuzu nasıl rahat ediyorsanız o yöne yerleştirin. dışarıdan nasıl göründüğünden emin değilseniz erkek iç çamaşırı kataloglarına bakıp fikir edinebilirsiniz. örneğin: Dagi

"Kadın Doğdum Ama Hep Erkektim"

2010-05-20T08:40:00.006+03:00

"Bizim de sorunlarımız var" diyen trans erkekler en çok "görünür olmamaktan" şikayetçi... Bedenleri kadın olsa da kendilerini erkek kabul eden trans erkeklerden Kannu ve İlksen, "Trans kadınlar daha çok şiddete uğradığı için görünürler. Başörtülü trans erkekler de var. Evlenmiş, çocuğu olmuş ama erkek olmak istiyor. Zorla evlendirilmiş trans erkekler de var ailelerden 'Sen intihar et de bizi katil yapma' denen de..."

Kendi cinsel kimlikleri üzerinde söz sahibi olan, kimileri için bu 'öteki' cinsler; politik duruşları olan, bütün ayrımcılıklara karşı duran, toplumun beden üzerindeki egemenliğini tanımayan LGBTT bireyler, yaşamlarını bianet'e anlattılar.

Travesti ve transseksüeller ne kadar görünür ise bedenleri kadın ama hisleri erkek olan trans erkekler de bir o kadar saydam. Çoğu zaman lezbiyenlerle karıştırıldıklarını söyleyen trans erkekler, yaşadıkları deneyimleri, kendi 'erkekliklerini' anlatıyor.

"Bizi lezbiyenlerle karıştırıyorlar"
Voltrans Trans erkek İnisiyatifi adlı örgüt içerisinde bir araya gelen trans erkeklerden Kannu ve İlksen bianet'e çocukluklarından bugüne yaşadıkları toplumsal cinsiyetin yarattığı baskıyı anlattılar:

Kadın bedeninde doğan ancak kendini erkek olarak kabul eden trans erkeklerden Kannu Akkaya; kendileriyle ilgili yanlış algılamaları anlatıyor:

"Her trans erkek kadınları sever' diye bir kural yok aslında. Bizi lezbiyenlerle karıştırıyorlar. Trans erkekler kendilerini doğuştan erkek olarak kabul ederler. 'Kadın olarak doğdum ama ben bir erkeğim' derler. Aynı şekilde trans kadınlar da 'Erkek bedeninde doğdum ama aslında kadınım' derler. Bizi lezbiyenlerden ayıran fark; cinsiyet kimliğimiz. Lezbiyenler kadın bedeninde olmaktan rahatsız olmazlar. Trans erkekler ise bu durumdan rahatsız olurlar ve bedenlerini erkek bedeni olarak hayal ederler. Eğer toplumsal cinsiyet var diyorsak o zaman ben bir erkeğim. Bir de insanlar 24 saat bizim cinsellik düşündüğümüzü ya da ilişkiye girdiğimizi düşünüyor ama aslında öyle değil."

Akkaya, kendini erkek olarak kabul etme sürecinin ise çocukluğunda başladığını söylüyor:

"Tam olarak ne zaman kendime erkek dediğimi hatırlamıyorum. Ama ilkokulun son sınıfında giydiğim kıyafetler, bedenimi kullanış biçimimde bir çelişki olduğunu hissediyordum. İlk etekli önlüğü giydirdiklerinde niye ben bu eteği giyiyorum diye düşünüyordum. Ortaokul birinci sınıfa kadar okuduğum için hayatımda bir daha hiç etek giymedim."

"O zamanlar annem arada etek giyip kız çocuğu gibi görünmemi istiyordu. Bir sene kadar bir pantolonla idare ettim. Sonra ablamla bana bir etek diktiler. Diktikleri eteği giymem için beni birkaç gün zorladılar. Bir hafta giymek zorunda kaldım. Sonra üzerimde parçalandı. Ben de içimdeki şeyi tam olarak tanımlayamıyordum çocukken ama etek giymemek konusunda bir ısrarım vardı."

"Çok erkekli bir ailede büyüdüğü için insanların böyle olduğu düşünülür ama benim altı kız kardeşim vardı. Bu doğru değil demek ki. Çocukluğum Sivas gibi kapalı bir yerde geçti. 12 Eylül'ü de orada yaşadım. Sonra ergenlik dönemimde İstanbul'a ablamın yanına geldim. Ama kadınlar arasındaki ağda, regli muhabbetlerinden sürekli kaçıyordum. Sonra yeniden Sivas'a döndüm. Alevi olarak orada yaşamak çok zordu. Maraş'taki gibi kapımızın önüne çarpı işareti yapılıyordu."

"Göğüslerimden rahatsız oluyordum"
"Göğüslerimle sorunum vardı hep onları saklamaya çalışıyordum. Çünkü aslında bir yandan da ben onların var olmadığını düşünüyordum. Bakışlardan çok rahatsız oluyordum göğüslerim varken. İnsanlarda kafa karışıklığı yaratıyordu. Bazıları uzun uzun bakıyordu. Daha sonra da ameliyata karar verdim ve aldırdım. Şimdi çok rahatım. Göğüslerimin olmadığını birçok insan da fark etti ama kimse sormaya cesaret edemiyor.

" Ablalarıma da göğüs ameliyatı olmaya karar verdiğimde söylemek zorunda kaldım. Daha doğrusu ameliyattan sonra gördüler ve belli oluyordu zaten. Anladılar sordular ben de söyledim ama kötü bir tepki vermediler. Ben aslında sizin bir erkek kardeşinizim dedim. Bir ağabeyim vardı trafik kazasında ölmüştü. Ablamlar da bir erkek kardeşimiz öldü ama şimdi bir erkek kardeşimiz daha oldu dediler. Bu durum hoşlarına da gitti. Penis yaptırmayı düşünmüyorum. Hormon kullanmadım kullanmayacağım da."

"Şu anda 40 yaşındayım. Daha 5 yıl önce ne olduğumun adını koydum. Ben tam olarak kadınlardan hoşlanıyorum da diyemem. Burayı da tam olarak cevaplamış değilim. Bunun çok netleşmesini de istemiyorum. Bir gün bir erkekten hoşlanırsam ne yaparım çok bilmiyorum. Ama şu ana kadar bir erkek ile ilişkim olmadı. Ama 'queer' tanımı (cinsiyetlerden ve cinsel yönelimlerden bağımsız olma) beni çok rahatlatıyor."

"Kim belirliyor kimin normal kimin olmadığını. Trans erkeklerin belirlediği bir toplumsal düzende de heteroseksüeller belki anormal olacaktı. Cinsiyeti beden üzerinden kodlamamak gerek. Neden benim normlarım üzerinden değil başkalarının normları üzerinden şekillendireyim ki düşüncelerimi."

"Anneme ve babama söylemedim. Ama ben onların her zaman hem oğlu hem de kızıydım. Onlar böyle söylüyorlardı. Kendimin ne olduğunu açığa çıkardığımda babam hasta oldu ve öldü. Daha sonra anneme söylemek istedim ama o da birkaç ay sonra hastalandı ve onu da kaybettik. Şu anda onların emekli maaşlarıyla geçiniyorum. Daha önce uzun yıllar konfeksiyonlarda çalıştım. Oraları tam kız sömürü merkezleri gibi..."

"Maço bir erkek değilim"
"Kadınlarla ilişkilerimi onların dış görünüşü üzerinden değil kurduğum iletişimle yürütüyorum. Yolda yürürken de kadınların kalçasına bacağına bakıp laf atmam. Çünkü bu da cinsiyet ayrımcılığına giriyor. Ben erkeğim ama maço bir erkek değilim. Feminist bir trans erkeğim diyebilirim."

"Çocuk doğduktan sonra kimliğine yazılmasın cinsiyeti, kimse de toplum da ona hiçbir rol atfetmesin. İleride büyüdüğünde cinsiyetini kendi seçsin ona sorulsun kendini nasıl hissediyorsun diye. Hemen vajinası var diye kız adı verilmesin."

"Biz görünür değiliz. Bizim sorunlarımız da. Trans kadınlar daha çok şiddete uğradığı için görünürler. Başı kapalı trans erkekler de var. Evlenmiş, çocuğu olmuş ama erkek olmak istiyor. Zorla evlendirilmiş trans erkekler de var. Bazı feministler de kadın bedenine ihanet etmişim gibi kızanlar oluyor. Çünkü kadın kimliği üzerine bir politika yürütüyorlar. Ailelerden de 'Sen intihar et de bizi katil yapma' denen trans erkekler de var..."

"Hormonlar bedeninizi değiştirir ne hissettiğinizi değil"
"Kim ne hissediyorsa odur. Beden üzerinden norm belirlenmez" diyen 25 yaşındaki İlksen Emirgürsoy da trans erkeklerden. Çocukluğundan itibaren yaşadığı erkeklik deneyimini paylaştı:

"Çocuklukta cinsiyetin farkında olmuyorsun. Bedenindeki organı kadın veya erkeklik organı olarak algılamıyorsun. Doğal bir gelişim sürecinde kıyafet, renk seçmeye başlıyorsun ve o seçtiğin tüm kıyafetlerin, renklerin bir cinsiyeti oluyor zaten toplumda. Ama senin bedenine yakıştırılan gerektirdiği hiçbir şeyi istemiyorsun hatta tam zıddını istiyorsun. Toplum sana bedeninden ötürü etek giydirmek isterken sen pantolon giymek istiyorsun. Kızlarla oyun oynarken erkek rolünde olmak ve ona göre oyuncak seçmek ya da birini beğenmek kısmında ben erkeklerin oynadığı oyuncakları seçiyordum, kızları beğeniyordum.

"Daha sonra ilkokula giderken etek giydiğim zaman eteğe uzun uzun bakmıştım. Beğendiğim kızlarla aynı şeyi giyiyordum o zaman üzülmüştüm. Yavaş yavaş farkındalık kazanıyordu o cinsiyetinin o beğendiğin kızlarla aynı cinsiyeti paylaştığın durumu. İlkokulda önlüğün altına sürekli pantolon giyiyordum. Edirne'de büyüdüm. Köyde büyüdüm. Bayramlarda ya da özel günlerde külotlu çorap ve etek giymem gerekiyordu. O zaman annemle tartışıyorduk.

"Annem başıma kurdele takmak istiyordu. Ona sadece istemiyorum diyordum ben erkeğim o yüzden istemiyorum diyemiyordum çünkü ne olduğumu bilmiyordum bu içinde bulunduğum durumu tanımlayamıyordum. Yalnızca bir farklılık hissediyordum ama ne olduğunu anlayamıyordum. Erkeğim ama niye böyle davranıyorlar gibi hissediyordum. Bedenin böyle sen kızsın bütün arkadaşların böyle o yüzden bunları giymek zorundasın gibi şeyler söylüyorlardı. Zorla giydiriyordu. Ağlayarak giyiyordum ben de."

"Bu olayı hormonlarla açıklamaya çalışmaları çok saçma. Sonuçta kadınlarda da erkeklik hormonu var erkeklerde de kadınlık hormonu. Hormonlar yalnızca sizin bedeninizi değiştirir ama hissettiklerinizi etkilemez. Kadınların da tüyleri çıkıyor ama onlar yine kendilerini kadın hissediyor."

"Ergenliğe geçiş dönemim çok yıpratıcıydı. Çünkü o zaman bedenimle yüzleşmek zorunda kalmıştım. Regli oluyorsun, göğüslerin çıkmaya başlıyor. Ortaokula başladığımda kızlara ilgi duymam arttı. Karşımdaki insan beni erkek olarak görsün istiyordum ama bedenim yüzünden öyle görmüyorlardı. Hissettiğim cinsiyeti gösteremiyordum. O yüzden toplumun yüklediği erkek rollerini göstermeye çalışıyordum. Hissettiğim erkek kimliğini göstermek için şiddet gösteriyordum, yeter ki karşımdaki insanlar görsün erkek olduğumu diye sebepsiz yere vuruyordum karşımdakine, kabadayılık yapıyordum. Sonra bir baktım böyle erkeklik mi olur dedim vurup kırmakla. Sonra vazgeçtim bundan."

"Liseye başladığım zamana değişirim diye düşünmüştüm. Ailemden ayrı okuduğum için kız yurdunda kalıyordum. Okulda benim lezbiyen olduğumu düşünüyorlardı. Lisede kendimi oturtmaya çalışırken karşıma rehber öğretmenim çıktı. Tavırlarım farklı olduğu için benimle konuşmak istedi. Ben de anlattım. 'İstersen geçer' deyip beni psikiyatriste gönderdi. Doktor bana tek tedavimin cinsiyet değişimi olduğunu söyledi. Ya kadın gibi hissedeyim ya da erkek bedeninde olayım istiyordum. Doktora hangisi olursa olsun yeter ki kendimle barışayım istiyordum. Ama bir yandan da hep penisim olsun istiyordum. İçimdeki hislerin değişmeyeceğini aslında biliyordum.

"Doktor kimliğimin adını koydu 'Sen trans erkeksin' dedi. Sonra bunu öğretmenime anlattım. Öğretmenim daha genç olduğumu düşünerek bunların çok zor olduğunu, ailemi üzmeye hakkım olmadığını ve beni zorlu bir süreç beklediğini söyledi. 'Kız olmayı dene' dedi. Denedim de. Konserlere öyle çıktım. Makyaj yaptım, oje sürdüm. Kendime yeni bir gardırop yaptım. Bana pembe renkli bir body almıştı. Bana giyince kendini nasıl hissediyorsun diye soruyordu. Ben kendimi toplumdaki feminen erkekler gibi hissettiğimi söylüyordum kendimi Fatih Ürek gibi hissediyordum. 'Bir süre daha dene' dedi. Üç yıl denedim kız olmayı ama değişen hiçbir şey olmadı. 'Erkek arkadaşın olsun' dedi. Oldu da. Ama baktım olmuyor. Bana yaklaşmaya çalışan bir kızı doğal görüyorken bir erkeğin bana yaklaşması garibime gidiyordu sapık olduğunu düşünüyordum."

"Sınıfta yalnızca dört erkek vardı. Kız muhabbetlerinden kaçamıyordum. Zaten etrafımda bir kız ordusu vardı. O kızların içinde kendimi bir erkek olarak korumaya çalışıyordum. Bana sevdiğin bir erkek olup olmadığını sorarak üstüme geliyorlardı. Beni beğenen erkekler oluyordu. İçimden 'Beni niye beni beğeniyor diye acaba gay mi' diye düşünüyordum. Çünkü bu beni huzursuz ediyordu. Kendi içimde yaşadığım acı çok büyüktü. Sonra İstanbul'da üniversiteyi kazandım. Okulun ikinci sınıfında saçlarımı yavaş yavaş kestirdim. Üniversitede de kız yurdunda kalıyordum ve artık bilincinde olduğum için kimliğimin kız yurdunda kalmaktan korkuyordum. Bende bir gariplik olduğunu düşünüyorlar ama ne olduğunu tam çıkaramıyorlardı. Göze batmadan kimliğimi yapmak için kadınsı klasik giysiler yerine spor giyinmeye başladım."

"Seni zaten abla gibi görmedim"
"Ailemden ilk olarak kız kardeşlerime söyledim. En küçük kız kardeşim bana 'Seni zaten abla olarak görmedim' dedi ve durumu kabul etti. Ama diğer kız kardeşim tepkiyle karşıladı ve o da psikologa gitti. Annem ise çantamdaki terapi kağıtlarını görünce sordu. Anneme iki yıl önce söylemek zorunda kaldım. Çünkü artık kız yurdunda kalmak istemiyordum. Söylediğimde de 'Ben ne doğurduğumu mu bilmiyorum' dedi. Kabul edemedi. O gece babama da söylemiş. Babam da 'Yapacak bir şey yok, bizim anlamamız, sormamız gerekirdi' demiş.

"Babamdan daha sert bir tepki bekliyordum ama o daha iyi karşıladı. Dedeme söylediğimde babaannem tepki gösterdi. Dedemi ise gurur duydu. Çünkü erkek oluyorsun. Bu da önemli. Diğer türlü olsaydı kızardım dedi. Ama aslında aynı şey. Dedemin anladığı erkek olmak ama aslında değişen bir şey yok ben zaten erkeğim. Annem de babamdan daha fazla kızdı. Annem evleneceğin hayalini kurmuş çeyiz düzmüş bir kayıp yaşıyor kendi içinde kız çocuğu ölüyor gibi."

"Ben kadınlara ilgi duyduğum için değil kendimi erkek olarak gördüğüm için cinsiyetimi değiştirmek istiyorum. Bir heteroseksüel kadınla birlikte olduğumda göğüslerimi sıkı sıkı sarıyordum onlara dokunulmasını istemiyordum. Ben de hormon kullanmaya başladım. Sarışın olduğum için sakallarım yeni yeni çıkıyor. Göğüs ameliyatı oldum. Penis ameliyatı da olacağım. Cinsiyet değişimi için terapiye gidiyorum.

"Anneme cinsiyet değiştireceğimi söylediğimde 'Kendini parçalattıracaksın' dedi. Ama sünnet için de bir çocuğu toplumun ve dinin koyduğu kurallarla kesip biçiyorsun. Kimsenin mutluluğu başkasının mutsuzluğu olmamalı. Teyzemler 'Cinsiyetini değiştireceğine beynini değiştirelim' diyorlar. Vajinası olduğunu kabul etmeyen trans erkekler de var. Onlar da yapay penis takarak ve göğüslerini alarak ilişkiye giriyorlar. Ama karşılarındaki kadın bunu görmüyor. Onu erkek olduğunu sanıp ilişkiye giriyor. Kendilerini böyle saklayanlar da var."

"Çoğu zorla evlendiriliyor"
"İnsanlar ne olduğuna karar veremeyen gözlerle bakıyorlar. Kimliğini açıkladığında da farklı tartışmalar oluyor. Psikolojik şiddetten intihar eden trans erkekler de var. 5. kattan atlayıp sakat kalanlar da var. Çoğu trans erkek zorla evlendiriliyor, çocuk yapmak zorunda bırakılıyor. Terapiye giden trans erkekler trans kadınlardan daha fazla kadın var. Bir an önce cinsiyetini değiştirip ayrı bir şehirde yeni bir hayat kurmak istiyorlar."

"Üniversitede de kimliğimi erkek olarak yazıyorum. Okulda erkek olduğumu biliyorlardı ama kadın bedeninde doğmuş bir erkek olduğumu bilmiyorlardı. Bir gün okulda Freud ile ilgili bir sunum yaparken açıkladım."

"Hep kızlarla bir arada olduğum için erkeklerin arasında da erkek muhabbetleri beni çekmiyor. Çünkü onun erkekliği ile benim erkekliğimi aynı yaşamamışım. Ben bir kadına baktığımda daha pornografik bakmıyorum ama onların muhabbeti daha çok penis üzerinden dönüyor. Bize yönelik de bir taciz var o yüzden biz de bir kadına tacizkar yaklaşmıyoruz."(BT)

*Voltrans Trans erkek İnisiyatifi; her Pazar Amargi'de 15.00-17.00 saatleri arasında toplanıyor.

Bianet

Polis Şiddetine SON !!! Transfobik devlet, eliniz bedenimizden çek !!!

2010-05-18T10:44:00.003+03:00

Ankara'daki trans kadın arkadaşlarımıza polis vahşice saldırdı. Fuhuş yapsa da, herkesin insanca yaşam hakkı vardır. Pembe Hayat Derneğinden arkadaşlarımızın duyurusu sizlere iletiyoruz.

Pembe Hayat LGBTT Dayanışma Derneği üyesi 5 trans aktivist, 17 Mayıs 2010 gecesi saat 23.00 sularında, Bağlar Caddesi Seyranbağları Postanesi civarında, polis ekipleri tarafından araçları içinde seyir halindeyken zorla durduruldular.

Kimliklerini göstermelerine rağmen, hiçbir gerekçe olmadan zorla arabalarından indirilmek istendiler. Buna direnen trans arkadaşlara destek olmak için gelen insan hakları savunucusu 25 civarındaki LGBTT bireye polis göz yaşartıcı gaz ve ve coplarla sert bir şekilde saldırdı.

Grup dağıtıldıktan sonra, arabaları içerisindeki 5 transeksüel birey zorla araçlarının içinden çıkarıldıktan sonra, feci şekilde coplar ve teklemelerle darp edildiler.

Ayrımcı şiddet ve nefrete maruz kalan trans arkadaşlarımız için yarın (18 Mayıs 2010) akşamı saat 18.00'de Yüksel Caddesi İnsan Hakları Anıtı önünde toplanıyoruz ve oturma eylemi yapıyoruz. Mumlarımızla, transfobik devletin şiddetini protesto edeceğiz.

İnsan Haklarımız İçin, Hepinizi Tek Ses Olmaya Çağırıyoruz !!!

Transeksüeller Susmayacak !!! Şiddete Karşı Sessiz Kalmayacağız !!!

Pembe Hayat LGBTT Dayanışma Derneği

Toplumsal Cinsiyet Geçişi -1

2010-05-13T09:56:00.015+03:00

Göğüsleri Sarmak İçin Materyaller

Biz transseksüel, transgender, cinsel kimliğini sorgulayanlar olarak bedenimizin bazı bölümleriyle başka insanlardan daha fazla bağlantısız olmak isteyebiliyoruz. Bunu rahatlatmanın en iyi yolu ameliyat olabilir. Göğüslerin varlığı da bunlardan biri. Fakat ne yapacağınıza karar veremediyseniz, ameliyat olanağınız yoksa, "ameliyat olmak isteimyorum" diyorsanız ama varlıklarından rahatsızsanız veya benim aklıma gelmeyen nedenlerden dolayı bu ameliyatı olamıyorsanız aşağıdaki sarma seçeneklerini deneyebilirsiniz.

Bu yazı transseksüel ve transgender bireyler için ama kendini bu kimliklerle tanımlamayan kişiler de göğüslerini sarabileceğini unutmamak lazım.

Binder

T-Kingdom

Come As You Are

Underworks

Yukarıdaki materyallerin Türkiye’de satılmadığını sanıyoruz ama satıldığından eminseniz nerede, kaç lira gibi bilgileri bizle paylaşabilirsiniz. Yurtdışında olan arkadaşlarınıza getirtebilir veya internetten kredi kartı ile sipariş verebilirsiniz.

Binder denen vücudu saran malzemelerin çoğu Amerikan veya İngiliz markaları olduğu için ölçüleri Türkiye’de kullanılandan farklıdır. Aşağıdaki linkte bedenlerin Türk ve Amerikan ölçülerini görebilirsiniz. Eğer iki beden arasındaysanız büyük olanı seçerseniz daha rahat edebilirsiniz

Ölçüler

Eğer bu olanaklara sahip değilseniz aşağıdaki önerileri deneyip kendinize uygun olanı bulabilirsiniz. Tabii ki tüm bu malzemeler kendinize ait erkek tipi memelerle karşılaştırılamaz.
Yine de kendinize uygun bir şey bulduğunuzda psikolojik olarak iyi hissettirebilirler.

Betafix

Bildiğiniz ameliyat sonrası kullanılan kendinden yapışkanlı banttır. Cilde çok iyi yapıştığı için uzun süreli kullanımlarda zedelenmeler oluşabilir. Derinizin hasasiyetine bağlı olarak çıkarırken kanayabilir. Eczanelerde kolaylıkla bulabilirsiniz. Fiyatı 4 TL civarındadır.

Elastik bandaj

Eliniz veya kolunuz zedelendiğinde kullandığınız bandajı göğüsleriniz sarmak için de kullanabilirsiniz. Eğer göğüsleriniz büyükse zor olabiliyor. Birkaç tane kullanmanız gerekebilir. Uzun süreli kullanımlarda bel ağrısı yapabilir. İlk kullanımlarda göğüste baskı hissedilebilir. Eczanelerde kolaylıkla bulabilirsiniz. Fiyatı 3 TL civarındadır.

Bel korsesi

Abdominal korse olarak da geçer. Bele takmayacaksınız, göğsünüzü saracaksınız. Büyük göğüsler için daha rahat. Uzun süreli kullanımlarda bel ağrısı yapabilir. İlk kullanımlarda göğüste baskı hissedilebilir. Eczanelerde ve ortopedi ürünleri satan mağazalarda (hastane yakınlarında çokça var) kolaylıkla bulabilirsiniz. Fiyatı 30 – 35 TL civarındadır.

Önemli
Herhangi bir şey almadan önce göğüs ölçünüzü tam olarak bilmeniz bedeninize küçük veya büyük gelen materyal almanızı önler. Göğsünüzü göğüs uçlarının biraz üstünden ölçün.

Siz de farklı yöntemler biliyorsanız lütfen bizimle paylaşın.

Haber:Trans erkek çift Scott ve Thomas'ın bebeği oldu

2010-04-12T14:35:00.005+03:00

ABD’nin California Eyaleti’nde yaşayan dünyanın ikinci “hamile erkeği” Scott Moore (30), bebeği Miles’ı dünyaya getirdi.

Magazin sitesi TMZ, Moore’ın 9 Mart’ta doğurduğu oğlunun fotoğraflarını yayınladı. Kız doğan, ancak cinsiyet değiştirme ameliyatı olmayan Scott, eski erkek arkadaşının spermleri ile 2009’da hamile kalmıştı. Scott, şu anda ise, kendisi gibi kadın olarak doğup ameliyatla erkek olan eşi Thomas’la birlikte.

Bu haberin daha geniş ve ingilizce hali için tıklayınız.

Haber:Bu erkeklerin ortak özelliğini tahmin edebilir misiniz? Hepsi önceden kadındı…

2010-03-27T20:10:00.006+02:00

Üç ayda bir yayınlanan Amerika, San Francisco menşeeli dergi Original Plumbing ikinci sayısını çıkarttı. OP dünyanın ilk FTM’lere özel (kadından erkeğe dönen transcinsiyetler) dergisi.
Derginin ikinci sayısı SF’deki Sugarland kulübünde kutlandı. 550 kişinin katıldığı kutlama partisinin bilgileri OP’nin bir sonraki sayısında yer alacak. Kutlama ile ilgili yorumlara kısaca kulak verelim;

“Son zamanlarda gördüğüm en çeşitli ve ilginç kalabalıktı.

Ortada ilginç bir heyecan, merak ve hatta biraz korku vardı. Seksi bir erkekle göz göze geliyorsunuz ve düşünmeden edemiyorsunuz, ‘acaba o da mı?’. Eskiden homoseksüel erkekler kendi iletişim kurallarını oluşturmak durumunda kalmışlardı. Şimdi sıra transerkeklerde mi?”

OP dergisini Amos Mac ve editör arkadaşı Rocco Kayiatos çıkartıyor. Rocco daha önce de transcinsiyet erkekleri fotoğraflayan bir sanatçıydı.

Brooklyn’li karikatürist Bill Roundy birkaç transerkekle birliktelik yaşamış. “Bir gün bir partideydim ve çok seksi bir erkekle tanıştım. Sonra biri kulağıma fısıldadı ‘o bir kadın’.” Roundy yaşadığı bu ilginç anıyı web karikatür serisi “Man Enough”da işledi (BillRoundy.com adresinden erişilebilir). Peki Roundy’nin tepkisi nasıl olmuş? “Bir transcinsiyet erkekle çıktığımda eşcinsel arkadaşlarım inanamadı ve bir kısmı benimle alay etti. Hatta biri bana ’sen şimdi hetero olmuş sayılmaz mısın’ dedi. Ben bir eşcinselim. Erkekliğe çekiliyorum. Aklımda transerkekler de erkek.”

LGBT komün içinde görünürlüğü çok düşük olan bir grup transerkekler. LGBT komün içinde bile cinsiyetlerini açıklamak onlar için kolay değil.

- Original Plumbing İnternet Sitesi
- Original Plumbing Facebook sayfası

PembeDergi.com

Haber Dizisi 3: Ameliyat masasında kalsa da erkek olacak

2010-03-19T10:07:00.004+02:00

Onunla tam bir aydır bir ileri iki geri haldeyiz. Saatlerce, günlerce konuşuyoruz…Neler söylüyor neler!! Notlarımı alıyorum. Buluşup LGBTT toplantılarına gidiyoruz.

O da ne? Aradan 1-2 gün geçiyor. Görüşmüyoruz. Fikri değişiyor. Vazgeçiyor.

Oysa, ben başlamışım ciddi bir araştırma yapmaya. Öyle uçsuz bucaksız bir konu ki!!

Onu anlıyorum. Belki sizde anlıyorsunuz.

Hani, ilk anda uzak gelen ama empati kurdukça yakınlaşan hikayeler.
. . .
Sevgili Bakan’ın dediklerini lütfen bir kenara bırakın, hatta beyninizdeki LGBTT(Lezbiyen, Gey, Biseksüel,Transseksüel, Travesti) ile ilgili tüm önyargıları silin.

G.’nin hikayesini dinleyin. O’nu ilk tanıdığımda, işini çok iyi yapan bir garsondu.
Kadın bedeninde ama erkekti. Kollarında taşıdığı onlarca tabakla, beni çok şaşırtmıştı.

Aradan tam beş yıl geçti. Kadın G. erkek oldu.
. . .
Bakan konuşmasa ‘ O’ susacaktı

Sekiz yıl önce terkettiği Türkiye’de, cinsel kimliğini saklayarak yaşadı. Yine de rahat bırakmadılar onu. Kimi zaman taciz edildi, kimi zaman tartaklandı, kimi zaman alay konusu oldu.

LGBTT’lerin ‘ Güvenli Limanı’ olan İngiltere’de hayatına yeni bir sayfa açan G., İçişleri Bakanlığı’ndan oturum izni alınca, acılarını paylaşmak istedi. Kendi durumunda olan onlarca transseksüele ve onların yakınlarına mesaj vermek istedi.

‘ Birbirinizi anlayın, dışlamayın’ demek istedi.

Ama, korkuları da vardı. Başına gelebileceklerden korkuyordu. Bazı cahil kesimler, verdiği mücadeleyi yanlış anlayabilirdi. Bir sürü nedenle, ‘ Ben konuşamayacağım galiba, çekiniyorum’ dediği anda, Sayın Bakan’ın sözleri başına balyoz gibi indi.

Sonunda, bir gece beni aradı, ‘ Ayşegül, lütfen hikayemi tüm gerçekliğiyle yaz’ dedi.
‘Ben Türkiye’de hep yargılandım, hiç anlaşılmadım. Ama psikolojik bozukluğum yok. Ne istediğimi, nasıl olduğumu ben biliyorum. Benim gibi binlerce insan var’.

İşte bu onun hikayesi…Onun durumunda olan binlerce insanın gerçeği!!

Dünyanın en büyük Cinsel Kimlik Kliniği Londra’da

O bir transseksüel. Yani, doğduğu bedenden hoşnut olmayıp kendini karşı cinsin üyesi hissediyor. Bakan’ın dediği gibi, bu bir hastalıksa, G. beş yaşından beri hasta.

. . .

Gelelim, İngiltere’ye. İngiltere, LGBTT yaşam standartları açısından en güvenilir limanlardan. Eşcinsellik ve transseksüelliği, bir hastalık olarak görmeyen İngilizler,
işe 1966 yılında, Cinsel Kimlik Klinik’leri kurarak başlamış.

Bu ‘Klinikler’, Sağlık Bakanlığı şemsiyesi altında işliyor. LGBTT kişiler ilk önce mahalle doktoruna, sonra da Cinsel Kimlik Kliniği’ne sevkediliyor. Aman yanlış anlamayın, bu klinikler bir tür psikolojik rahatsızlık merkezleri filan değil. LGBTT kişilerin kendileriyle ilgili çözüm bulduğu hastaneler. Buralarda hormon tedavisi, psikolojik tedavi, operasyon ve ses tedavisi olmak üzere çeşitli destekleyici tedaviler veriliyor.

Ve dünyada bu işi en kapsamlı yapan Cinsel Kimlik Kliniği, Londra’da.

Kaynak:http://arama.hurriyet.com.tr/arsivnews.aspx?id=14147762

Haber Dizisi 2: Sonradan erkek olmak çoook zor

2010-03-17T12:07:00.004+02:00

İngiltere’de oturma izni alan Türk kadını G.O.’nun geçireceği falloplasti ameliyatının detaylarını İngiltere’deki cinsel kimlik merkezinin müdürü anlattı. Zor ve masraflı olan cinsiyet değiştirme operasyonlarının Sağlık Bakanlığı sponsorluğunda yapıldığını hatırlatan Dr. Barrett, “Bu sayede insanlar topluma kazandırılıyor” dedi.

DÜNYANIN en gelişmiş ve kapsamlı cinsel kimlik kliniği olan Fulham Road Cinsel Kimlik Kliniği’nin Müdürü Psikolog Dr. James Barrett, İngiltere’de erkek olabilmek için oturma izni verilen ve Dennis adını alan G.O.’nun geçireceği cinsiyet değiştirme ameliyatları ve terapi sürecini anlattı. İşte, cinsiyet değiştirme sürecinde yaşananlar:
“Eşcinsellik, transseksüellik ve travestilik her toplumun içinde vardır. Bazı toplumlarda bu saklanarak yaşanır, bu durumdaki kişiler dışlanır, hatta ölümle tehdit edilir. Bazı toplumlarda ise bu kişiler topluma kazandırılır, toplumda üreten ve vergi veren vatandaş olarak yerlerini alır. İngiltere bu seçeneklerden ikincisini seçmiştir.”

FALLOPLASTİNİN AŞAMALARI

Hormon tedavisi
Erkekten kadına geçiş cerrahi operasyon olarak daha kolay olmasına rağmen, kadından erkeğe geçiş operasyonları bir hayli karmaşık. Bu nedenle, erkekliğe geçiş yapan transseksüellerde sonuna kadar gidip falloplasti yani penis oluşturma ameliyatına giren kadın sayısı çok az. Çoğu transseksüel hormon tedavisi ve göğüs aldırma operasyonları ile yetiniyor.

Göğüsler alınıyor
Göğüs, göğüs uçlarının yakınından açılarak fazla yağ ve doku alınarak küçültülüyor. Ya da hastanın göğüs kafesi durumuna göre tamamen alınıyor. Alınan göğüs uçlarının yerine isteğe bağlı olarak erkeğinkine benzeyen uçlar yamalanıyor. İyileşme ve hastanede kalış süresi kişiye göre farklılık gösterebiliyor.

Klitoris penis oluyor
Daha sonra rahim ve yumurtalıklar alınıyor. Testosteron hormonuyla klitoris büyütülerek penise dönüştürülüyor. Bu yolla elde edilen penis, ortalama bir yetişkin erkeğin penisinden daha küçük oluyor. Bazı kişilerde isteğe bağlı vajina alınarak, genital organların çevresindeki şişkinlik kaldırılıyor. Vajina dudaklarından erbezi torbası yapılabiliyor.

Sertleşme sağlanıyor
Yaklaşık 3 ila 7 operasyondan oluşan falloplasti ameliyatlarında ise, ön kolun iç derisinden, baldırlardan ya da vücudun yağlı bölgelerinden alınan dokularla, yine kolun üzerinde penis oluşturuluyor. Klitorise bağlı sinirler ameliyattan sonra penisin içinde gelişiyor. Uzun süren operasyonlar sonrası iyileşme süresi dokuz aya kadar sürebiliyor. İktidarsızlık tedavisinde kullanılan sertleşebilir implantlar yeni penisin sertleşmesi için eklenebiliyor.

Yılda bin kişi başvuruyor

İngiltere genelinde her yıl yaklaşık 1000 kişi bu kliniklere başvuruyor.
Başvuru yapan her 100 kişiden 70’i erkek.
Kadından erkeğe cinsiyet değiştiren kişilerin ancak üçte biri penis oluşturma ameliyatına giriyor. Geri kalan kısım göğüs aldırıp, hormon tedavisiyle yetiniyor.
Şişman kişilerin erkekten kadına cinsiyet değişimi operasyonu geçirmesi için önce zayıflaması gerekiyor. Şişman kişiler için operasyon risk taşıyor.
Klinik hem hormon tedavisini, hem psikolojik tedaviyi hem de cerrahi müdaheleyi sağlamak amacıyla kurulan kapsamlı bir cinsiyet hastanesi gibi.
Özellikle kadından erkeğe cinsiyet değişiminde, penis oluşturmak için daha geniş hastanelere sevk edilse de, penise ilk operasyonla kavuşmak mucize gibi. Bu nedenle, düzeltme ameliyatları bu klinikte yapılıyor.

http://www.hurriyet.com.tr/dunya/14129862.asp

Haber Dizisi 1: Tek eksiğim penisim

2010-03-16T18:31:00.011+02:00

Karadenizli ailenin çok sayıdaki kızlarından biri olarak olarak dünyaya gelen G.O., “5 yaşımdan beri kendimi erkek gibi hissediyorum” diyor. 8 yıl önce İngiltere’ye sığınan ve Dennis adını alan ‘genç kadın’ şimdi erkek bedenine sahip olmak için gün sayıyor. İngiltere ona operasyon için oturma izni verdi, hatta tedavi masraflarının bir kısmını bile üstlendi.

TÜRKİYE’den transseksüel olduğu için kaçarak, 8 yıl önce İngiltere’ye giden 33 yaşındaki G.O., önce cinsiyet değişimi programına girdi sonra oturum izni aldı. İngiliz İçişleri Bakanlığı, erkek olduktan sonra Dennis ismini alacak Türk kadına her türlü desteği verirken, erkek olabilmesi için yapılacak operasyonlara ilk aşamada 150 bin TL (60 bin sterlin) ödemeyi kabul etti. Hormon tedavisi gören, göğüsleri alınan Dennis, rahimi alındıktan sonra penis oluşturma operasyonuyla yeni bir bedene sahip olacak.
Transseksüel G.O. İngiltere'de ameliyatı bekliyor.
Erkek çocuk sahibi olmak isteyen çok sayıda kız çocuğu bulunan bir Karadenizli ailenin kızı olarak dünyaya gelen Dennis, henüz 5 yaşındayken erkek gibi hissettiğini fark etmiş. Sonrasında kendini hep yabancı bir bedende hapis gibi hissetmiş, ölmeyi bile denemiş…

Bir yolunu bulup İngiltere’ye giden burada garson olarak çalışan genç, cinsiyet değişimi programına dahil oldu. Bir süre sonra oturma izni dolduğunda sınırdışı edilmesi gündeme geldi. Dennis, “Dönersem hayatım tehlikeye girer” dedi. Adli yetkililer bu savunmaya karşı çıkınca mahkemede bizzat söz alıp, “Kim ameliyat masasında kalabileceğini bilerek böyle bir sürece katılmak ister” diye savunma yapınca İngiltere’de oturma iznine sahip oldu. Geçtiğimiz aylarda bir ilke imza atarak oturum izni alan ve erkek kimlik kartına sahip olan Dennis, hikayesini Hürriyet’e anlattı:

TÜRKİYE’DE kENDİMİ SAKLAMAK ZORUNDAYDIM

Cinsiyet değiştirme ameliyatına kadar varan süreç nasıl gelişti?
Ben yıllarca kendimi saklayarak yaşadım. Türkiye’de çok sevdiğim ülkemde hiç gülmedim. Taciz edildim. Küçük görüldüm. Horlandım. Zaman zaman adam yerine konmadım. Biliyor musunuz, defalarca intiharın eşiğinden döndüm. Bedenim bana ağır geliyordu. Kendimi bildim bileli hep erkektim. Hiç kız olmadım ki! Erkekliğe geçiş sürecim bitip de erkek olunca, Türkiye’ye dönüşüm benim ölümüm olacaktı. Türkiye’de çevremin beni dışlayacağını, hatta öldürülebileceğimi düşündüm. Burada, sadece kendi çevremi kastetmiyorum. Dar bakışlı, cahil topluluklardan bahsediyorum. Baksanıza, ülkemizdeki siyasiler bile bizim gibi olan insanları hedef tahtası haline getiriyor. Bununla birlikte, eğer cebinizde paranız varsa Türkiye’de toplum sizi bir şekilde kabul ediyor. LGBTT (Lezbiyen, Gay, Biseksüel, Transseksüel, Travesti) kişilerin durumu çok zor. Ya bedenlerini satıyorlar, ya öldürülüyorlar ya da başka şeyler.

Transseksüel G.O. İngiltere'de ameliyatı bekliyor.
Siz kendinizi nasıl tarif ediyorsunuz?
Çoğu zaman transseksüel kişi ile travesti karıştırılır. Travesti, karşı cinsin kıyafetlerini giyip onun gibi davranan kişidir. Travestinin illa da bedensel değişim içine girmesi gerekmez. Oysa transseksüellik çok farklı bir durum. Biyolojik cinsiyeti içinde memnun değildir ve er geç, bedenini değiştirmek ister. Zaten bu durumlarda en çok intihar vakası, bedeninden hoşnut olmayan transseksüellerden çıkıyor ne yazık ki! Transseksüellik bir cinsel yönelim değil bir cinsel kimlik meselesidir. Kendimi bildim bileli hep erkektim. Hiç kadın olmadım ki! Daha beş yaşında erkek olup, neden kız bedeninde doğduğumu düşünürdüm. Daha sonra durumumla barıştım ve amacım cinsiyetimi düzeltip, gerçek bedenime kavuşmak oldu.

Türkiye’de dışlanmasaydınız, yine İngiltere’ye gider miydiniz?
Bakın ben çektiğim acılardan, tartaklanmadan, tacizden bahsediyorum. Buradan söyleyemeyeceğim türlü şey var. Yanlış bir şey yapmadım. Tek suçum, yanlış bedende doğmak oldu. Eğer, dışlanmayıp, kabul görseydim. Neden ülkemi doğduğum yeri ve ailemi terk edip, yeni bir hayata başlardım? Bunlar kolay şeyler mi?

Ruhum erkek, ama bedenİm değİl

Dindar bir yapınız olduğunu söylüyorsunuz. Durumunuzu hiç dini anlamda sorguladığınız oluyor muydu?
İnancım olmasaydı çoktan teslim bayrağını çekmiştim. Bazen, kendimle çok çatıştığım oluyordu. Allah’ın verdiği bedeni değiştirmemem gerektiğini düşünüyordum. Ama, ruhumun kaldıramadığı yine bedenimden çıkıyordu. Din aslında mantıktır, hoşgörüdür. Mutlaka her şeyin mantıklı bir açıklaması var diye düşündüm.

Ameliyattan korkuyor musunuz?
Ne kadın ne erkek olmaktansa, bedensel acılara rağmen bir cinsiyet içine girmeyi tercih ederim. İşte insanların bunu anlamasını istiyorum. Yoksa, Göçmen Bürosu yetkililerine seslendiğim gibi: ‘Kim vücudunu parçalatır, başka bir beden ister?’ Demek ki bu durum çok ağır, böyle bir yola çıkılmış.

Penis oluşturma ameliyatından sonra kendinizi tam bir erkek gibi hissedecek misiniz?
Ben kendimi tam bir erkek gibi hissediyorum zaten! Sadece eksiğim. Şimdiye kadar ruhumun erkek olması tesellimdi. Ama artık fiziksel olarak da tam bir erkek olacağım. Bundan güzel bir şey olabilir mi?

Transseksüel G.O. İngiltere'de ameliyatı bekliyor.
ÇOCUĞUNUZA ‘ERKEK FATMA’ DEMEYİN

Türkiye’de sizin gibi olan transseksüellere, onların ailelelerine, arkadaşlarına, sevgililerine ve işverenlere, bir de politikacılara vermek istediğiniz bir mesaj var mı?
Emek sarf etmeden, sıkıntı çekmeden devrimler yapılamıyor. Bizi anlayın, bizi kabul edin. Biz yokmuşuz gibi davranmayın. Empati kurun. İnanın ağır bir durum. Özellikle ailelere seslenmek istiyorum, bu durumda olan çocuğunuz varsa, ona kızmayın. Hemen bir doktora ve psikologa götürün. Heteroseksüel çocuğunuza, ‘Erkek Fatma’, ‘ Oğlum kız gibi usludur’ tarzından yakıştırmalar yapmayın.

Telli duvaklı bir gelin isterim

Evlenmeyi, çocuk sahibi olmayı düşünüyor musunuz?
Kim istemez? İnşallah, o günleri de görürüm. Dört dörtlük bir eş olacağıma inanıyorum. Karımın telli duvaklı bir gelin olmasını isterim. Çocuk konusuna gelince, çocuk sahibi olmak isterim. Ama, bunun içinde artık taşıyıcı anneye ihtiyacım olacak. Belki çocuğu olan biriyle hayatımı birleştiririm. Böylece, sevgimi eşimin çocuğuna veririm. Kim bilir?

Göğüslerim alındı ve çok mutluyum

33 yıldır kadın bedeninde yaşayan ve erkek bedenine sahip olmanın hayallerini kuran Dennis cinsiyet değiştirme ameliyatını anlattı: “Bir kere kadından erkeğe geçiş gerçekten çok zor ve uzun bir süreç. Doktorlar ve psikologlar, sürekli olarak kararlılığınızı ve durumunuzun sabit olmasını kontrol ediyor. Hormon tedavisini hayatım boyunca olacağım. Tabii, çok sıkıntılı bir durum. Ayaklarım ağrıyor, bazen çok sinirli oluyorum. Benim göğüslerim alındı. Ameliyatı yapan doktor kadındı. Çok güzel kaslı erkek göğüsleri yaptı. İnanın çok mutluyum. Bunca acıya değdi. Artık, bütün konsantrasyonumu penis oluşturma ameliyatına verdim.”

Kynak. http://arama.hurriyet.com.tr/arsivnews.aspx?id=14118012

-İtiraz etme, sen erkeksin! - Peki

2010-03-15T01:20:00.001+02:00

Geçtiğimiz haftasonu birçok otobüs seyahati yapmak durumundaydım ve bir ilginç durumla tekrar tekrar karşılaştım; bilmiyorum başka trans erkeklerin de başına gelmiş midir...

(1)Seyahat için açık olmadığım okul arkadaşlarım toplu rezervasyon yaptırmışlar. Rezervasyon adıyla, gruba ayrılmış koltuklardan birini almak üzere firmanın bir yazıhanesine gidiyorum, rastgele bi numarayı satın alıyorum nasılsa aramızda ayarlarız diye. Avrupa yakasından biniyorum aldığım 42 numaraya.

Yerime oturmuş olan ben yaşlarda bir kadını -gruba dahil olduğunu tahmin etmekle birlikte- “42ye geçebilir miyim” deyip nezaketle yerimden kaldırıyorum, o da yandaki ikiliye geçiyor. Biz Esenler otogarda beklemeye devam ederken; yine tahminen benim yaşlarımda, uzun saçlı bir başka kadın geliyor... Hemen arkasında ağabeyi var, "Aaa! Burası “BAY” yanıymış, “BAYAN” yanı diye sattılar ben oturmam buraya" diyor (yiycem mi sanki?! Deli misin?! Kelli felli yurdum ayısı tipli biri olsam hadi neyse derim! ). Hemen delikanlı ağabey muavini buluyor, durumu açıklıyor. Yaşlıca biri olan muavin bize bakıyor, biletlerimizi soruyor. Ekipten olduğunu tahmin ettiğim genç kadın (S diyelim ona artık) biletinin Anadolu yakasındaki arkadaşlarda olduğunu rastgele oturduğunu söylüyor. Benden de biletimi istiyor muavin, 42yi görüyor... Konuşurken mütemadiyen beyefendi diyor, hiç bozmuyorum, neden bozayım adam doğrusunu söylüyor Konuşmaya devam ediyoruz, ben diyorum ki "arkadaşlarla Anadolu'da buluşucaz biz aramızda ayarlarız orda, ben başka koltuğa geçeyim şimdilik" ve geçiyorum; ama konu kapanmıyor! Muavin amca gidip biletleri kontrol ediyor bir başka muavin geliyor,

-"beyefendi biletinize bakabilir miyim?"

Veriyorum bileti tekrar ve anlatıyorum arkadaşlar gelince aramızda ayarlarız şu an ben farklı bir koltuktayım zaten, sorun yok vs. Konu bitmiyor! Ağabeyi “BAYAN” 41numarayı AEO(Allah'a emanet ol) ile yolculuyor, iniyor; ama niye böyle oldu diye muavinler perişan! En sonunda yaşlıca olana çıkarıp nüfus cüzdanımı gösteriyorum, pembeyi görsün, anlasın sorunun kaynağını diye... "Biz ayarlarız aramızda” diye tekrarlıyorum, konu galiba hala kapanmış değil; ama neyse ki hareket ediyoruz. Anadolu yakasında diğer arkadaşlarla buluşunca önce bir posta tanışıyoruz; çünkü sadece birini tanıyorum. Tanışırken önce el sıkışıyorum adda tereddüt ediyorum... Sonra tanıdığım kişinin kimlikteki adımı söylediğini bildiğim için ben de elimi uzatınca onu söylüyorum mecburen... Sonra hemen durumu olduğu gibi anlatıyorum: ben 42yi aldım; ama yanımdaki böyle böyle “BAY” yanı dedi oturmak istemiyor, ben de bozmadım oraya başkası geçsin isterseniz. "Niye itiraz etmedin... Ne demek oturmam... Seçemez ki..." diye başlıyorlar tabii... “Ya gördü ve oturmak istemedi sonuçta söylenecek bir şey yok” diyorum, 1dakika önce tanıştığım insanlara illa ben trans'ım dememe gerek yok sonuçta... Hem görmüyorlar mı? İtiraz etmeyişimden bir anlam çıkarılamaz mı...? Otobüs önündeki bu sohbetten sonra, oturmak üzere içeri geçiyoruz, ben ayaktayım “S” ““BAYAN” 41”le oturuyor -S'ye de 41 numara bilet kestikleri anlaşılıyor, meğer tek sorun ben değilmişim :)- Başka biri geliyor biletlere bakıyor; ama hep "beyefendi"yim, hoşuma gidiyor, ses çıkarmıyorum. 48 boş, "“BAYAN” yanı" arkadaşlar oraya geç diyor, muavinler "olmaz, ora “BAYAN” yanı" diyor. Arkadaşlar "tamam, o da “BAYAN” " diyor birkaç ağızdan ben de gene ses yok. "Beyfendi ora olmaz" diyor muavin tekrar. Artık canıma yetmiş durumda! "Abi’cim ben pembe kimlikliyim uzamasın artık şu konu" diyorum kimliği burnuna doğru tutarak! Gidiyorum atıyorum kendimi 48'e cevap beklemeden, muavini allak bullak bırakıp. 48'in umrunda değil neyse ki... Sonra bi şekilde arkadaşlar arasında ayarlıyoruz ben okul arkadaşımla oturuyorum yolculuğu tamamlıyoruz, ama yol boyunca pembe kimlikli olduğumu söylememe rağmen "itiraz etme sen erkeksin" dercesine beyefendi diye hitap etmeye devam ediyor muavin.

(2)Ertesi akşam yine yolcuyum, başka bir firmanın yazıhanesi. Fotoğraflı indirim kartımı uzatıyorum, ismi görüyor, bana bakıyor... Rastgele bir bilet veriyor (34), yanı boş olsun, diyorum; araba boş istediğiniz yere oturursunuz, diyor. Otobüse biniyorum 33te, 40'larında bir kadın... Hiç ses etmeden 2 sıra arkaya oturuyorum. Bilet kontrolünde

-34 yok, diyor muavin ön tarafa,

-Burada, diyorum.

-Farklı oturamazsınız, yasak. Lütfen yerinize geçin, diyor.

-Araba bomboş. Neden sıkışayım, diye tersliyorum.

-“Yerinize geçer misiniz beyefendi, yasak” diyor! Kafası karışmış durumda biraz ama, dönüp kadına bakıyor! “Beyefendi” ve kadın... Niye yan yana vermişler diye düşünüyor belli ki. Ben de tekrar tersleyince dönüp gidiyor. 1.5saatten kısa yol boyunca ben ona o bana tersleşip duruyoruz.

(3) Bu yolculuktan sonraki gece yine yolcuyum. Gündüz saatlerinde bilet almaya gidiyorum. Soruyorum

-Bilet var mı?

-46 var.

-En arka mı?

-En arka pencere kenarı, yanı Denizli'ye kadar boş.

-İyi madem. Peki benim kullandığım özel bir indirim kartım var normalde a tl'lik bileti b tl'ye alıyorum bu firmadan onu yine kullanabilirim, değil mi?

- Bakayım.

Veriyorum kimliği ve asıl hikaye başlıyor.

-Bu sen misin?

-Evet.

-Hiç sana benzemiyor.

-(Yuh! 1sene bile olmadı onu çektireli) Benim. (Nezaketle gülümsüyorum,niyeyse. Nüfus cüzdanını karşılaştırması için uzatıyorum, çekingence. Suçlu mu hissediyorum ne?!)

-Hiç sana benzemiyor da... (diye yeniliyor. Suçlu mu hissediyor ne?!)

...

-Ne kadar oluyor bununla bilet? (diyorum utangaç, soru dolu sessizliğine doğru üfleyip onu uzaklaştırarak)

-B lira yine.

- Güzel.

-Kesiyorum bileti, kontrol edin lütfen (abi-delikanlı muhabbeti kesintiye uğruyor.) 7 numaraya kestim.

Anlıyoruz ki 46 “BAY” yanından 7 “BAYAN” yanına alıyor beni. Oturuyorum, muavin adımı kontrol etme gereği duyuyor biletten.

Tanışmak için uzanan yaşça büyük samimi eller "Merhaba delikanlı" diyor. Hala hormon kullanmıyorum ama her nasılsa bir ay önce sesim beni eleveriyorken şimdi o bile biyolojik cinsiyetimi ele vermiyor. Benim bi şikayetim yok, mutlu oluyorum beyefendi, delikanlı diye hitap edilmekten tam tersine; ama benim de kafam karışıyor. Elimi uzattığımda İnan derken hep bi an ne diyeceğimi bilemeyip eski adımı söylemek rahatsız ediyor... Ben insanları şaşırtıyorum, onlar da beni şaşırtıyor :)

Pembe Hayat, IGLHRC, ILGA-Europe ve HRW'den Ortak Basın Duyurusu

2010-02-22T23:41:00.001+02:00

Türkiye: Transeksüellere Yönelik Şiddeti Durdurun
Cinayetler, devlet korumasının yetersizliğini gösteriyor

(Ankara, 22 Şubat 2010) – Türkiyeli ve uluslararası insan hakları örgütleri, Türkiye’deki hükümet yetkililerine gönderilen mektupta, Türkiye’de son iki hafta içerisinde iki transeksüel kadının öldürülmesinin, devam eden şiddet olaylarına karşı hükümetin yetersiz kaldığını ortaya çıkarmakta olduğunu belirttiler.

Örgütler Türkiye Cumhuriyeti Hükümeti’ne, ayrımcılık karşıtı bir koruma sağlayarak, önyargı ve nefret ile mücadele programları oluşturarak ve polisin dezavantajlı grupları taciz etmesine müsaade eden kanunları gözden geçirerek transeksüelleri şiddet eylemlerine karşı risk altında bırakan koşulları tespit etmesi ve düzeltmesi çağrısında bulundu.

Çağrı, Pembe Hayat Derneği, İnsan Hakları İzleme Örgütü (HRW), Uluslararası Gey, Lezbiyen, Biseksüel, Transgender, Intersex Derneği Avrupa Birimi (ILGA-Europe) ve Uluslarararası Gey ve Lezbiyen İnsan Hakları Komisyonu (IGLHRC) tarafından yapıldı.

“Koruma, soruşturmaktan fazlası demektir; koruma devam eden cinayetleri durdurmak demektir” diyen İnsan Hakları İzleme Örgütü Lezbiyen, Gey, Biseksüel, Transgender Hakları Programı araştırmacısı Juliana Cano Nieto, sözlerini şöyle sürdürdü: “Hükümet transeksüellerin haklarını onaylayan ve güvenliklerini garanti altına alan somut adımlar atmadıkça, Türkiye’deki transeksüeller korku içinde yaşamaya devam edecektir.”

2008 Kasım’ından bu yana Ankara ve İstanbul’da öldürülen transseksüel kadın sayısı en az sekizdir. 16 Şubat 2009’da, İstanbul-Fatih’te Fevzi Yener kimlik isimli Aycan Yener on yedi defa bıçaklanarak, boğazı kesildi. Saldırganlar aynı zamanda Yener’in ev arkadaşı Seyhan Özmemiş’i (32) de bıçaklayarak yaraladılar. Türkiye medyasına göre, görgü tanıkları o sırada olay mahallinden kaçan üç kişiyi gördüklerini söylediler; ancak henüz kimse yakalanamadı.

8 Şubat 2010’da bazı saldırganlar, 35 yaşında bir transeksüel kadın olan Derya Y.’yi, Antalya’nın Altındağ Mahallesi’nde bıçaklayarak öldürdü. Polis Derya Y.’yi vücudu ve yüzünde birçok bıçak darbesi ve boğazı kesilmiş halde yatak odasında buldu.

Transeksüel kadınların hedef seçilerek öldürülmesi, Türkiye’deki lezbiyen, gey, biseksüel ve transeksüel bireylere yönelik gerçekleştirilen daha geniş bir şiddet örgüsünün sadece bir bölümünü oluşturmaktadı r. Türkiye’deki medyaya göre 28 Ocak 2010’da, arkadaşları 56 yaşındaki eşcinsel erkek Şinasi Halimoğlu’nu sırtı ve boynuna birçok bıçak darbesi almış şekilde yatağında çıplak bir halde ölü buldular.

Cinayetler sonrası, polis bu suçları soruşturmak ve çözmek için çaba harcamaktadır. Önceki iki olayda, zanlılar yakalanmış, yargılanmış ve ömür boyu hapis cezasına çarptırılmıştır; diğer iki olayda ise zanlıların dava öncesi tutukluluk halleri devam etmektedir. Kalan cinayetler ile ilgili olarak ise polis soruşturması devam etmektedir. Buna rağmen örgütler, özellikle gelecekte yaşanması muhtemel transeksüellere yönelik cinayetlerle ilgili, Türkiyeli lezbiyen, gey, biseksüel ve transeksüelleri korumak için pek bir çabanın olmadığını belirttiler.

Çağrı mektubunda, örgütler Türkiye’deki yetkililere şu önerilerde bulundular:
• Cinsel yönelim ve cinsiyet kimliğini de yasal koruma altına alan ayrımcılık karşıtı yasaların yürürlüğe konması;
• Genel suç istatistiklerinde, Lezbiyen, Gey, Biseksüel ve Transeksüel bireylere yönelik, şiddet ile ilgili verilerinin ayırt edici şekilde gösterilmesi;
• Lezbiyen, Gey, Biseksüel ve Transeksüel haklarını savunan gruplar ile polis arasında uyumlu bir iletişimin oluşturulması.

“Transeksüeller de dahil olmak üzere Türkiye’deki bütün vatandaşlar, ölüm ve cezalandırma korkusundan uzak bir şekilde yaşama hakkı da dahil olmak üzere temel haklara sahiptirler”diyen Uluslararası Gey ve Lezbiyen İnsan Hakları Komisyonu Ortadoğu ve Kuzey Afrika Programı Koordinatörü Hossein Alizadeh, sözlerini şöyle sürdürdü: “Homofobik ve transfobik cinayetler durmalı, bunun için Türkiye Hükümeti’nin hemen şimdi transeksüel bireyleri korumak için somut adımlar atması gerekmektedir.”

Avrupalı kurumlar, Avrupa Konseyi üyesi Türkiye ve diğer üyelere, lezbiyen, gey, biseksüel ve transeksüel bireyleri şiddetten korumaları çağrısında bulunmuştur. Türkiye’nin üye olmak için çaba harcadığı Avrupa Birliği, bu ay içerisinde Türkiye Cumhuriyeti Hükümeti’ne lezbiyen, gey, biseksüel ve transeksüeller de dahil olmak üzere bütün azınlıkları koruması yönünde uyarıda bulunan ilerleme raporunu kabul etti. Benzer şekilde, Avrupa Konseyi İnsan Hakları Komiseri Thomas Hammarberg 2009’da, bütün üye devletlere, transeksüelleri, kendilerine yönelik saldırı ve şiddet olaylarına karşı koruyacak gerekli mevzuatı oluşturmaları çağrısında bulunmuştur.

“Türkiye Hükümeti, transeksüellere yönelik cinayetleri durdurmak için gerekli önlemleri almak noktasında, Pembe Hayat ve diğer LGBT örgütlerinin taleplerini görmezden gelmemelidir,” diyen Pembe Hayat Derneği üyesi Kemal Ördek, sözlerini şöyle sürdürdü: “Anayasa ve Ceza Kanunu eşitlik ve ayrımcılık karşıtlığı ilkesini garanti altına almalıdır. Hükümet de, transeksüellere yönelik gerçekleştirilen nefret cinayetlerini ve cinsel yönelim ve cinsiyet kimliğine dayalı şiddeti durduracak önlemler almalıdır.”

İnsan hakları örgütleri, polisin Türkiye’de uzun yıllardır görevini kötüye kullanması üzerinden gerçekleşen olayları, devlet personeli ve özel kişilerin cinsel yönelim ve cinsiyet kimliği temelli gerçekleştirdikleri şiddet olayları da dahil olmak üzere belgelemiştir. İnsan Hakları İzleme Örgütü (HRW), İstanbul’da lezbiyen, gey, biseksüel, transeksüel bireylere yönelik şiddet ve transeksüellere yönelik taciz ve kötü muamele de dahil olmak üzere polis şiddeti üzerine bir rapor yayımlamıştır.

ILGA-Avrupa, Türkiye’nin lezbiyen, gey, biseksüel ve transeksüel bireylere yönelik Avrupa düzeyinde ve uluslararası insan hakları yükümlülükleri açısından uyumunu değerlendirmek, LGBT’lerin karşılaştıkları şiddet, ayrımcılık ve diğer engelleri belgelemek için Nisan ayında Türkiye’yi ziyaret edecek. Örgüt, yetkililerden Türkiyeli lezbiyen, gey, biseksüel ve transeksüellerin inan hakları noktasındaki kaygılarına cevap verebilecek önerilen önlemleri tartışmasını talep etti.

“Türkiye, lezbiyen, gey, biseksüel ve transeksüellere yönelik sürekli bir nefret ve şiddete tanık olmaktadır,” diyen ILGA-Avrupa’nın transeksüel eşitliğinden sorumlu Kıdemli Politika Yöneticisi Silvan Agius, sözlerini şöyle sürdürdü: “Türkiye Hükümeti’nin cevabı, bir yandan LGBT’lere yönelik yoğun damgalanma, toplumsal dışlanma, fakirlik ile; diğer yanda nefret ve şiddeti yaratan toplumsal cinsiyet stereotipleriyle başa çıkarak problemlerin kökenine odaklanmalıdır.”

Daha fazla bilgi için, lütfen iletişime geçiniz:
Ankara’da Kemal Ördek (İngilizce, Türkçe), Pembe Hayat LGBTT Dayanışma Derneği, Telefon: +90 554 465 57 29
Brüksel’de Juris Lavrikovs (İngilizce, Rusça, Litvanyaca), ILGA-Avrupa, Telefon: +32 2 609 54 16
New York’ta Juliana Cano Nieto (İngilizce, İspanyolca), İnsan Hakları İzleme Örgütü, Telefon: +1 212 216 1233
New York’ta Hossein Alizadeh (İngilizce, Farsça), Uluslararası Gey ve Lezbiyen İnsan Hakları Komisyonu, Telefon: +1 212 430 6016

2012'ye doğru ilk gol!

2010-02-14T14:27:00.001+02:00

Voltrans'ın da parçası olduğu küresel "Stop Trans Pathologization! Goal 2012" eylemi ilk golünü attı, Fransa transseksüelliği ruh hastalıkları listesinden çıkardı. haber için tıklayınız

Eşcinsel ve Transeksüeller sizin Vatandaşınız Değil mi?

2010-02-13T16:53:00.004+02:00

LGBTT Hakları Platformu, İstanbul LGBTT Sivil Toplum Girişimi ve Voltrans Trans Erkek İnisiyatifi 1 hafta içinde yaşanan üç nefret suçu ile ilgili Ankara’da, Yüksel Caddesi İnsan Hakları Anıtı önünde bir açıklama yaptı.

Afyon, Ankara ve Antalya'da yaşanan olaylarda iki nefret cinayeti işlenmiş ve bir transeksüel de omzundan yaralanmıştı.

Örgütler adına Derya Tunç’un okuduğu açıklamada Başbakan Recep Tayyip Erdoğan’a da ‘Eşcinsel, biseksüel ve transeksüeller sizin vatandaşınız değil mi?’ diye soruldu.
Basın açıklamasına 58 gündür Ankara'da bulunan TEKEL İşçileri de destek verdi.

Basın açıklamasının tam metni şöyle:

“Üzüntü ve Öfke içindeyiz,

Geçen hafta Afyon’da Kemal bıçaklanarak öldürüldü, Cumartesi Ankara’da Zuhal gasp edilerek omzundan bıçaklandı, Salı gecesi Antalya'da Derya bıçaklanarak öldürüldü.

Öldürülen arkadaşlarımızı kaybetmenin acısını içimize sindiremezken bir başkasının ölümüne, yaralanmasına şahit oluyoruz. Öfke içindeyiz çünkü sırada hangi eşcinsel veya transeksüel arkadaşımız var bilemiyoruz. İçimiz kan ağlıyor. Artık bağırmaktan yorulduk.

Feryatlarımızı duymuyorsunuz.

Yetkililer harekete geçmek için neyi bekliyorlar? Kaç kişinin daha öldürülmesi gerekiyor?

Bu hükümet kimin hükümeti? Bu meclis kimin meclisi?

Yaptığımız başvuruları somut vaka olmadığı gerekçesiyle dikkate almayan TBMM İnsan Hakları İnceleme Komisyonu, Başbakanlık İnsan Hakları Danışma Kurulu, medyaya yansıyan bu kadar olayı somut vaka olarak görmemeye devam mı edecek? Başbakan’a soruyoruz, eşcinsel ve transeksüeller sizin vatandaşınız değil mi?

Kapılarınızı çaldık, çığlıklar attık, kefenler giydik, oyun oynadığımızı mı sanıyorsunuz?

Sırf eşcinseliz diye, sırf transeksüeliz diye canımıza kastediliyor, öldürülüyoruz. Adalet arıyoruz, bulamıyoruz.

Katilleri koruyarak, Lezbiyen, Gey, Biseksüel, Travesti, Transeksüel (LGBTT) bireylere karşı işlenen suçlarda haksız tahrik indirimleri yaparak katilleri suça teşvik etmiyor musunuz?

Katil sadece, silahı, bıçağı tutan ellerin sahipleri değildir.

Katil, eşcinsel ve trans bireyleri temel hak ve özgürlüklerinden mahrum ederek yaşamaya zorlayan sistemdir.

Bu sorunları çözmek için çaba göstermeyen ve bu cinayetlere sessiz kalan, yasal düzenlemeler yapmayan yetkililer katildir!

“Nefret Cinayetlerine Sessiz Kalma! Suça ortak olma!”

Biz değişmeyeceğiz, siz alışacaksınız!

Eşcinsel ve Transeksüel Cinayetleri Politik Cinayetlerdir – Katilleri Biliyoruz!

Peşinizi bırakmayacağız.

LGBTT Hakları Platformu;

-Hevjin LGBTT Diyarbakır Oluşumu

-Kaos GL Derneği

-Lambdaistanbul LGBTT Derneği

-MorEL Eskişehir LGBTT Oluşumu

-Pembe Hayat LGBTT Derneği

-Siyah Pembe Üçgen İzmir LGBTT Derneği

İstanbul LGBTT Sivil Toplum Girişimi

Voltrans Trans Erkek İnisiyatifi

Fotoğraflar: Aras Güngör

Kaos GL / Barış Sulu

http://www.kaosgl.%20org/node/%204270

En genç trans röportajı

2010-01-29T13:11:00.002+02:00

Malesef ingilizce ve malesef youtube; ama izlemenizi tavsiye ederim :

Doğum yapan trans erkek haberi

2010-01-29T09:14:00.004+02:00

http://www.radikal.com.tr/Radikal.aspx?aType=RadikalDetay&ArticleID=977048&Date=28.01.2010&CategoryID=79

HIV Uzmanlarından Transeksüelliğin Akıl Hastalığı Kategorisinden Çıkartılması İçin Çağrı

2009-12-31T16:12:00.001+02:00

Kaos GL'nin ilgili haberi için tıklayınız

Transların hayatını değiştirecek keşif!

2009-12-14T12:05:00.001+02:00

Bulunan yeni gen; cinsiyet geçişi ameliyatlarını tümden değiştirecek. Araştırmacı ; "Bugüne kadar, sahip olduğumuz eşey organları doğrultusunda cinsiyetimizin doğuştan geldiğine inanır olduk. Oysa bu çalışma gösteriyor ki, sadece bir genin, FOXL2 adlı genin aktivasyonuna bağlı olarak, yumurtalıklarda bulunan hücrelerin testislerde bulunan hücrelere dönüştüğünü keşfettik. Eğer bu genleri, yetişkin insanlarda da değiştirecek olur isek, cinsiyet değişim ameliyatları tarih olacaktır." diyor. Kaos GL'nin haberi

Gelin Birlikte Trans Erkek Hikayelerini Okuyalım

2009-12-07T23:52:00.005+02:00

Trans Erkek Öyküleri

“From The Inside Out” adlı kitaptan çevirdiğimiz Transgender, Transseksüel, Trans erkek bireylerin kendi hikâyelerini anlattıkları yaşam öykülerini gelin birlikte okuyalım ve bu kişilerim cinsel kimlikleri, beden algıları, cinsiyet geçişi süreçleri ve toplumsal cinsiyet hakkında paylaştıkları deneyimleri üzerine birlikte tartışalım.

Tarih: 20 ARALIK 2009, Pazar
Saat: 14.30 – 17.00
Yer: Lambdaistanbul Kültür Merkezi.
Adres: İstiklâl Caddesi, Katip Çelebi Mah. Tel Sok. No: 28/5 Kat:4Beyoğlu - İstanbul

LGBT’nin T sini konuşuyoruz

2009-11-19T00:28:00.004+02:00

Transgender, Travesti, Transseksüel… Sürekli duyduğumuz hatta kullandığımız bu kavramlar üzerine derinlemesine düşünüyor muyuz? Peki ya toplumsal cinsiyet, cinsel yönelim, genderqueer ne demek? Bizim hayatlarımızda bu kavramların yeri var mı?
New York City LGBT Merkezi tarafından yapılan Transgender Temelleri adlı 20 dakikalık bir videodan yola çıkarak bu kavramları tartışmak için buluşuyoruz.

Gün: 21 Kasım 2009
Saat: 15.00–17.00
Yer: Haymatlos
Adres: İstiklal Caddesi, Rumeli Han C Blok
No 96 Kat2Beyoğlu - İstanbul

2012: Transseksüelleri Hasta İlan Etmeyi Durdurun!

2009-10-17T00:50:00.001+03:00

“2012: Transseksüelleri Hasta İlan Etmeyi Durdurun!” küresel eylemine bir destek de İstanbul’dan!

Amerikan Psikologlar Derneği (APA) 2012’de ve Dünya Sağlık Örgütü (WHO) 2014’te ruhsal bozukluklar listesini yeniden gözden geçirecek. Eşcinsellik, biseksüellik gibi transseksüelliğin de ruhsal bir bozukluk olmadığını biliyor, cinsel yönelimden sonra cinsel kimliğin de doğallığının kabul edilmesi için sesimizi yükseltiyoruz!

Ankara’daki ve dünyanın birçok yerindeki eylemlerle eş zamanlı olarak, 17 Ekim’de, devam edecek eylemlerimizden ilkini yapacağız. Basın duyurusunun okunacağı bu eylemde hep birlikte olmayı umuyoruz.

Kurtuluş yok tek başına, ya hep beraber ya hiçbirimiz!

Çağrıcı Kurumlar listesi aşağıdadır, kurumunuz destek vermek isterse bu maile cevap atabilirsiniz.
Kurumların desteğinin de ötesinde, sokaktaki katılımın olabildiğince yüksek olması kampanyanın başarısı açısından çok önemlidir. Bağlantıda olduğunuz tüm basın yayın kuruluşlarına ve mail listelerine yaygınlaştırın lütfen.

Eylem Çağırıcıları:
VOLTRANS: Trans-Erkek İnisiyatifi
İstanbul-LGBTT Sivil Toplum Girişimi
EHP'li LGBTT'ler

Gün: 17 Ekim 2009 Cumartesi
Saat: 15.30
Yer: Taksim Tramvay Durağı

Testosteron Hormonu Kullanımı

2009-09-17T23:18:00.005+03:00

“Her iki hormonun eksikliği ya da fazlalığı, kadın ile erkek üzerinde ne tür belirtiler veriyor?” sorusu östrojen ve testosteronun vücuttaki etkisi hakkında da bilgi verir niteliktedir. Aşağıdaki tabloda 1. ve 4. sütunlar bununla ilgili kaba taslak bilgi verebilir.

DEVAMINI OKUMAK İÇİN TIKLAYINIZ

Küçük kopyalar

2009-07-30T23:54:00.007+03:00

Türkçe metin eksikliği çektiğimizden bahsetmiştik, bu eksikliği gidermeye çalışıyoruz: http://ftm.org.uk/faq/hormones 'dan alıntıdır.

Hormonlar

Erkeklik hormonları alırken (genellikle bir çeşit testosteron), hormonal morfolojinizi fizyolojik bir erkeğinki ile değiştiriyorsunuz, yani, sıradan erkeklerin tüm olası sağlık risklerini siz de edinmiş oluyorsunuz – örneğin, erken yaşlarda kalp krizi riski, yüksek tansiyon v.s. Buna karşın göğüs kanseri, tromboz gibi kadın hastalıkları geliştirme riskleri ortadan kalkıyor. Yani tam hayat daha iyiye gidiyor derken, sağlıklı yaşam tekrar devreye giriyor!!!

:· Tereyağını ve yumurtayı azaltın

:· Sigarayı azaltın ya da bırakın

:· Alkol tüketiminizi azaltın

:· Biraz egzersiz yapın – koşuyu deneyin

Tedavi sonuçları

İyi bir erkeklik hormonu düzeni oldukça çabuk sonuç getirecektir. Sustanon 250 gibi bir hormonal ilacın 15 günde bir yapılan ilk 2 enjeksiyonundan sonra, adetlerin tamamen kesilmesi gerekiyor. 12 ila 26 hafta arasında ses çatallanmaya başlıyor ve 9 ay ila 1 yıl sonrasında gelişimi tamamlanıyor.

Testosteronun sizi bedenen büyütmesi pek mümkün değil, ama pek çok genç FTM[i] (25 yaşın altında) boyda biraz uzama olduğunu ifade eder, kimileri de ayaklarının büyüdüğünü söyler. Gerçekten büyüyen ise klitoristir. Ereksiyon halinde 5 cm olana kadar gelişir ve sıklıkla çok daha hassas olur. FTM’lerin çoğu testosteron kullanırken libidoda inanılmaz bir yükseliş olduğunu ve mastürbasyonun (en azından birkaç yıl için) günlük bir şey haline geldiğini ifade ederler.

Pek çokları iştahta müthiş bir artış olduğunu ifade eder ve özellikle ameliyatı beklerken kilonuza dikkat etmeniz oldukça önemlidir. Göğüs çevresindeki aşırı yağ mastektomiyi[ii] çok daha zorlaştırır.

Sakal çıkmasını tahmin etmek daha zordur – ve çıkma miktarı (vücut tüyleriyle birlikte) muhtelemelen etnik kökeninize, aile geçmişinize göre farklılık gösterecektir; yaklaşık olarak nasıl olacağını tahmin etmek için erkek kardeşlerinize ya da babanıza bakın.

Kellik sıradan erkeklerin olduğu gibi FTM’lerin de karşılaştığı bir sorundur. Ancak görünüşe göre daha az rastlanır bir sorun.

Teknik olarak olası kellik biçiminizi dayılarınıza bakarak tahmin edebilirsiniz - ama bu her zaman işe yarayan bir kural değildir. Eğer eninde sonunda olacaksa kellikten kaçınmak için yapabileceğiniz çok az şey var, ama kelliği önlemek için hormon kullanımını BIRAKMAYIN. Zayıf kemiklerden dolayı acı çekmektense kel olmak daha iyidir. Dahası kelliğin bir “erkeklik işareti” olduğu kabul edilir.

Haplı Tedavi mi, Enjeksiyonlu Tedavi mi?

İlk testosteron tedavilerinde bir takım sorunlar vardı, temel olarak metil testosteron ve restandol gibi hapların karaciğerden metabolize edilmesi sebebiyledir – yani karaciğer tahribatı riski var ve karaciğer kanseri literatüründe bu şekilde kayıtlı bir vaka vardır, ayrıca birkaç ‘sarılık’ durumu bildirilmiştir, ancak genellikle bu geçicidir. Bunun dışında birkaç yüksek tansiyon ve katarakt gibi bazı göz problemleri de bildirilmiştir.
Ama – bildirilmiş durumların çok az olduğunu hatırlamalısınız. Bugünlerde, çoğu endokrinoloji uzmanı (hormonal ilaçlar konusunda uzmanlaşan doktorlar) testosteron enjeksiyonunu tavsiye etmektedir, çünkü sadece bir bölümü karaciğer yoluyla metabolize edilir ve bununla ilgili olarak daha az sorun bildirilmiştir.

Gerçek Risk - Osteoporoz

Aslında en büyük tehlike hormon almamaktan kaynaklanıyor. Testosteron kullanılmasıyla bir süre sonra yumurtalıklar çalışmayı ve östrojen üretimini bırakır. Eğer histerektomi[iii] ameliyatı olduysanız, o halde zaten östrojen üretimi olmaz (beyinde üretilen çok az bir miktar hariç).
Bu demek oluyor ki testosteron almadığınız takdirde hormonal bir temeliniz olduğu söylenemez. Osteoporoz riski. Genellikle “kırılgan kemik hastalığı” olarak bilinir, yaşça büyük kadınların menopoz sonrası geçirdiği rahatsızlıktır. Omurga kolonlarının boyutlarının küçülmesine ve kalça kemiklerini kırılgan hale gelmesine sebep olur. Osteoporozun önlenmesi Hormon Değişim Terapisi ile gerçekleştirilir. Kadınlar için bu açıkça östrojen yoluyla yapılır (onlar sakal bırakmak istemezler!!), ama testosteron da aynı işi yapar.
1970’lerde hormon kullanmamanın ya da metil testosteron gibi oral yollardan alınan ilaçların riskleri çok az bilinirdi. Ancak 1980’e gelindiğinde, testosteronun kas içi enjeksiyonunun FTM’ler ve bu şekilde tedavi gerektirenler için (genellikle skrotal kanser hastaları) çok daha iyi olduğu kabul edildi, çünkü doğrudan karaciğer yoluyla metabolize edilmiyor.
Ama bu sadece oldukça uzman ve sınırlı çevrelerce biliniyordu – ve bütüne bakılacak olursa FTM’leri tedavi eden doktorlar bu bilgili kesimden değildi. Ancak 1985’e gelindiğinde tavsiye edilen tedavi şekli (genellikle Sustanon’un) kas içi enjeksiyonlarıydı; Sustanon 250’nin her 2 ya da 4 hafta, veya Sustanon 100’ün her 10 ila 14 günde bir verilmesi FTM’ler için genel testosteron dozu olmalıdır.

Tedaviye Hayatınızın Sonuna Kadar Devam Etmeli misiniz?
1980’lerde pek çok kişi hormon kullanımına devam etmedi ve osteoporoz geliştirme konusunda büyük risk altında oldukları 1990’ların başlarına kadar fark edilmedi. 1996’da dozajların şu şekilde olması gerektiği düşünülüyor: (Bu rakamlar dünya çapında önde gelen endokrinolog, transeksüel endokrinolojisi ve tedavisi uzmanı Profesör Louis Gooren gözetiminde Free University of Amsterdam’da çalışan bir grup tarafından verilmiştir.)

:· Tedavinin ilk 3-5 yılı: Sustanon 250, 14 ila 21 günde bir (vücut yapısı vs.ye bağlı olarak).

:· Histerektomi sonrası, ya da 5 yıl sonra: Sustanon 100, 10 ila 14 günde bir veya Sustanon 250, 3 ila 4 haftada bir.

Osteoporoz artık tedavi edilebilir – eğer risk altında olduğunuzu düşünüyorsanız, kemik taraması isteyin ve sonuçları bir uzmanla görüşün. Kalsiyum takviyesi sizi gelecekteki bir çok sorundan koruyabilir – ama bu yalnızca hormon kullanarak geçirilen birkaç senenin ardından birkaç senelik bir ara verilmiş ise gereklidir.

Histerektomi Yaptırmalı mıyım?
Artık tüm FTM’lerin, tercihen tedavilerinin ilk yıllarında, histerektomi yaptırması tavsiye ediliyor. Rahim boynunda prekanseröz hücre oluşumunda risk artışı söz konusudur. Ancak bunun gibi büyük ameliyatlar da risk taşımaktadır ve spor performansını vb.yi etkileyebilir.
Bununla birlikte, genital ameliyatlardaki tekniklerin devamlı olarak ilerlediğini göz önünde bulundurmak önemlidir ve genital ameliyat yaptırmayı düşündüğünüz doktorunuzla, daha sonra phalloplasty gerçekleştirilecekken faydalı olabilecek dokuların korunması için histerektomiyi ertelemenizi tercih edip etmeyeceğini görüşmeniz gerekir.
Seçeneklerinizi açık bırakmak için - vajina kanalı yoluyla ya da gövdede çaprazlama ensizyondansa lateral (yukarı/aşağı) ensizyon şeklinde gerçekleştiren histerektomi yaptırın.

[i] FTM: Female-to-male’ın kısaltması, kadından erkeğe transeksüel anlamında.

[ii] Mastektomi: Göğsün alınması ameliyatı.

[iii] Histerektomi: Laparotomi veya transvajinal yolla döl yatağının tamamının ameliyatla kesilip çıkarılması.

#Çeviriyi yapan Alice'e teşekkür ederiz.

Karmakarışık çorbadan geriye kalanlar: Kavramlar

2009-07-09T08:11:00.003+03:00

Hem sosyolojide hem de çeşitli kaynaklarda EBT (Eşcinsel, Biseksüel, Transgender) ile ilgili çeşitli kavramlar geçiyor. Ben burada bunlardan bazılarını ele aldım. Bazı tanımlamaları da Hırvatistan’daki feminist kadın örgütünün - Women's Room - Center For Sexual Rights- dijital yayını Creation of Sex? Gender? (2008) aldım.

Cinsiyet; insanları dıştan görülen cinsel organlarına bakılarak, biyolojik karakterlerinin toplumsal kökenli tıbbı ve hukuki sınıflandırılmasıdır. Yasal sınıflandırma, ataerki, tıbbi normlar, genitaller ve cinsiyet özellikleri, biyoloji, seks rolleri ve kuralları, dil, toplumsal cinsiyet bu kategorinin altında sıralanabilir. “Eril” ve “dişil” cinsiyet kategorilerini aşan, cinsiyet farklılığının varlığına rağmen sadece iki kategoriye (“dişil” ve “eril”) bölen, cinsiyet ayrımcılığına ve eşitsizliğe neden olan sosyal bir kurgudur.
Toplumsal cinsiyet; kişinin onayladığı, ret ettiği ve/veya karşı çıktığı kendi kimliğinin ve ifadesinin bireysel kurgusudur. Ataerki, aksesuarlar, makyaj, takı, ayak giyecekleri, cinsel yönelim, beden dili, saç stili, kıyafetler, renkler, kanunlar, normlar, seks, dil, roller, meslekler, isimler bu kategorinin altında sıralanabilir. Hem “kadının” ve “erkeğin” seks ve toplumsal cinsiyet rolleri hem de “erkek/erkeklik” ve “kadın/kadınlık” ikili temelinde toplumsal olarak dayatılmış veya kurgulanmıştır.
Cinsel kimlik; kişinin kendi cinsel öz-kavrayışını belirtir. Doğumda dış cinsel organlarına bakılarak belirlenmiş cinsiyetiyle doğru orantıda olmak zorunda değildir.
Toplumsal cinsiyet kimliği; kişinin kendi toplumsal cinsiyet öz-kavrayışına işaret eder, doğumda atanmış cinsiyetiyle doğru orantıda olmak zorunda değildir. Her insan sadece “eril” ve “dişi” ikili kavramını içermeyen toplumsal cinsel kimliğe sahiptir.

Transgender bir cinsiyetten diğerine rol, norm, davranış, kıyafet, aksesuar, dil, vs. yoluyla geçen kişidir. İllaki bir varış noktası olması gerekmez. Yani tamamen “kadın” veya tamamen “erkek” gibi bir son nokta olmayabilir. Bazı kişiler anlık geçişler yaşar (“şu an erkeğim”, “şu an kadınım”), bazıları birkaç saatlik veya günlük geçişler (crossdresser, transvestit), bazıları da ömür boyu karşı cinsiyet halinde yaşar. Gittikçe anlamak zorlaşıyor değil mi! Belki de cinsiyet dediğimiz şey o kadar da “sabit” veya “standart” bir şey değildir. Transgender kişilerin bazıları vücutlarında bazı değişiklikler (hormon kullanma, göğüs aldırma, vs.) yapma isteği duyarken bazıları da böyle bir istek duymayabilir. Transgender kelimesi transseksüel, transgender, travesti, crossdresser, interseksüel, genderqueer, queer gibi kimlikleri de içeren geniş bir çatı kelime olarak kullanılmaktadır.
Transseksüel kişi her zaman rol, norm, davranış, kıyafet, aksesuar, dil, vs. yoluyla karşı cinsiyete geçişi benimsemeyebilir fakat özdeşleştiği cinsiyete (cinsel kimliğine) göre bedenini uyarlamak ister. Transgender kişiden ayrıldığı nokta ise -tam bir cinsiyet geçişi için yapsa da yapmasa da- sürekli olarak özdeşleştiği cinsiyet bedenine ait özelliklere sahip olma isteği taşımasıdır.

Herkesin cinsel kimliğini ve toplumsal cinsiyet kimliğini var olan tanımlara ve kategorilere uymak zorunda kalmadan tanımlama ve gösterme hakkı vardır.

Herkesin kendi bedeni ve kimliğini tanımlama hakkı ve toplumun bu hakka saygı göstermesini isteme hakkı vardır.

Herkesin toplumsal cinsiyetini ve/veya cinsel kimliğini tanımlama, kendi hakkında fikir belirtme ve kendi kimliğini belirleme hakkı ve adı geçenleri değiştirme hakkı vardır.

Herkes, “kadın” ve “erkek” ikili kavramına uymayan ve cinsel / toplumsal cinsiyet belirsizliğini ve çelişkisini de içeren cinsel ve toplumsal cinsiyet kimliğini gösterme hakkına sahiptir.

Onur Yürüyüşü

2009-06-28T01:42:00.002+03:00

Voltrans olarak ilk Onur Yürüyüşü'müze dövizimizle katılıyoruz.

Voltrans Çalışıyor

2009-06-20T15:35:00.005+03:00

Pride için çalıştık.

Pazartesi'den itibaren bütün bir hafta boyunca 17.00-20.00 arası Karaköy Hafriyat sergi salonunda gösterilecek olan bir video enstalasyonu bir de fotoğraf çalışması hazırladık.

24 Haziran 2009, Çarşamba günü ise 18.30- 20.00 saatleri arasında, Açık Sahne'de "Be(de)n Atölyesi"ni düzenleyeceğiz.

Katılımlarınızı bekliyoruz.

Adresler için: http://www.prideistanbul.org/

Transfobinin Büyüğü Küçüğü Olmaz! // J'accuse!

2009-06-01T19:23:00.004+03:00

Aslında homofobinin de olmaz; ama ben hikayenin kendime ait kısmını anlatacağım.

Yine annemden başlayalım. Senesini hatırlamıyorum; ama lisede olduğum, kendimi bildiğim yıllar... Gümüldür'de tatildeyiz teyzemlerle. Teyzem, ben, annem oturuyoruz balkonda, sohbet falan. Tatu'nun Eurovision'a girdiği seneydi belki de, bilmiyorum, konu bi şekilde eşcinselliğe geliyor. Annem homofobi tükürüyor ortaya bir yere,

- Yanlış düşünüyorsun diye, itiraz ediyorum bilindik cümlelerle. Suçları yok ki vs
- Beni ilgilendirmiyor aslında. Kendi hayatları, kendi özelleri. Kimle istiyorlarsa olabilirler, diyor.
- Yakınında biri olsa da böyle der misin acaba? Mesela Mustafa (kuzenim) gay olsa, öğrensen? diyorum ve o zifiri karanlıkta annemin buğday teninin sarardığını görüyorum. Yakınında biri, sadece fikren bile onu mahvetmişti.

Bana dokunmayan yılan bin yaşasın'cılık mı oluyor, ne dersiniz? Annemin homofobik olmadığını söyleyebilir miyiz? Hayır. Eşcinsel, biseksüel, travesti, transseksüellerin (artık her kimse)... "özel hayat"larına hoşgörüyle yaklaştığını söyleyen; ama onları kendi özel hayatlarına sokamayan, arkadaşlık kuramayan ve kamusal hayata dahil etmekte tereddüt eden, ilişkilerini sadece transfobi yüzünden sınırlayan; bu kişilere herhangi biri gibi davranamayan herkes ne olursa olsun fobi içeren bir tutumdadır.

Hayat "özel hayat" ve "kamusal/kamuya açık hayat" olarak ayrılmaz aslında. Kişisel olan, politiktir.

Transfobi söz konusu olunca işin başka bir boyutu daha var: herkesin çocukluk fotoğrafları var, değil mi? Benimkiler bana benzemiyor. Elbise giydirilmiş veya saçı uzattırılmış bir çocuğun onlar. Eğer sadece dönüşmekte olan ve dönüşmüş kimliğime sahip çıkarsam bu da transfobidir. O fotoğraflar yokmuş gibi yapamam, bir zamanlar olduğum şeyi çöpe atamam. O da şu anki benin bir parçası değil mi? Biyoloji üzerinden düşünelim: O hormonlar onca yıl ona göre çalıştı ve buna bağlı olarak benim korteksime kadar bi ton şey herhangi bir erkeğin sahip olduğundan farklı şekilde gelişti. Takdir toplayan ve övündüğüm hitabet kabiliyetimin kaynağı östrojenin kortekse etkisi mesela. Vaz mı geçeceğim şimdi bundan?? Genelde erkeklere sağlanmayan; ama bana "bahşedilmiş" bir lütuf gibi mi lanse edeceğim??

Yapamam sahtekarlık.

Ve ilan ediyorum: Toplumda herhangi bir erkek gibi yaşayan; kadın biyolojisinin sağladığı deneyimi reddeden, gizleyen her trans erkek transfobiktir!

Suçluyorum: Beni transseksüelliğimi saklamaya, sıradan bir erkekmişim gibi davranmaya sevk eden, farklılığımı yok saymaya çalışan toplumsal normlar transfobiktir!

Kimse kendini avutmasın, transfobik olmamak "onların da yaşamaya hakkı var" demekten ibaret değildir.

Çağla'nın ölümüne dair basın açıklaması

2009-05-26T01:35:00.003+03:00

Ortak Metin:

22 Mayıs cuma sabahı bir transseksüel arkadaşımız daha öldürüldü!

Çağla ilk değildi, bu ülkede son üç yılda cinsel yönelimleri, cinsiyet kimliği nedeniyle 29 eşcinsel ve transseksüel öldürüldü. 8 mart 2007 Mersin'de Gökçe, 2008'de İstanbul'da bir seri katil tarafından öldürülen 5 eşcinsel erkek, 12 Kasım 2008'de Ankara'da pompalı tüfekle öldürülen Eryaman Davası'nın tanıklarından Dilek İnce, 10 Mart 2009'ta İstanbul'da Ebru, Bursa'da 22 Mart 2009'da kafası ve cinsel organı kesilerek öldürülen Eda, 27 Mart 2009'da Edirne'de cinsel ilişki önerdiği iddiasıyla öldürülen Şükrü Gençer, Ankara'da 11 Nisan 2009'da evinde bıçaklanarak öldürülen Melek bunlardan sadece birkaçı. Katiller ya bulunamadılar ya da ceza indirimlerinden yararlandılar.

Homofobi ve transfobiye yeter! Öldürülme ve şiddet korkusuyla yaşamaya, nefreti körükleyen tüm iktidarlara, bir arkadaşımızın daha ölüm haberini almaya hayır!
Nefret söylemini durdurun! Travesti ve Transseksüeller vardır, alışın!
Tüm topluma salınan nefret tohumları her birimizi etkiliyor, nefret sona ermedikçe; etnik kökenimiz, dilimiz, dinimiz, cemaatimiz, cinsel yönelimimiz, cinsiyet kimliğimiz nedeniyle her an bir linç girişiminin, bir savaş ilanının altında kalabiliriz, nefret sona ermedikçe hiçbirimiz güvende değiliz.
Yasalarda ve gündelik hayatımızda nefreti ve öldürmeyi teşvik eden; eşcinsel, travesti ve transseksüel kanlarıyla kirlenen ahlâkınız batsın!

Voltrans metin:

Çağla Transseksüel bir kadındı ve bu yüzden öldürüldü, oysa kimse kimsenin yaşam hakkına müdahale edemez. Kişi kendiyle ilgili en iyi bilgiye sahip olandır. Hiç kimse beden cinsiyeti ve/ veya cinsel yönelimi sebebiyle öldürülemez. Transseksüel, travesti, transgender kadın ve erkeklerin her biri bu şiddetin hedefidir. Ayrımcılıktan kaynaklanan sözlü, sözsüz, fiziksel şiddet durmadıkça hiçbirimiz güvende olmayacağız. Transseksüel, travesti, transgender erkekler de vardır, alışın!

BASIN ACIKLAMASINA CAGRI

2009-05-26T00:52:00.003+03:00

Basin Aciklamasina Cagri: Cagla Son Olsun!

22 Mayis 2009 Cuma gecesi Ankara’da transseksuel arkadasimiz Cagla evinde olduruldu. Cagla, son 3 yilda haberdar olabildigimiz 29. kaybimiz.

Cagla’yi unutmayacagimizi, katil(ler)inin, davasinin, nefret suclarinin takipcisi olacagimizi, homofobi ve transfobi sona erinceye dek mucadeleye devam edecegimizi gostermek icin 26 Mayis 2009 Sali gunu Taksim’de bulusuyoruz.

Basin AciklamasiTarih: 26 Mayis 2009 SaliSaat: 13:00Bulusma Yeri: Taksim Tramvay DuragiBasin Aciklamasi: Galatasaray Meydani
Karanfilli Anma:Tarih: 26 Mayis 2009Saat: 18:30-19:30Yer: Galatasaray Meydani
Iletisim: lambda@lambdaistanbul.org 0 (212) 245 70 68

Cagricilar:LGBTT Haklari Platformu: Izmir Siyah Pembe Ucgen DernegiKaos GL DernegiLambdaistanbul LGBTT Dayanisma DernegiMorEL Eskisehir LGBTT OlusumuPembe Hayat LGBTT Dayanisma DernegiPiramid Diyarbakir
Istanbul-LGBTT Sivil Toplum Girisimi
Voltrans
GLADT, Berlin-Brandenburg Turkiyeli Escinseller Dernegi
EHP’li LGBTT’ler
FilmmorKadin Kapisi
Turkiye Ayilari
Nefret Cinayetlerini Duyuruyoruz Inisiyatifi
Amargi Kadin Kooperatifi
Ankara Kadin Platformu
EHP’li Kadinlar
Eskisehir Demokratik Kadin Platformu
Feminist(B)iz
Gokkusagi Kadin Dernegi
Halkevci Kadinlar
Izmir Amargi
Ka-der
Kadin Dayanisma Vakfi
Kadinin Insan Haklari-Yeni Cozumler Dernegi
Kirkoruk Kadina Yonelik Siddetle Mucadele Kooperatifi
TCK Kadin Platformu
Lilith Kolektifi
Sosyalist Feminist Kolektif
Ucan Supurge Kadin Orgutu
Anarsi Kolektifi Ankara
Ceviri Eylem Kolektifi
Insan Haklari Gundemi Dernegi
BEDI (Biz Erkek Degiliz Inisiyatifi)
Kardesime Dokunma Inisiyatifi
Sosyal Kalkinma ve Cinsiyet Esitligi Politikalari Merkezi
DSIP (Devrimci Sosyalist Isci Partisi)
Yesiller Partisi

Ameliyatla göğüslerimi aldıracağım –devam-

2009-05-21T19:43:00.003+03:00

Bugün yarım bıraktığım konuya geri döneyim istedim. Arkadaşıma göğüs ameliyatı olmak istediğimi söylediğimde sorduğu soruları ve söylediklerine bugün devam ediyorum.

“dışarıdan nasıl algılandığın önemli”,
“etrafındaki insanlarda bir değişim olunca sana da normal geliyordur, biraz yalnız zaman geçir ve düşün”,
“kaç senedir kız arkadaşın yok, bir kadınla birlikte olduktan sonra bu kararını yeniden gözden geçir”.
“bu tür bir değişikliğe başlayanlar bunun devamını getiriyorlar”

Zaten belli kalıplar ve beklentiler var; “kadınlık”, “erkeklik” denilen, iki cinsiyete göre belirlenmiş ve bu cinsiyete ait olduğu varsayılan roller, kurallar, kıyafetler, makyaj, saç sitili, meslekler, yasalar vs. oluşan. Dışarıdan nasıl algılandığım tek bir şartla önemli: kendimi nasıl tanımlıyor, gösteriyorsam o biçimde algılanmam. Ben kendimi “erkek” ve “kadın” iki noktası arasında “erkek” olanına daha yakında algılıyorum.

Etrafımda “değişim” yaşayanlar kadar yaşamayanlar da var, neyi ne kadar yaparsam nereye varırımı görmek iyi, benim gibi düşünene insanlarla birlikte olmak güzel. Yalnız da düşündüm, kalabalıkken de düşündüm. Burada korkulan şey başkaların ne diyeceği, nasıl davranacağıdır.

Uzun süredir bir kadınla birlikte olmamamın bu ameliyatı istememle ne ilgisi var anlayamadım. Benden hoşlanan, beğenen ve birlikte olmak isteyen kadınlar beni nasıl görüyorlar ve bende hoşlandıkları ne? Benim bedenimi algılayışım, bedenimde olmasını istediğim veya istemediğim şeylerle onların beklentileri arasında bağlantı var mı? Varsa ne? İkimizi de nasıl etkiler? Arkadaşımın söylemeye çalıştığı, sanırım kendimi bir başkasının beğenisine, beklentisine göre ayarlamak gerektiği diye düşünüyorum. Karşımdaki kadının istedikler ve istemedikleri kadar benim de istek ve isteksizlerim önemli diye düşünüyorum.

Bedeninde bir değişikliğe başlamak sonunu –ki neresiyse orası- oraya (belki karşı cinsiyete geçmek olabilir) varmayı gerektirmeyebilir. Kendini huzurlu hissetmek için ne kadar değişiklik yapmak istiyorsan o kadarını yapabilmeli, ya da hiç değişiklik yapmamalı. Herkesin bedeniyle ilgili istediği farklı olabilir. Buna saygı göstermek zorundayız.

Bu konular üzerine yazmak bitmez…

Ameliyatla göğüslerimi aldıracağım

2009-05-21T19:40:00.003+03:00

Bugün nasıl bir tepki verebileceğini bildiğim bir arkadaşıma sadece şu cümleyi söyledim: “ameliyatla göğüslerimi aldıracağım”.

Gergin bir ifadeyle sorular ardı ardına geldi. Onu dinledim ve “göğüs” aldırmanın çok da hayati bir karar olmadığını, dönüşsüz bir şey olarak görmediğimi, kendimi iyi hissedeceğim bir sonucu olacağına inandığımı söyledim. Pek ikna olmadı sanırım, hoş onu ikna etme niyetinde de değildim ama onun benden daha panik halde olması başka bir şeydi. Nasıl tanımlayacağımı bilemedim şimdi. Aslında iyi oldu bu diyalog, bu aralar bu tür sorularla karşılaşmıyordum, antrenman oldu. Soruları ve söyledikleri ise;

“emin misin?”,

“bu karara nasıl vardın?”,

“bu karara nasıl vardığını anlat”,

“vücudunun dengesini bozacaksın”,

“ailen ne diyecek, onların açısından bak”.

Bu sorulara tek tek cevabım var ama karşımdakini ikna etmek zorunda mıyım? Neden ikna etmek zorunda bırakılıyorum? Bu sorular kafamı daha çok meşgul ediyor.

Gelelim sorulara ve düşüncelere. Bu kararımdan eminim, gün geçtikçe daha da emin oluyorum.

Bu kararı nasıl aldığımı sorması bir transseksüel hikâyesi dinlemek istemesinden sanırım. Bir süredir etrafımdaki birçok arkadaşımın cinsel kimliklerine uygun bir bedende yaşamamalarından dolayı çektikleri acıyı dinliyorum ve dünyadaki birçok kişinin yazdıklarını da internetten veya yazılı kaynaklardan okudum. Benim arkadaş ta benden böyle bir hikâye bekliyordu sanırım.

İçimde neyi, nasıl algıladığımı kelimelere dökmek zaten zor, bir de bunu başka birine doğru anlatmak daha da zor. Ona daha önce trans olarak açılmıştım, başka bir yakın arkadaşı da transseksüel erkek. Tamam, ben transseksüel bir erkek değilim, kendimi daha çok transgender olarak tanımlıyorum -bu konuya başka bir yazıda dokunacağım- fakat ona bu farktan bahsetmedim. Uzun sürede anlayacaktır ama beni bayağı zorlayacaktır. Yine de transseksüel bir bireyin cinsel kimlik ve bedeni arasındaki farktan doğan rahatsızlığı anlamış olması gerektiğini düşünüyordum. Demek ki daha uzun bir görüşme yapmam lazım onunla.

Vücudumun dengesi dengesiz beslenme biçimimden, spor yapmayışımdan, hiç tıbbi kontrole gitmeyişimden dolayı hali hazırda bozuk olabilir. Öyle bir değişikliği de göze alıyorum. Açıkçası bu kendim için, kendi rahatlığım için verdiğim en iyi karar.

Başkalarının “doğrularına” göre yaşamak mutluluk getirmiyor. Kendi kararım da mutluluk getirmeyebilir ama sonuçta benim kararım olur. Aileme açılmayı düşünmüyorum. Tüm aktivist kariyerime aykırı bir karar aldım ama bu sefer böyle. “Arada bir yerde olmayı” aktivist olan, olmayan arkadaşlarıma anlatmak zorken 77 yaşındaki babama anlatmak daha da zor olacaktır. Hazır hissetmiyorum.

Şimdilik bu kadar, daha çok soru ve söz var ama başka bir güne bıraktım.

TIP BİLİMİNİN TRANSEKSÜELLİĞE BAKIŞ AÇISINA BİR ELEŞTİRİ

2009-02-14T15:07:00.002+02:00

Transseksüellik, psikiyatrik literatürde, cinsel kimlik bozuklukları (gen-der identity disorders) veya psiko-seksüel bozukluklar (psycho-sexual disorders) adı altında incelenen psikiyatrik vakalar arasında sayılmıştır. Transseksüellik; ergenliğe ulaşmış bir kimsenin, belirlenen cinsiyeti ile ilgili olarak ısrarlı rahatsızlığı ve uygunsuzluğu duygusudur.

Ben Tıbbın transseksüelliği psikoloji dalı altında incelemesi ve transseksüelliğe psikolojik bir rahatsızlıkmış gibi bakılması (cinsel kimlik bozukluğu) konusunda rahatsızlık duyuyorum; çünkü cinsiyetini değiştirmek isteyen biriyle, cinsiyetini değiştirmek istemeyen bir kişi arasında hiçbir psikolojik farklılık kanıtlanmış değildir. Yine de psikiyatride cinsiyet bozukluğu olarak geçmektedir. Eğer transseksüellik endokrinoloji, nöroloji, kardiyoloji vb. bilim dallarının herhangi birinde araştırıldıktan sonra hiçbir belirtiye rastlanmadığı halde endokrinolojik, nörolojik ya da kardiyolojik bir bozukluk olarak adlandırılsaydı doğru olur muydu? Bu nedenle ben psikiyatriyi tıbbın Allah'ı olarak görüyorum. Çünkü diğer bilim dallarının araştırıp da bulmadığı ne varsa “psikiyatriktir” tanısı koyuluyor ve öyle kalıyor. Aynı insanların kafalarında oluşan soruları yanıtlayamadıkları zaman, “Allah'tan” demesi gibi…

Cinsel kimlik, doğuştan sahip olduğumuz biyolojik cinsiyetimizden kaynaklanmamaktadır. Bizleri farklı kılan, trans olmayanların gözünde ötekileştiren cinsel kimliğimiz değil; biyolojik cinsiyetimizdir. En fazla dişil özelliğe sahip kişi en büyük vajinayı ve en iri göğüsleri taşır ya da en eril kişi en büyük penise sahip olandır diye bir kaide yoktur. Bazen en dişi özellikleri olan kişi bir penise, en eril özellikleri olan kişi de bir vajinaya sahip olabilir. Üstelik dişillik ve erillik dediğimiz kavramlar da kültürden kültüre değişirken nasıl olurda kafamızda dogmatik kadın-erkek yaratabiliyoruz? Coğrafi özelliklere, zamana, bir kaza sonucunda kaybedebileceğimiz organlara göre değişebilen seçmediğimiz bu bedenlere nasıl olur da görünüşe bakarak; cinsel kimlik, cinsel yönelim, karakter, gibi oluşması gibi değişmesi de zaman alan kavramları yakıştırabiliyor ve onları bu bedenlerde dogmatikleştiriyoruz? Davranışları hiçe sayarsak bedenden bağımsız gelişen cinsel kimliği göz ardı edersek dünyada organına bakarak bu çok dişi ya da çok eril diyeceğiniz kaç kişi var?

“Benim penisim çok küçük, sakallarım çıkmıyor, göğüslerim büyüyor” diyen biri bedenine bakarak ne kadar erkek ya da dişi olduğunu belirleyebilir mi? Cinsiyet dediğimiz olgu sadece biyolojiyle tanımlanabilseydi salgılanan hormonlardan dolayı göğsü büyüyen, sakalı çıkmayan her erkek kendini kadın; yüzünde tüyleri çıkan her kadın da kendini erkek hissetmeye başlardı. Epilasyona, penis büyütme ilaçlarına, alınan hormonlara gerek kalmazdı. Bir kadın ya da erkek aynaya bakarak “ben erkek gibiyim”, “ben de kadın gibiyim” diyerek bir üzüntü duymaz aksine kendini yansıtan nesneye itaat ederek ben kadınım ya da ben erkeğim diyebilirdi. Kolumuzun, bacağımızın, gözümüz ya da kulağımızın olmaması bizi insan olmaktan mahrum etmiyorsa penis yerine vajinamızın olması ya da vajina yerine penise sahip olmamız da insanı kadın veya erkek olma olgusundan mahrum edemez. Hiç bir insan biyolojik cinsiyetini ya da bedenini kendisi seçemez. Hiçbir toplumun da kadın dediğin 90-60-90 olmalı, erkek dediğin uzun boylu kaslı olmalı diye insanları kalıpların içine sokmaya hakkı yoktur.

Vajinası ve göğüsleri olan bir erkek olmayı ben istemedim. Bedenimi seçmediğim gibi, bu cinsel kimliği de ben seçmedim. Cinsiyetimi değiştirmeyeceğim sadece cinsiyetime ait olan bir organa ve görüntüye sahip olacağım. Penisi küçük olan her erkeğin olması gereken penis boyutuna sahip olması için geçirdiği bir operasyondan farklı görmüyorum bunu.

Tıp transseksüelliği cinsel kimlik bozukluğu olarak görüyorsa yani bozuk olan cinsel kimliğimizse o zaman doğru olduğuna inandığı bu bedeni niçin yanlış olduğuna inandığı bir kimliğe uydurulmasına müsaade ediyor?

Ortada tek yanlış görüyorum o da tıbbın yaptığı bir yanlıştır. Transseksüelliği bir kenara bırakalım… Cinsel kimlik nedir? Kendimizi bedenimize göre kadın erkek hissetmiyorsak o zaman neye göre kime göre kadın ve erkeğiz? Bunun ölçütü nedir? Bedenlerden, kılık ve kıyafetten bağımsız kadınlık ve erkeklik olgusunu görmeye çalışalım. Transseksüelliğin psikiyatrinin alanı içine girebilmesi için öncelikle sorulardan arınmış olması gerekir; çünkü bilim çözüme kavuşmuş olandır, bir nihayettir. Sorgulanmakta olan şey felsefenin içinden çıkamazken nasıl tıbbın içine girebilmiştir? Psikiyatri transseksüelliğin “neden”ini, “nasıl”ını, “niçin”ini açıklayamıyorsa transseksüelliği kendi içine nasıl alabilmiş, üstüne bir de “cinsel kimlik bozukluğu adlandırmasını koyabilmiştir?

Transseksüel olmamız psikolojimizden kaynaklanmaz; fakat toplumun bizi biyolojimizden dolayı ait olduğumuz cinsiyetin dışında görmesi, kabul etmemesi, hoş olmayan isimler takması, şiddetle yaklaşması, ruh sağlımızı etkilemektedir. Durumun psikolojik olan yanı ailedir, çevredir yani her bireyi içene alan toplumdur. Transseksüellik değildir. Doğuda tecavüze uğradığında namusu elden gitti diye çocuğunu vurmayı kabul eden bir toplum er ya da geç transseksüelliği de kabul edecektir. Toplumun kalıpları içinden kurtulabilmesi için bir trans geçirmesi şarttır bunun için de tüm travesti ve transseksüellere ihtiyaç vardır.

Tıbbında bu durumu kabul edip bize psikolojik hastalık olarak bakmaması ve bu terim yanlışının düzeltilmesi gerekliliğine inanıyorum.

İLKSEN

* http://www.hukuk.gazi.edu.tr/makale/dergiler/1/5.pdf

Cinsiyet Düzeltme Bürokrasisi

2008-12-09T14:12:00.006+02:00

Transseksüeller için rapor alma süreci İstanbul Üniversitesi Tıp Fakültesi, Psikiyatri Ana Bölüm Departmanı’na poliklinik başvurusuyla başlar. Burada ilk etapta poliklinik ve/veya özel muayene ile detaylı bir anamnez alınmaktadır. Aile yapısı, aile bireylerinin kişilik özellikleri, kişinin bebeklikten itibaren gelişim ve eğitim süreci, çevreyle olan etkileşimi, transseksüelliğine ait farkındalığıyla birlikte yaşadığı bireysel ve sosyal değişikliler, tuvalet alışkanlığı, cinsel yönelimi, cinsel ilişkide üstlendiği rol modeli, açık olup olmadığı, giyim tarzı ve zaman içinde giyim tarzındaki değişiklikler, daha önceki beraberlikleri ve sonuçları tek tek sorgulanır. İlk aşama en az üç veya dört seans poliklinik kontrolü şeklinde, genellikle ayda bir olan görüşmeler şeklinde yapılır. Çeşitli psikiyatrik ve kognitif (bilişsel) değerlendirmelerden sonra ikinci aşama olan grup terapisi sürecine girilir.

Grup terapisi kişiyi hem bireysel olarak değerlendirildiği, hem de diğer transseksüel bireylerle ve hekimlerle olan ilişkisini değerlendirildiği bir dönemdir. Grup terapisinde güne kişilerin bir yoklaması yapılarak başlanır. Kişinin hem nüfus cüzdanındaki ismi hem de transseksüel kimliğinde kullanmış olduğu ismi telaffuz etmesi beklenmektedir. Burada amaç, kendisiyle ve transseksüel kimliğini kabullenmeden önceki hayatıyla var olan ilişkisini değerlendirmektir. O dönemin yok sayılmaması ve kabullenilerek söz edilebilinmesi amaçlanan hedeflerden birisidir. Ayrıca alınan yoklama sırasında herkesin oturma düzenleri, bireyler arasında grupların olup olmadığı, kadın ve erkek transseksüeller arası dinamikler de izlenir.

Daha sonra kişi bir önceki ayda yaşamış olduğu olumlu ve olumsuz şeyleri "iyiler ve kötüler" başlıkları altında, iki tur halinde herkesin sırayla söz aldığı bir ortamda anlatır. Konuşanın sözünün kesilmeden dinlenmesine önem verilir. Yeri geldikçe üzerinde tartışılacak konular herkesin yorumuna açılır veya bireysel olarak herkes kendi fikrini belirtebilir. Vakit kaldığı takdirde ortak olarak bir olgu zemininde veya genel bir konuda tartışmalar yapılabilinir. Genellikle on-beş veya yirmi kişi katıldığı için bu bölüme yeterince vakit kalmayabilir. Grup terapilerine ve poliklinik görüşmelerine devamlılık gösterilmesi, şartlar ne olursa olsun gelinmesi rapor sürecindeki kararlılığa paralel olarak değerlendirilmektedir. Verilen uzun aralar terapi sürecine baştan başlatılmak gibi olumsuz sonuçlara yol açabilir. Hekimlerin tavırları genellikle olumlu ancak yapılabilecek sert çıkışlara rağmen kararlılığı sürdürerek terapi sürecine gelinmesi kişinin yararına olacaktır.

Grup terapisindeki belli bir süreden sonra kişi hastanenin endokrinoloji bölümüne sevk edilir: Burada çeşitli biyokimya ve hormonal tetkiklerin ardından hormona başlanmasına engel teşkil edecek bir durum olup olmadığı araştırılır. Daha sonra şartlar uygun olduğu takdirde hormon tedavisine başlanır.

Terapi sürecinde çevreye açılmak, sosyal hayatı transseksüel kimliğine göre yönlendirmek konusunda ilerleme sağlanması beklenmektedir. Ek olarak terapi sürecinde yılda bir veya iki kere aile görüşmeleri de yapılır. Bu görüşmelere sadece gönüllü olan aile üyeleri alınır ve onların da tıpkı transseksüel bireyler gibi bu durumu yanlız başlarına yaşayan aileler olmadıklarını fark etmeleri ve birbirlerinin tecrübelerinden yararlanmaları amaçlanmaktadır.

İki yıllık bir izlem sonunda rapor aşamasına hazır olunduğuna karar verildiğinde kişi hakkında bir dosya hazırlanır. Daha sonra psikiyatrlardan oluşan bir jüri önünde hazırlanan dosya ışığında sorulan bazı sorularla kişi değerlendirmeye alınır ve ardından raporu çıkar.

Çıkan raporla mahkemeye başvurulur. Genellikle bir avukat aracılığıyla mahkemeyi takip etmek kişi açısından daha kolay olacaktır. Mahkeme ameliyat olabilme iznini vermeden önce transseksüel olduğunu onaylaması için farklı bir hakem hastaneye gönderir. Bu aşamada avukatın davaya bakan mahkemenin hangi hakem hastaneye gönderdiği konusunda kişiyi bilgilendirmesi çok önemlidir. Çünkü her hastane transseksüellere aynı şekilde yaklaşmamaktadır ve ilgili mahkeme sıklıkla hep aynı hastaneye yolladığı için avukatın bunu takip ederek gerekli şekilde mutlaka kişiyi bilgilendirmesi lazımdır. Hakem hastane aşaması daha zor bir süreçtir. Bu aşamada, kişinin almış olduğu raporu hiç dikkate almayan hekimler çıkabilir. Burada genellikle psikiyatri, üroloji, kadın doğum bölümlerine açılan sevklerle ilgili bölümlerde muayene olmanız istenir. Ancak bu aşamada, transseksüeller hekime ve ilgili bölüme göre değişen derecelerde zorlamaya uğraştıklarının bilinmesinde yarar vardır. İşler beklenildiği veya en azından olması gerektiği kadar kolay yürümeyebilir. Genellikle daha önce yapılmamış olan genital bölgeyle ilgili görüntüleme tetkikleri ve psikiyatrik testler istenir. Daha önce yapılmış olan testlerin tekrar yapılması da istenebilir. İlgili bölümlerin verdikleri raporlardan sonra tekrar heyete girerek ortak bir rapor çıkar. Bu aşamadan sonra alınan hakem hastane raporu mahkemeye götürülerek ameliyat için gerekçeli karar alınabilir.

barış

bu yazı dönme dergisinin ikinci sayısındadır. bekleyiniz, okuyunuz, ısrarla sorunuz
bu yazıda sanal reklam uygulaması vardır. :)

Sinan'dan güzellemeler

2008-12-09T14:05:00.005+02:00

Numero uno: Beni Böyle Kabul EyleTürkiye’ye dönerken hava alanında beni ilk karşılayanlar arasında annemin bana hayal kırıklığı ile bakan gözleri de vardı. Saçımı ve giyimimi tasvip etmeyen, bu yüzden de beni arkadaşlarının yanında karşılamaktan rahatsızlık duyan annem, “Türkiye’ye gelirken saçını kız gibi kestiremez miydin?” diye sordu. Bir senedir görmemiş olduğum annemin açılış cümlesinin bu olması da haliyle bendenize baya bir koydu…

Ben işin röflesinde, permasında, balyajında değilim arkadaş; neticede erkeklik tarihimizin yakın geçmişinde Rod Stewart, Jon Bon Jovi gibi örnekler mevcut. 90’larda hayatımıza kapıyı çalmak yerine öküz gibi omuz atarak girmiş olan memoli - deli kürek ekürisi henüz ortaokulda seksek oynarken, Rod Stewart abimiz gelin başını aratmayan saçları ve vücudu saran tek parça streç badisi ile dünyayı sapına kadar sallamıyor muydu? Sallıyordu. O an beni sarsan, uzun zamandır aşina olduğum transfobik tepkilerin beni hala bu kadar savunmasız yakalayabildiğini görmekti. Demek toplumsal transfobimizden anneciğimin payına düşen miktar, bir kavuşma anında yüzündeki sevinç ve heyecanı yerle bir edebilecek büyüklükteymiş…

Numero dos: Natürel Bağdem, Organik Hıyar
Ailemi ziyaret etmek için İzmir’e gitmiştim. Annemlerin bir komşusu ve eşleri bize misafirliğe geldiler. Yenildi, içildi, sohbet, muhabbet derken bu komşunun kocası hafiften kafayı buldu ve beni ima ederek "bak aslında saçları uzatsa, makyaj yapsa, ona göre giyinse falan gayet şahane bir genç kız olur" dedi. Ben de dayanamayıp "valla Hüseyin Abi, sen de saçları uzatsan, makyaj yapsan, mini falan giyinsen, sen de bomba gibi bir genç kız olursun" dedim. Dememle beraber ses kesildi, hayat durdu, ekran dondu, ve babam yayın akışını devam ettirme çabasıyla araya zorlama bir kahkaha koydu.

Sapına kadar erkek abimiz benim bu çıkışıma çok içerlemiş olacak ki sözlerine benim "doğaya aykırı" olduğumu ekleyerek devam etti. Hani bu lafı eden de ne bileyim meşhur bir zoolog veya sualtı dünyasının duayeni falan olsa içim yanmaz, herif mazot tüccarı. Kardeşim sen mesleğin icabı küresel ısınmanın kalorifer kazanına meşe odunu atan bir insansın, utanmadan nasıl ‘doğa’ dersin? Ortada doğaya aykırı bir şey varsa, o en başta senin benzin içip, zehir tozutturan bilmem kaç silindirlik cipindir ulan. Ama kaç yazar, doğa argümanını çürütsen burnuna dini dayayacak, alternatif ictihad örnekleri göstersen, zındıklıkla suçlayacak, vs. Zira adam benim üzerimdeki otoritesini çok sorgulanamaz bir yerden, ‘heteroseksüelliğinden’ ve ‘erkekliğinden’ alıyor hamdolsun; akıl, mantık, vicdan, micdan hiç birşey kar etmez...

Yeri gelmişken, cinsiyetçiliği, şiddeti, eşitsizliği, heteronormativizmi, ataerkilliği, ırkçılığı, sömürüyü meşru göstermek için cımbızla seçilen doğa örneklemelerine ayrıca hasta olduğumu belirtmeliyim. Varsa yoksa “dişi kuş yuvayı yapar”, “güçsüzler elimine olur”, “ormanlar kralı aslan” falan fılan. Hani nerede “erkek penguen çocuğa bakar”, “ormanda lüks olmaz”, “dişi sırtlanın malı meydandadır” (bu arada hakikaten meydandadır, -spotted hyena- diye google’da arayın görün inanmazsanız) ? Yemezler hegemonya.

Neyse, Hüseyin Bey’le aramda geçen bu tatsız tartışma yukarıda anlattığım şekliyle alevlendikten sonra, maalesef işler biraz kontrolden çıktı. Sükunetimi koruyup söylemek istediklerimi düzgün düzgün anlatmam gerekirken karşılıklı ses yükselmesi sendromuna kurban gittim. Evde herkesin rengi git gide kızıla çalarken abim sağolsun “yeter, daha fazla üzerine gitmeyin kardeşimin, istediğini giyer, istediği gibi davranır, size ne?” diyerek bana açık bir şekilde arka çıktı ve konu o anlık da olsa kapandı. Abime türlü çeşit sebeplerden dolayı “açık” olmadığım düşünülürse, onun bu beklenmedik empatisi ve sempatisi de stresli denebilecek bir geceyi benim belleğimde sıcak ve güzel bir anıya dönüştüren etmen oldu.

Numero tres: Meyve Sinekleri
Bir iki hafta önce NTV MSNBC’de “Meyve sineklerinin eşcinselliği insanı çözecek” diye bir haber okudum. Hadi cümleten gözümüz aydın(!). Buram buram soy geliştirme bilimi (eugenics) kokan bir araştırma haberini manşetten sanki müjde verir gibi girebilen gazeteci arkadaşla tanışmak istiyorum. Bu tip yüksek tirajlı gazetelerde her sabah “…ilelebet homofobiye bağlı kalacağıma, sağ duyudan uzak duracağıma namusum ve şerefim üzerine and içerim” türevinden bir yemin ediliyor galiba. Haberde bahsi geçen denyolar “olayı çözdük, çözecez” diye atıp tuta dursunlar ben şahsen son derece müsterihim, niye mi?

Herşeyden önce heybetli görünsün diye NTV at sineği resmi kullanmış ama ben bu meyve sineğini (drozofila) fen lisesi yıllarımdan tanırım, DNA’sında afedersiniz tesbih kadar gen olmayan çok basit bir hayvandır. Meyve sineğinden yola çıkıp insan cinselliğini anlamaya çalışmak; kefal’in ekmeğe, palamut’un zokalı yeme gelmesi üzerinden global market ekonomisini açıklama çabasına tekabül eder. Yarabbim başımıza musallat ettiğin hıyar ağalarını her daim böyle abeslerle iştigal ettir. Amin.

Ayrıca, dikkat ettim yazıda lezbiyenliğin l'sinden veya transeksüelliğin t’sinden söz edilmemiş. Varsa yoksa erkek sinek şuna nefislendi, erkek sinek buna göz süzdü. Diğer bir deyişle bu araştırma böylelikle "erkektir, sinektir, yapar" devrine noktayı koyuyor; sen, ben, bizim oğlan yırtıyoruz. Açıkçası, ben haberin asparagas olduğuna ve araştırmayı çarpıttığına inanıyorum. Ya da araştırmacılar hakikaten angutlukta yeni bir sayfa açmışlar ve bu seneki Ig Nobel'i kimseye kaptırmadan alırlar diyorum. Bitiriyorum. (kaynak: http://www.ntvmsnbc.com/news/429265.asp)

bu yazı dönme dergisinin ikinci sayısındadır. bekleyiniz, okuyunuz, ısrarla sorunuz
bu yazıda sanal reklam uygulaması vardır. :)

Travesti(yim)

2008-12-09T13:48:00.007+02:00

Cross-dresser nedir? Travesti nedir? Sadece karşı cins kıyafeti giymek midir? Karşı cins gibi davranmak da buna girer mi? Bazıları da kısa süreli bir giyimden bahsediyor. Neye göre değişiyor? Günde kaç dakika veya saat karşı cins kıyafeti giyildiğinde cross-dresser olunur! Travesti farklı bir şey mi? Bu girişten anlaşıldığı üzere bu sayının dosya konusu “cross-dresser” ve başka arkadaşlar da bu konuda yazacaklardır, belki de bu soruları da cevaplarlar, kim bilir?

Önce “cross-dresser” veya “travesti” dendiğinde aklıma gelenleri bir sıralayayım, bakalım neler çıkacak. Türkiye’de travesti denilince “ameliyata hazırlık yapan transseksüel” gibi bir şey algılanıyor. İnternette baktım A.B.D. ve diğer Avrupa ülkelerinde daha net bir tanımlama var. Karşı cins kıyafeti giyen -daha sonradan buna bir de “karşı cins gibi davranan” da girmiş- demek ama Türkiye’de bu şekilde pek anlaşılmıyor. Bu yüzden kendilerini tanımlamak için İngilizcesi olan “Cross-dresser”ı kullananlar da var. Türkçe yayınlanan bazı internet sitelerinde kullanıcılar kısaltarak (CD) olarak kendilerini tanımlıyorlar.

Genelde cross-dresser denilince kadın kıyafeti giyen erkek akla gelir, çoğunlukla da bu durum tanımlanır. Kadınların erkek kıyafeti giymesi bu tanıma sokulmaz. Nedense kadın cross-dresser’ın veya kadın travestinin az olduğu ve erkek kıyafeti giymenin çok da önemli olmadığı öne sürülür. Toplumun gözünde erkeğin kadın kıyafeti giyerek “kadınlık üzerinden aşağılanması” daha önemlidir.

Şimdi de biraz kendi “cross-dresser”, “travesti”liğimden söz edeyim. Sadece bundan. Nedenini araştırmadan. Burası önemli. Neden aramak, travesti olmayanı doğru kabul eden ve travestiliği buna göre yorumlayan bir bakışı anlatır. Nedeni araştırmak birbirinden farklı durumları karşılaştırmaya da sevk edebilir. Genelde olur bu, “toplumda lezbiyenler daha çok kabul görüyor, feminen geyler ise daha zor” gibi cümleleri duyanlarımız vardır. Feminen geyler “kadınlık” üzerinden, yani “kadına benzediği” için bir aşağılama yaşarlar, lezbiyenler ise toplumda “kadının cinselliğinin önemsenmemesi” yüzünden, yaşadıkları hemcins birlikteliğinin görünmezliğinde boğulurlar. Aslında her ikisi de toplumda kabul görmez. Sarf edilen bu ve benzeri cümleler yaşanan travmaları, dışlanmışlığı, aşağılanmayı, ezilmeyi yok sayan, hafife alan bir durum yaratır. Yaşananları başkalarının gözünde önemsizleştirir.

Bu yüzden, sadece, yaşamım boyunca çeşitli çevrelerde bana söylenmiş sözlerden yola çıkarak kadın travesti olmanın da zor olduğunu, devamlı bir “kadın ve kadınlık” vurgusuna yönlendirildiğimi ve diğer LGBT’lerin de yaşadığı aşağılanma ve yok saymadan nasibimi aldığımı söylemek istiyorum. Daha açılan olmadığı heteroseksüel bir ailenin içinde büyütüldüm. Kadın bedeninde doğdum. “Kadın” olarak yetiştirildim. Büyürken de kadınlığı kodlayan şeyleri yapmadığımda “kadın” olmayacağım diye korkanlar tarafından engellendim. Kodlar döneme göre değişebiliyor. Belki biraz detay vermek iyi olur. 1972‘de doğdum. Çocukluğumun geçtiği yıllarda “kadın” olduğunu gösteren göstergelerden biri istisnasız yaşı ne olursa olsun tüm kadınların etek giymesiydi. Devlet kurumlarında kadınların pantolon giymesi 2001’de gerçekleşti (üşenmedim Google’da baktım). Ben ise pantolon giymeye bilinçli olarak altı yedi yaşlarında başladım. Annem yalvarırdı “ne güzel eteklerin var, niye giymiyorsun” diye, ha bu arada o zamanlar çocuklara ne giymek istedikleri sorulmaz mağazaya gidilir ve alınırdı. Genellemeyeyim, benim ailem öyle yapardı. “Kız” çocuklarının giymesi gereken ne varsa o alınırdı, ben de giymezdim. Bu yargıların ve yönlendirmelerin ne kadar kemikleşmiş olduğunu gösteren bir örnek ise teyzemden geldi; sık görüşmeyiz ama dokuz yıl sonra görüşmek zorunda kaldık, beni gördüğünde ilk sorduğu şey “aa Aligullüm ben seni hiç etekli görmeyecek miyim” oldu.

Buluğ çağına girince ailedeki kadınlar daha bir “kadınlığa giriş” dersi vermeye başladılar. Yoğunlaştırılmış kurslar gibiydi. Buna bir de babam katıldı. Koro halinde “genç kızlar makyaj yapar, makyaj yap”, “saçını şöyle tara”, “daha canlı şeyler giy” diye direktifler verip bir de buna “topluklu ayakkabı” giyme fantezilerini eklediler. Benim fantezim hiç olmadı ama maşallah onlar benden daha meraklıydılar. Babamın gardırobundan besleniyordum. Kazakları favorimdi, klasik (ceket-gömlek- pantolon) takım giydiği için bunlara pek dokunmazdım. Kadın’a ait görülen birçok şey (giyim, makyaj, vs.) ilgi alanımda olmadığından ve de aynı cinsel yönelime de sahip olmadığımdan benle aynı yaştaki kadınlarla iletişim kurmakta zorlanırdım. Onlara benzemediğim için daha çok dışarıda bırakılırdım.

Hızlı geçeyim, büyüme sürecim boyunca duyduğum cümleleri yazsam, nasıl “tek tipleştirildiğimi”, iki cinsiyetten birine yönlendirildiğimi anlarsınız, umarım. “Niye oje sürmüyorsun, kadınların elleri bakımlı olmalıdır”, “niye canlı renkler –kırmızı, pembe, yeşil, vs.-giymiyorsun (mavi, gri, siyah, lacivert erkeklerin rengidir)”, “elini arkanda birleştirerek yürüme, ne o öyle hacıağa gibi”. Bunlar yıllar içinde bende iz bırakan cümleler. Bu tür cümleler sadece aile ve akrabalardan gelmiyor, arkadaş ve hatta lezbiyen/biseksü el sevgililerden de gelebiliyor. “Kadınlardan hoşlandığını söylüyorsun ama erkek gibisin, lezbiyenler de kadınlardan hoşlanır”, “erkek isteseydim erkekle birlikte olurdum” diyenler de çıktı.

Tabii bu insanlardan etkileniyordum ve onların verdikleri kalıplara uymaya çalışıyordum. Fakat bu zordu, kendim değil bir başkası olmaya zorlanıyordum. Eski fotoğraflara baktığımda “kadınsı” bulduğum fotoğraflarım yok değildi. Onlar ise bu “uyum” çabalarının sonuçlarıydı. Bu fotoğrafların içinde beni kendimden en nefret ettirenleri düğünlerde çekilen fotoğraflardı. Düğünler kadınların ve erkeklerin “en erkek”, “en kadın” oldukları, bir çeşit şov yaptıkları yerler haline gelirdi. Kadınların günlük hallerinden bin kat daha fazla makyaj ve “kuş yuvası” (ama öyle) saçlar yaptırdıkları, abartılı kıyafetler giydikleri, erkeklerin ise takım elbise ve tıraş olayına girdikleri gösteri dünyasıydı. O kıyafetlerin içindeyken aynada gördüğüm kişiyi tanımıyordum. Kâbusumdu. O günden bugüne, çok az düğüne gittim, ee tabii sosyal alan da daralıyor o zaman.

Karşı cins kıyafetleri giymek -ve karşı cins davranışları göstermek- çoğu zaman aşağılanmayla dışlanmayla karşılaşmak demektir. Sokakta yürürken dışarıdan belli olmuyorsam kişilerin dikkatli bakışlarını üzerimde yakalarım, “kadın mı, erkek mi, ne ki bu?” bakışlarıdır bunlar. Bazen de alaylı gülümsemelerle karşılaşırım. İçimde en çok yer eden de bana dikkatle bakan adamın delici bakışlarındaki nefret olmuştu. Bunları çevremde anlattığımda bazı travesti ve transseksüel arkadaşlar bana “n’olmuş ki? Biz her gün bunun beş katını yaşıyoruz” derler. LGBT’nin her harfi karşı cins ilişkilerin yüceltildiği, erkek egemen, ailenin kutsal sayıldığı bir yerde çok çeşitli eziyetlere maruz kalıyor. Bunları kimse inkâr edemez. Fiziksel şiddet kadar yukarıda saydığım sosyal şiddet de hayatımızda etki bırakan bir şeydir. Bu tür sözler insanda “yaşadıklarımın dikkate alınması için illa dövülmem mi gerekiyor” tepkisini verdiriyor.

Bazı arkadaşlarımdan da “transseksüel de değilsin, toplumsal cinsiyet kodlarını yeniden üretiyorsun, ne menem bir şey yapıyorsun sen” gibi laflar işitirim. Dengeli bakmak lazım diye düşüyorum. Toplumsal cinsiyeti yeniden üretiyor olabilirim ama sadece ben üretmiyorumdur diye de düşünüyorum. Toplumsal cinsiyet rollerini inceleyebiliriz ve bu inceleme sonucu belki davranış kalıplarında da bir değişikliğe gidebiliriz. Sonuçta birçok farklı “erkeklik” ve de “kadınlık” vardır. Biraz daha geniş açıdan bakıp, belki de “kadın nedir, erkek nedir” diye de sormamız gereklidir. Bu biçimler de incelenebilir. Sorgulamalar yapmak, sonuçlar çıkarmak, hayatında bunları uygulamak kişisel bir irade sonucu olmalıdır, dayatmayla değil.

Düşündüm de, sanırım, benimki biraz uzun dönem travestiliğine giriyor. Böyle bir sınıflandırma yok, ben uydurdum. Son bir senedir, “ne biçim kadınsın” iması barındıran sözlere kimden gelirse gelsin artık prim vermiyorum. Evet, erkeksiyim. Evet, erkek kıyafetleri giyiyorum. Kendimi böyle daha rahat hissediyorum. Sadece bunun kabul edilmesi benim için yeterli. Daha yazarım da, bunaltmayayım, bir daha ki sayıya artık…

aligullüm

bu yazı dönme dergisinin ikinci sayısındadır. bekleyiniz, okuyunuz, ısrarla sorunuz
bu yazıda sanal reklam uygulaması vardır. :)

Trans erkek inisiyatifi ve trans politikası

2008-12-02T18:11:00.006+02:00

Homofobi Karşıtı Buluşmada Trans Panelinde Değindiğim Konular

Trans politikaları üretilirken aciliyetleri sebebiyle daha ziyade çalışma hakkı, şiddetten korunma hakkı, eğitime ve sağlığa erişim hakkı gibi insan haklarına odaklanıyoruz. Ben ise trans politikaları üretirken atlanmaması gerektiğini düşündüğüm ve yine çok önemli bir insan hakkı olduğuna inandığım “başkaları tarafından değil, kendini kendi hissettiğin ve istediğin şekilde tanımlama” hakkı üzerinde durmak istiyorum.

Burada değineceğim konuların pek çoğu Lambdaistanbul’da yaklaşık iki ay once kurduğumuz trans erkek insiyatifinde de sıkça konuştuğumuz konular. Zaten bu insiyatifin çıkış sebebi biraz kafamızdaki sorulara beraber cevap aram ak, kendimizi anlamlandırmak, deneyim paylaşmak, trans erkek görünmezliğini kırmak, örgütlü mücadele ile aşılabilecek sorunları tespit etmek, çözüm üretmek, toplumda ve kendi kafamızda yer alan “trans erkek” kalıplarını incelemek ve belki yeri geldiğinde kırmaktı.

Biz şimdilik üç kişiyiz ve üçümüz de feminist hareketin içindeyiz. Bu bağlamda ‘kadınlık, erkeklik, translık, toplumsal cinsiyet’ gibi konular gündemimizin önemli bir bölümünü işgal ediyor. Feminist hareket ve hatta LGBT hareketi içinde sıkça karş ılaştığım, biraz da itham edici bulduğum bir soru var: “Trans’lar toplumsal cinsiyet rol ve dinamiklerini yeniden üretiyor mu?” Benim kan ım, apolitik ve feminizmle ilişkilenmemiş bir transın, yine aynı şekilde apolitik ve feminizmle ilişkilenmemiş her hangi bir kadın veya bir erkek kadar bu dinamikleri üretiyor olduğudur. Kendimden örnek vermek gerekirse, ben feminist olmadan once de trans’tım. O zamandan bu zamana tekil ve beden odaklı olarak kendimi algılayış biçimim (cinsiyet kimliğim) değişmemiş olsa da, kendimi toplumda ve özellikle kadın-erkek dinamikleri içinde anlamlandırışım (toplumsal cinsiyetim) çok değişti. Diğer bir deyişle, bu tip dinamiklerin üretilmesi veya kırılması cinsiyet kimliğinden bağımsız olarak kişinin farkındalığı ile ilgili bence. İşte tam bu yüzden -kendim de bu grubun bir parçası olduğum için- trans’ların feminizm ile ilişkilenmesini çok önemsiyorum, ve bu diyaloğun başlaması için iki tara fın da kurtulması gereken önyargılarının bulunduğunu ve bu yönde atması gereken adımların olduğunu düşünüyorum.

Bizim trans erkek insiyatifinde yoğunlukla konuştuğumuz bir diğer konu da beden politikaları ve özellikle dönüşüm sürecinde öngörülen yasal prosedürler. Herşeyden once “dönüşüm süreci” bizce ne? Devlet için ne? ona bakmak gerekiyor belki. Bizim trans erkek insiyatifi olarak üzerinde ortaklaştığımız dönüşüm tanımı şöyle: Bir kişinin kendi cinsiyet kimliği ve bedensel bütünlüğü açılarından mutlu, huzurlu, ve tatmin olduğu bir noktaya ulaşabilmesi. Bu kritere dikkat ettiğimizde ameliyat olma veya olmama gibi bir şartın bulunmadığını görebiliriz. Bununla beraber bizim tanımladığımız şekliyle trans dönüşümü ikili cinsiyet sistemine herhangi bir gönderimde bile bulunmuyor. “Tıbben”, “yasalarca”, ya da “toplum” tarafından anlaşıldığı şekliyle ise dönüşüm süreci daha ziyade şöyle tanımlanabilir: Tıbben kadın veya erkek addedilen bir şahısın bir seri psikiyatik müdahele ve ameliyat geçirerek benliğinin derinlerinde yatan karşı cinse dönüşmesi ve bu sürecin sonunda da mahkeme kararıyla kimliğinin rengini değiştirmeye hak kazanması. Kadından-Erkeğe (KE) trans’ların Türkiye’de mavi kimlik alabilmesi için geçilmesi gereken süreçte şunlar var 2 yıllık terapi süreci, hormon kullanımı, evli olmadığınızın ispatı, kısır olduğunuzun ispatı, ameliyat için mahkeme kararı, ameliyatlar (göğüslerin alınması, rahmin ve yumurtalıkları n alınması, penis yapımı), ameliyat sonrası heyet raporu ve kimlik değişimi için ikinci bir mahkeme kararı.

Burada aslında üzerinde konuşulabilecek epey bir sorunsal katman mevcut. Mesela, Lambda adına geçtiğimiz Mayıs ayında katıldığım TGEU (Transgender Europe) konseyinin önemli gündem maddelerinden biri ‘kısır olmanın/kısırlaştırılmanın’ dönüşüm için ön koşul olmasıyla mücadele ihtiyacıydı. Avrupa’nın bazı ülkelerinden trans örgütler açık bir insan hakkı ihlali olan ‘zorunlu kısırlaştırma’ ile mücadeleyi başlattıklarını ifade ettiler. Biz de insiyatif olarak bu mücadeleyi destekliyoruz ve isteyen bir trans babanın çocuğunu doğurabilme hakkı’na sahip çıkılması gerektiğini düşünüyoruz.

Türkiye’de yaşayan KE trans’lar için diğer bir yasal sorunsalın ‘zorunlu penis yapım ameliyatı’ olduğunu düşünüyorum. Avrupa’da bu konuyla ilgili yasal düzenlemeler ülkeden ülkeye değişmekle beraber, dünya genelinde pek çok ülkede trans erkekler için mastektomi (göğüs ameliyatı) ve histerektomi (rahim ameliyatı) “cinsiyet değiştirme” süreci için yeterli kabul ediliyor. Penis yapım ameliyatı benim tanıdığım trans’lar arasında çok tercih edilen bir ameliyat değil. Bunun çok çeşitli sebepleri var, herşeyden önce cinsel ve bedensel anlamda ameliyatla penis taktırma ihtiyacı hissetmeyen pek çok trans erkek var. Bunun ötesinde günümüzde penis ameliyatı işlev, his, ve cinsel haz sağlama noktalarında tam anlamıyla başarıya ulaşmış bir ameliyat türü değil; dolayısıyla insanları, %100 tatmin vadetmeyen bir ameliyat türüne zorlamak bence insanlık dışı. Ayrıca ameliyat masraflarının yüksek olması, ağır bir ameliyat olması gibi diğer etmenler de yine caydırıcı unsurlar arasında sayılabilir. Hal buyken, mastektomi ve histerektomi geçirmiş, hormon kullanmış ve dış dünyada sürekli erkek olarak algılanmaya başlamış bir trans’ın, sadece penis ameliyatı geçirmek istemediği için mavi kimlik alamamasının hayatını ne şekillerde zorlaştırabileceğini hayal etmek çok zor değil.

Toparlamak gerekirse, biz trans erkek insiyatifinde sadece üç trans erkek olmamıza rağmen üçümüzün de kendi bedeniyle ilişkilenmesi ve hedeflediği bedensel dönüşümler birbirinden farklı. Yasaların bu çeşitliliği yadsımadan, insan haklarıyla daha uyumlu ve genel olarak daha esnek bir biçimde yeniden düzenlenmesi gerektiğini düşünüyoruz.

Son olarak da, terapi süreciyle ilgili kafamızda oluşan soru işaretlerini paylaşmak istiyorum. Türkiye’deki terapi süreçlerine istinaden bilgimin çok kısıtlı olduğunu itiraf ederek başlamakta yarar var. İnsiyatif olarak çok istememize rağmen henüz Çapa’ya gidip 2 yıllık terapi sürecinin içeriği ve detaylarını öğrenme fırsatımız olmadı. Amerika Birleşik Devletleri’nde uygulanan ön koşul terapiler daha ziyade bir yıllık olup, kişinin toplumda “karşı cins” olarak yaşamasına hazırlık mahiyeti taşıyor. Amerika’da yaşanan terapi aracılığıyla trans’ların tek tipleştirilmesi, toplumsal cinsiyet kalıplarına uyma beklentileri gibi sorunların Türkiye ile ne kadar örtüştüğünü bilemediğim için bu kısmı şimdilik es geçiyorum.
Türkiye’de yasalarca ön koşul haline getirilmiş 2 yıllık terapi süreci, belki de devletin vatandaşını geri dönüşü olmayan bir eylem öncesi, olası pişmanlıklardan koruma tedbiri olarak karş ımıza çıkıyor. Tabi bu noktada devletin hangi vatandaşlarını ne tip pişmanlıklardan koruma ihtiyacı hissetiği ve bu ihtiyaç paralelinde direttiği koruma mekanizmaları ndan hangilerinin meşru kabul edildiği ilginç. Mesela, vasektomi öncesi böyle bir terapi zorunluluğu var mı? Daha da önemlisi, heteroseksüel çiftler çocuk yapmadan once herhangi bir terapi sürecinden geçiriliyor mu? Bildiğim kadarıyla hayır. Olayı karikatürize etmek adına terapi gerektiren bedensel değişimler listesine estetik ameliyat öncesi 2 ay terapi, saç kestirmeden önce 4 saat terapi gibi örnekler ekleyebiliriz. Değişik ülkelerde ameliyat izni için değişik (ve genelde daha kısa) süreli terapi koşulu arandığını bildiğim için Türkiye’deki terapi süresinin neden iki yıl olduğunu merak etmekteyim. Başta da belirttiğim gibi bu konu üzerinde daha fazla bilgi edinmek ve sonrasında durumu detaylarıyla değerlendirmek trans erkek insiyatifinin hedefleri arasında yer alma ktadır.

Böylelikle Lambdaistanbul çatısı altında kurduğumuz trans erkek insiyatifi toplantılarında konuştuğumuz konuların bir kısmına değinmiş oldum. Daha henüz yolun çok başında olduğumuz için ilk etapta zihnimizi açmaya çalışıyor, ve buradan hareketle örgütlü mücadele vereceğimiz alanları tespit etmeyi hedefliyoruz. Toplantılarımız trans erkekler ve kendini sorgulayan arkadaşlara açıktır. İnsiyatifle ilişkilenmek isteyenler bana aşağıdaki emailden ulaşabilirler:
scgoknur@yahoo. com

Yazan: Sinem Sinan Göknur

İsim: Aligül

2008-10-23T14:31:00.010+03:00

Genel olarak isimlerimiz biz doğduğumuzda cinsel organlarımıza bakılarak, eğer bekleniyorsak varsayılan cinsiyetimize göre konuyor. Eskiden, ültrason yokken, gönülden geçen cinsiyete göre isim konurmuş, daha detaylı düşünenler her iki cinsiyet için de isimler hazırlarmış ki şimdi de bu tavrın pek değiştiğini sanmıyorum.

İsimlerin de cinsiyeti var. Kadınlara “kadın ismi”, erkeklere “erkek ismi” veriliyor. Kadınlarda Mehmet, Ahmet, vs. erkeklerde de Ayşe, Fatma, vs. isimleri göremiyoruz. Bir cinsiyeti işaret etmeyen isimler de var; Barış, Rüzgâr, Deniz gibi. Fakat bu isimler kişilere kendilerini “cinsiyetsiz” hissettikleri ya da algıladıkları için konulmuyorlar.

Resmi belgelerde (nüfus cüzdanı gibi) değişiklik yapılmadığı sürece bazı kimliklere sahip kişiler isimlerini bu kimliklerinin (cinsiyet kimliği, etnik kimlik gibi) altını çizmek için değiştirebiliyorlar. Resmi belgelerdeki ismi “yeni” isimlerle değiştirmek de bulunduğunuz kimliğin zorluk derecesine göre değişiyor. İsminizi Kürt ismiyle değiştiriyorsanız, kimliği değiştirmeyi bırak hapis cezası yemeniz bile muhtemel, trans kadın veya erkekseniz sadece isminizi değiştirmeniz yetmiyor, nüfus cüzdanınızın rengini de değiştirmek zorundasınız.

Ben resmi belgelerde bir değişikliğe gitmek için herhangi bir şey yapmadım ama en azından belli bir çevrede Aligül olarak çağrılmak istedim. Bu ismi bir lezbiyen arkadaşımla yarattık diyebilirim. Kendimi trans erkek olarak yeni tanımlamaya başlamıştım. Hem içinde bulunduğum fiziksel hali (hala kadın biyolojisine sahibim) ve kendimi algılayışımı (erkek olarak algılıyorum) simgeliyor oluşu, daha önceden kullandığım isme benzerliği, hem de kendi transfobim yüzünden aldım.

Neden sadece Ali’yi seçmedim diye sorduğunuzu duyabiliyorum. Kendimi erkek olarak tanımlamakla birlikte toplumda erkeğe yüklenen her şeyi; davranışları, halleri, sorumlulukları da almam gerektiğini sanıyordum. Hoş zaten büyürken bunların birçoğunu üzerime almıştım ama yine de hayatımda bana ne getireceğini bilmediğim yeni bir sayfa açılacak hissinden çıkamıyordum.

Herkese açılmam yani trans erkek olduğumu anlatmam gerektiğini sanıyordum. Açılırsam trans erkekliği nasıl anlatacağımı bilmiyordum. Cinsel yönelimi (gey, lezbiyen, veya biseksüel olduğunu) anlatmak, belli bir cinsiyet üzerinden hangi cinsiyette insanı/lara duygusal ve/veya cinsel ilgi duyduğunu anlatması açısından translığı anlatmaya göre görece biraz daha kolay olabiliyor. Kendimi nasıl algıladığımı nasıl anlatacağım ki!

Nerelerde açılmam gerektiğinden emin değildim. Tüm bu saydıklarım kendime yönelik transfobinin örnekleriydi. Başkalarının hakkımda ne düşüneceğinden endişelenmek de transfobiye giriyor sanırım. Kısaca, “kadınsın işte neden erkek ismi kullanıyorsun ki” deneceğinden korkuyordum. Sonrasında bu korkuların yersiz olduğunu gördüm.

Nisan 2008 den beri ailem ve iş çevrem dışında kalan arkadaşlarım ve örgütlerim çevresinde Aligül olarak çağrılıyorum. Kendi kendime Aligül dediğimde komik geliyordu. Sonra düşündüm ki kadın ismimi söylediğimde gülmüyorum Aligül’ü kullanınca neden gülüyorum. Bu farkındalık beni kendime getirdi. Artık Aligül benim için diğer isimler gibi bir isimdi. 36 yıl diğer isimle anılınca tabii ki Aligül olarak çağrılmaya alışmak için zaman gerekiyordu. Bir süre adapte olamadım. Bir başka arkadaşım bunu bana aktardı, Lambda’daki arkadaşlardan birkaçına seslendiklerinde bakmamışım. Şimdi bakıyorum. J

Kendim kadar başkalarının da alışması gerek. Açıldığım arkadaşlarıma Aligül olarak çağırmalarını resmen ve kesinkes istiyorum. Eski isimle tanıyanlar biraz daha zorlanıyor. Komik şeyler yaşanıyor; cümleye eski ismim ile başlayıp “ay pardon” deyip Aligül’le devam edenler, maillere Aligül ile başlayıp ikinci satırda kadın ismimle devam edenler oluyor. J Sık iletişim içinde olduğum insanların alışması ve benimsemesi daha kısa zamanda oluyor. Tabii biraz da cinsiyet kimliğinin ne olduğunu anlayıp, kabul etmekle de ilgili bu. Açılma ve kabul etme/ettirme ile ilgili düşüncelerimi ve deneyimlerimi başka bir yazıda paylaşmak istiyorum.

Tanımadığım, belli bir iletişim kurmak zorunda kalmadığım insanlarla daha kolay oluyor, ama yine de tedirgin olabiliyorum. Tanıştığım her insan ya soru soran bakışlarla ya da şaşkın gülen yüzle bakıyor. Sanırım içinde hem Ali hem Gül barındırdığı için bu tepki. Uzun uzun trans erkeğin ne olduğunu anlatamayacağımı ya da anlatsam bile o kısıtlı zamanda yeterli olmadığını düşündüğümde (çünkü açılmak sadece bir başlangıç, insanların anlamaları için zaman gerekiyor) neden bu isim olduğuna dair kısa bir öykü uydurdum, eğlendim de. J “Annem Ali istemiş, babam da Gül. Çok kavga etmişler, sonunda orta yolu bulmuşlar. Aligül koymuşlar.” Bu ismi normalleştirmek için uygun bir yöntem gibi geldi, ama yine de açılmadan önce tırstığımı saklamıyor. Yazın birkaç arkadaşla Karadeniz seyahatine çıktık. Arkadaşlardan birinin akrabasında kaldık. Aligül olarak tanıttım, şaşkın bir gülümsemeyle “ne biçim isim o”, “neydi senin ismin?” gibi tepkiler aldım. Anlattığım hikayeyi de yuttular sanki.

İsim ile ilgili alışma süreci bazıları için hala devam ediyor. Şimdilik ikiye bölünmüş bir hayatım var; bir yanda Aligül olarak çağrıldığım çevrem, diğer yanda da kadın adıyla çağrıldığım ailem ve iş çevrem. İsmime ben de alışmışım ki babam kadın ismimle hitap edince bir beş saniye kime seslendiğini anlamıyorum. “Kızım” dediğinde de başkasına söylüyormuş gibi geliyor. Laf aramızda, artık Ali olarak çağrılmak da iyi geliyor. Her geçen gün kendimle daha çok bütünleştiğimi hissediyorum.

transster.com

2008-10-06T03:03:00.003+03:00

Burayı bi çeşit günlük olarak kullanabilir miyim...? Bugün öğlen saatlerinde bilinmeyen bir numara tarafından arandım,
-alo
kapandı, "sesi aldı kapadı", bilinen hikaye... daha sonraki aramalarda hikaye sıradan gelişti.

porno izliyordu sanırım, konuşmadım, telefonu kenara koydum. belki 15-20kez bu tekrarlandı. akşam saatlerinde bir "alo" lütfetti sapık. ben de baskın basanındır, diyerek; sen kim olduğunu sanıyorsun porno kaydı dinletiyorsun diye giriştim fırçaya... "ben mi? ben kimle görüşüyorum?" gibi absürd tiyatrosundan fırlama klişelerle cevaplandım ve kapadım. tekrar tekrar tekrar aramalar oldu açmadım 1-2saat kadar mola verdikten sonra yani 11.5 gibi (gece seansı) peş peşe aramalar... tam o sırada babamla konuşuyordum 9. aramayı meşgule düşürmüşken durumu anlattım: sapık dadandı dedim "2telefonu da hoparlöre alıcam, hallet". Şimdi bunu niye anlattığım biraz anlam kazanmaya başladı mı? Evet, hepinizin tahmin edebileceği gibi tekrar aranmadım. Ne dediğin önemli değil, "kadın" ya sesin, tamam. Kim olduğun da önemli değil çünkü sen vajina ve çevresindeki et parçasısın. Kendinle ilgili tüm o gender, sex karışıklığının içinde nokta vuruşu bir yerden yakalanıyorsun, ses. Nazik her kız çocuğunun yapacağı gibi babana uzatıyorsun telefonu, aferin. Bu tatsızlık beni hem kırıyor hem de dönüşüm konusunda kendimden emin olmaya sevk ediyor... Transster.com'a giriyorum, göğüs ameliyatı fotoğrafları... hala tüylerim diken diken... dikiş izleri ve kendim için kurduğum imajdan milyar fersahlarca uzak bir beden... dikiş izleri beni gerçekten çok sarstı. Ben küçüklüğümden beri hep gömleğimin önünü açarak gezmek istedim ve bu... Ses ve göğüs bizi en çok ifşa eden iki şey değil mi...? Hadi lütfen biriniz çıkıp bana durumun bu kadar ümitsiz olmadığını söyleyin...